γιαγια Ελενιτσα...

Ηρθα στο νησι μου για λιγες μερες να περασω τα

Χριστουγεννα με την οικογενεια και τα φιλαρακια.

Νιωθω οποτε ερχομαι πολυ ζεστα...

...γινομαι παιδι και γονατιζει η καρδια μες το παιχνιδι.

.

Πηγα χτες το απογευμα στη γιαγια να καθισω λιγο

κοντα της...απολαμβανω το χρονο που μοιραζομαστε,

μεσα σε παλιες ιστοριες σαν παραμυθια,χαμογελα,

πειραγματα,σιωπες.Δεν ηταν σπιτι και πηγα στο

δευτερο της λημερι...την βρηκα να καθεται στην

Παναγια την Αγγελοκτιστη και επιστρεψαμε μαζι.

Στη ζεστασια ενος τσαγιου αρχισε να μου μιλα και

να λεει πραγματα που δεν τα χαμε ξαναπει...

"εχουν περασει τα χρονια Κατερινα μου,

θα στα πω εσενα και οταν ερθει η ωρα να θυμηθεις..."

Και ελεγε για ενα κουτι που εχει μες το ντουλαπι με τα

ρουχα και τα παπουτσια που θελει να της φορεσουμε

οταν πια θα χει φυγει,για το νερο απ τον Ιορδανη ποταμο

που το χει φυλαγμενο,τα 33 κερακια που αναψε ενα πασχα

στα Ιεροσολυμα και θελει να τα ξαναναψουμε και στο τελος

να τα αφησουμε διπλα της...

...αχ Γιαγια μου...μα τι λες πηγα να πω αλλα σωπασα

Την επιασα μια αγκαλια γιατι δεν μπορουσα να μιλησω,

ουτε ηθελα να δακρυσω και μυρισα τα μαλλακια της,

την τυλιξα με ολη μου την τρυφεροτητα και αφεθηκα.

"ετσι ειναι στη ζωη και ευτυχως που ειναι ετσι"

ειπε και δεν καταλαβα το γιατι...ουτε και ρωτησα

.

Η πρωτη κουβεντα που ανοιξε τη μερα μου σημερα ηταν

"κοιμηθηκε η γιαγια Ελενιτσα,η γιαγια της κουμπαρας σου."

Η γιαγια Ελενη...τυφλη, με μια καμπουρα μεγαλη,

ντυμενη στα μαυρα και τα κατασπρα μαλλια της πλεξουδα.

Απο παιδι μ αρεσε αυτη η γιαγια,πηγαιναμε,καθομασταν

διπλα της και ελεγε ιστοριες για τα οσα ειχε ζησει μ ενα χιουμορ

απιστευτο...Ιστοριες απ το Παρθεναγωγειο,τον Μακαριο,

ο γαμος της,τα παιδια της...Δοξα τω Θεω καθε δυο λεξεις...

Θυμαμαι μια φορα που ηθελε να ψηλαφησει το προσωπο

μου και αγγιξε το μετωπο,τα ματια, το πηγουνι και στο

τελος κρατησε τα χερια μου στα χερια της.

Γιαγια Ελενιτσα...ετσι οπως σε ειδα σημερα στην εκκλησια

με κλειστα τα ματακια σου,το πρωτο που ενιωσα ηταν

πως πια μας βλεπεις.Και οταν ειδα το βαφτιστηρι μου

και δισεγγονο σου να παιζει γυρω απ το τραπεζι που

ηταν το κορμακι σου ξαπλωμενο,

χαμογελασα και ταυτοχρονα λυθηκα στα δακρυα ενω

γεμισε η καρδια μου μια χαρα αλλιωτικη...

Ξημερωνουν Χριστουγεννα...Χρονια μας πολλα...!

Δεν θελει πολλα πολλα να φτιαξει η ζωη μας τη μελωδια της...

μερακι και λαχταρα για ζωη χρειαζεται

...διψα ν αγκαλιασουμε οτι αγαπαμε...

Καλην Ημεραν Αρχοντες του τοπου μας...

Βλέποντας χτες στις ειδήσεις εκείνη τη μάνα στα μαύρα

με τις φωτογραφίες στο χερι – των παιδιών της που εφυγαν

στο αεροπορικό δυστύχημα της "Ήλιος" – και τα δάκρυα στο

πρόσωπο της, θυμήθηκα μάνα αγνοουμενου να παρακαλεί

για το γιοκα της και κόμπιασε η καρδιά μου. Τι τραγικό...

.

.

Καλην Ημερα Αρχοντες...έχουμε στην Κύπρο μαυροφορεμένες

μαναδες αγνοουμενων...θυτων.

.

.

Αλήθεια, πέρα από τα τυχόν λάθη της συντριβης,τον τοσο

χρονο να βγει το πορισμα,περα απο την αθώωση ολων (!)...

αληθεια ...ηταν αναγκη ν ανακοινωθει

3 ημερες πριν τα Χριστουγεννα;

.

.

«Ομορφη και παραξενη πατριδα» που απλοχερα

σκορπας τιμες και δοξες...πετρελαια και τριπλες

αυτοκινητολωριδες...και τσιγκουνεύεσαι στα

απλα και απαραιτητα...στην αξιοπρεπεια,

το σεβασμο στον πονο,στην παρηγορια.

.

.

Καλην Ημερα Αρχοντες,

πως θα γλυκάνουμε το δακρυ τουτης της μανας;

Μη λες παλι για το «περι δικαιου» αισθημα του λαου.

Πότε ενιωσε δικαιωση αυτός ο τοπος; Το ’74;

Εκεινη η σημαια στον Πενταδακτυλο εγινε βαριδι μες

τις ψυχες μας..Να ρθω και προσφατα; ..στο Μαρι;

Η συγνώμη που δεν ειπώθηκε;

Δεν ειναι μονο η δικαιωση που λειπει,οσο και αν είναι θεμιτή...

.

.

Καλην Ημεραν Αρχοντες

Κι αν ειναι ορισμος σας

Χριστου τη Θεια γεννηση

Να πω στ αρχοντικο σας....

.

.

.

....κι ενας αρχοντας Θεος, ερωτευμενος με τον ανθρωπο

ντυνεται τ ανθρωπινα...και ας μετουσιωσει τον πονο

της απουσιας που αισθανονται οι συγγενεις,σε νοερη

παρηγορητική τρυφερή παρουσια.

Μεχρι εμεις καποτε να μαθουμε να ειμαστε Ανθρωποι...

να κοινωνησουμε την απλοτητα,τη συγνωμη,την αγαπη

...την αληθινη αρχοντια.

.

.

Καλην ημεραν αρχοντες....

εχουμε δρομο μεχρι το «καλην εσπεραν» !

(η φωτογραφια ειναι απο την εφημεριδα Φιλελευθερος)

...να ζησουμε! και να ζουμε..

λυνεται η καρδια στους κομπους και τις νοτες

και ανασαινει προσμενοντας τη γιορτη της τρυφεροτητας

θα φαμε,θα πιουμε και νηστικοι θα κοιμηθουμε...

25/9/2011 Ηρωδειο Διονυσης Σαββοπουλος

Καπου στη μεση της συναυλιας σε θυμηθηκα,ηταν ολα
τα τραγουδια που μας τραγουδουσες ή σφυριζες στο
σπιτι!Τα τραγουδια που μας μεγαλωσες...ο καραγκιοζης,
η συννεφουλα,το ντιρλαντα,μη μιλας αλλο γι αγαπη,
ας κρατησουν οι χοροι...Ειχε ξεμεινει η θεση διπλα μου
κενη απ τα πραγματα της γυναικας παραδιπλα και
ενιωσα πως νοερα ησουν πλαι,παπαλε μου.Κι ετσι οπως
εβλεπα τον κοσμο μαζεμενο να τραγουδα χαμογελωντας
κατω απ τη φωτισμενη Ακροπολη,το Σαββοπουλο με
200 παιδια να τον κυκλωνουν ντυμενα στις μπλε σχολικες
ποδιες κατω απο τις σημαιουλες...αυθορμητα σου ψιθυρισα
"....να η Ελλαδα που αγαπησες τοσο..."

Δεν στο χω πει ποτε αλλα ενα βραδυ,πρεπει να ημουν 6-7
χρονων,εχα ξυπνησει και ηρθα μεχρι το σαλονι,
κρυφοκοιταξα απ την πορτα και σε ειδα ορθιο γιατι τελειωνε
το προγραμμα της τηλεορασης και ηταν ο Εθνικος Υμνος.
...αχ η Ελλαδα που αγαπησες τοσο...

Ξερεις,μας μεγαλωσες μες την αγαπη,τις μελωδιες,τα παραμυθια,
την αρχοντια της καρδιας σου,στα λουλουδια που φερνεις ακομη
τις Δευτερες στη μαμα,στα καστρα που εφτιαχνες γονατιστος
μαζι μας στην παραλια...και το ατελειωτο χιουμορ σου...

Θυμασαι τι μας ελεγες για το φωτοτυπικο;Πως ζει σ εκεινο το
κουτι ενα μικρο ανθρωπακι που κοιτα τι του βαζουμε ψηλα,
τ αντιγραφει γρηγορα και το πεταει απ εξω.Δεν στο χαμε πει
αλλα ενα απογευμα ανοιξαμε την πορτα της φωτοτυπικης
και τον ψαχναμε.
Ή για το Ελληνικο σημαιακι που ειχες στο υπογειο;
"το ειχε ο Κολοκοτρωνης στο αυτοκινητο του αυτο!"
...και καμαρωωωναμε εμεις....
Θυμασαι που μας εσπασε μια κουκλα;Μας ειχες πει με
ολη σου τη σοβαροτητα να περιμενουμε εξω απ το
δωματιο μεχρι να τελειωσει το Χειρουργειο...

Ελεγες συχνα στο τραπεζι πως πρεπει να βγουμε στην
κοινωνια,να ζυμωθουμε με τους ανθρωπους.Μα ποια
κοινωνια;Το ξερεις πως ακομη και σημερα ο κοσμος
που αντικρυζω καθρεφτιζεται απο τις παιδικες μου αναμνησεις;
Τα παραμυθια,τις μουσικες,τα χαμογελα στα ματια.Μια
νοερη τρυφεροτητα σ ενα κοσμο πουισως καποιοι
αντιγραφουν ζωες και πρακτικα δεν υπαρχουν,οπως τον
κυριο στο φωτοτυπικο... και αλλοι καμαρωνουν για
πραγματα που ποτε δεν ειχαν υποσταση,
οπως το αυτοκινητο του Κολοκοτρωνη...
Και μπαμπα,
ξερεις ποσους ανθρωπους εχω δει εξω απο χειρουργεια;

Παρολα αυτα πισω απο ολα μια γαληνη
και τα λογια σου στ αυτια μου
"θα νιωσω πως πετυχα σαν πατερας αν ερθεις στο προβλημα
και στη δυσκολια μου πεις να βρουμε μαζι λυση"

Δεν θα το διαβασεις αυτο,το ξερω...αλλα δεν εχει σημασια.
Νιωθεις το ευχαριστω μου και στην καλημερα μας και δεν
νιωθω ευγνομωσυνη μονο για το οτι επλασες στοργικα
τις παιδικες καρδιες μας και εισαι σιωπηλα τοσο κοντα...
Σ ευχαριστω που καθρεφτισες στην υπαρξη σου τον αλλον,
το Μεγαλο Παπαλο...
.
.
.
Θα φαμε,θα πιουμε και νηστικοι θα κοιμηθουμε!
...χρονια τωρα η καληνυχτα μας

(παπαλος ειναι σε τρυφερη κυπριακη διαλεκτο ο πατερας)

βραδινες ποδηλαταδες

ειναι ενα παιδι εντος
που τριγυρνα τα καταβαθα μου
μ ενα ονειρο κι ενα κομματακι Ουρανο στο χερι...
το χω τυλιξει μ ολη μου τη ζεστασια τρυφερα,
του κανω τα χατηρια
και μου δειχνει το δρομο παιζοντας...


Τρυφερε Θεε
μη μου αφηνεις ψιχουλα για να

βρισκω το μονοπατακι μου εντος...

θελω το δρομο στο βλεμμα,

το καθρεφτακι μου χερι χερι

και τη σιωπη στο χαδι...

Je veux toujours etre avec toi (θελω να μαι παντα μαζι σου)

"ερχονται δυσκολοι καιροι,

απ ολες τις μεριες θα μας χτυπανε

και θα αντεξουν μονο αυτοι

που μαθανε νωρις ν αγαπανε"
Σπανουδακης

Μοιραστηκα τη συναυλια του Σπανουδακη

μ ενα φιλαρακι που σταζει απ τα ματια του

φως ζυμωμενο τρυφερα με νοτες,ελπιδες

και εγνοια για ολους μας...

Οταν ηρθα σπιτι ειχα στο μυαλο μου συνεχως αυτη τη μελωδια

και καθισα στο πιανο...

μ αρεσε το πως κυλουσαν οι νοτες,

αλλα πιο πολυ με αγγιξαν οι στιχοι...

"παλι απ την αρχη για τις μερες που ακομα κυλουν
παλι απ την αρχη για τα λαθη που εδω θα σβηστουν
παλι απ την αρχη κι αν συγνωμη δεν θες να μου πεις
μη μιλας μονο αγκαλιασε με...


(κλικ για να μεγαλωσει και να φαινονται οι νοτες)

παλι απ την αρχη σε μια χωρα που αιμορραγει
παλι απ την αρχη μια κουβεντα ισως ειναι αρκετη
παλι απ την αρχη μιλησε μου μοναχα εσυ
μυστικες ωρες θυμισε μου

Οσα εχω παντα ητανε δικα σου
μα η ζωη μου πια δεν ειναι αρκετη
οι καλυτερες στιγμες μου ηταν κοντα σου
να τις ζησω θελω παλι απ την αρχη"

βιολι και κοντραμπασο σε χορο

Χθες βραδυ η Ρεμπουτσικα,στο αλσος Βεικου
εβαλε την τρυφεροτητα της καρδιας της σε νοτες
και αγκαλιασε ολη την αθηνα...

Αυτη η σκηνη,οσο καταφερα να κρατησω στη
μηχανη ηταν απ τις αγαπημενες μου

Χορευε το βιολι με το κοντραμπασο

τα Χριστουγεννα του καλοκαιριου μου

επεστρεψα

για λιγες μερες,στην καρδια του Ηλιου μου,στο πατρικο μου..

Καποιοι τοποι απλα σε ξεκουραζουν και αγκαλιαζουν
τρυφερα τα καταβαθα σου...
και συ γαληνευεις, αφηνεις το τρεξιμο για λιγο και αναπαυεσαι.

και ειναι πιο ευκολο να κανεις βουτια εντος και να
ψηλαφησεις τα κυματα και τους κραδασμους της καρδιας σου

Απ τη μερα που ηρθα μια μισοτελειωτη προταση γυρνουσε

μες το μυαλο μου... "νιωθω λες και..."

Ξυπνουσα και κοιμομουν μ αυτες τις λεξεις διχως να μπορω

να τελειωσω την προταση...

ωσπου ενα απογευμα σαν οδηγουσα επιασα τον εαυτο μου

να σιγοτραγουδα...

"ζυμωνω 12 Χριστοψωμα λευκα,με της αγαπη τη μαγια

και ασπρο αλευρι...να τα μοιρασεις σε παιδακια γελαστα

να χουν να λενε για τη δοξα του Δεκεμβρη..."

...και βρηκα τις λεξεις μου...

νιωθω λες και ειναι Χριστουγεννα!


τι παραξενο ελεγα...και εψαχνα το γιατι...

Χθες πηγα στον ανθοπωλη και πηρα ενα μικρο γλαστρακι
βασιλικο να παω στη μητερα μου για καλο μηνα.
-Καλη Χρονια! μου λεει
-Καλη Χρονια?
-ναι σημερα ειναι κατι σαν πρωτοχρονια για την εκκλησια...

...πως συντονιζεται και ανασαινει η καρδια μας
μυστικα και σιωπηλα με τον Ουρανο της...

Καλη Χρονια!

σε μια βεραντουλα στην Αθηνα

Καθομαι στη βεραντα τα βραδια,διπλα απ το γιασεμι
που μου θυμιζει τις ριζες μου...
και τα χρωματα ειν απλωμενα στο τραπεζι.
Η καρεκλα απεναντι κενη,αλλα τοσο γεματη
απο μια παρουσια νοερη,μια παρουσια ολο τρυφεροτητα
και στοργη.Απο παιδι την ενιωθα πλαι μου να χαιδευει
το στερνο,στην αρχη τη βαφτισα φυλακα αγγελο,
αργοτερα παλευα να την ενσαρκωσω.
Εντυνα τα φιλαρακια μου μ αυτο
το χιτωνα... κι υστερα οποιον με πλησιαζε...

...και το πορτακι της ψυχης μου ορθανοικτο...

Και κλεφτες να περασαν δεν μ εγνοιαξε,χαιρομουν που
ειχα,αν ειχα, κατι να παρουν.Περασαν σιγουρα
πουλια κι αερικα κι αφησαν σιωπηλα δωρα και μελωδιες.
...Ισως γι αυτο εχουν γλυκαθει τα βραδια
Παλι σε κυμα εφτιαξα το σπιτακι μου...

πως αλλιως

αφου το μονο σταθερο στις μερες μου ειναι μια σιωπηλη

θαλασσα αγαπης

γεματη αχτιδες Φως, κοραλια και παιχνιδια