Δεν ξεχνώ;

Ηρθε πριν κανενα μηνα στο σπιτι επισκεψη ενα 8χρονο 

κοριτσακι με εκεινα τα τετραδια που μας εδιναν στο σχολειο 

παλια με το λιμανακι της Κερυνειας στο εξωφυλλο και το 

"Δεν ξεχνω". 

Μες το παιχνιδι και τις ζωγραφιες αυθορμητα ρωτησα ..

-Μα τι δεν ξεχνας Ιωαννα μου; Τι λεει εδω;

Σκεφτεται λιγακι το μικρο και στα πολλα λεει...

-Ε δεν ξεχνω να πλυνω τα δοντια μου πριν κοιμηθω,

δεν ξεχνω να κανω τα μαθηματα μου,δεν ξεχνω να

 φιλησω τη μαμα....και συνεχισε τις ζωγραφιες του.

Χαμογελασα στην αρχη,μετα προβληματιστηκα και 

στεναχωρεθηκα συνειδητοποιωντας πως δεν υπαρχουν 

πια ουτε στο λογο της νεας γενιας τα γεγονοτα του '74. 

Δεν ξερω αν φταιει η παιδεια μας, η ζωη μας,οι τωρινες 

ανησυχιες και οι εγνοιες μας ή αν στην τελικη εχει 

σημασια ποιος φταιει...Ισως και μας σαν λαος να μας 

απογοητευσε και να μας πληγωσε τοσο η 

αναποτελεσματικοτητα τοσων χρονων που να μη 

θελουμε να πολυμιλαμε για ολα αυτα.Κι ενα "Δεν ξεχνω" 

που δεν εχει ζυμωθει μεσα στην παραδοση,

τη ζωη μας,τις σκεψεις και τις λεξεις μας για να μπορεσουμε 

να το παραδωσουμε στα παιδια μας,ειναι αδειο και ανουσιο.

Νοσταλγουσα και ζωγραφιζα

       

Αλλαξαν τα δεδομενα μου πολυ ξαφνικα και πως ν αποχαιρετησω αυτη την πολη που με τυλιξε με τοση τρυφεροτητα...με μουσικες,μυρωδιες,χαμογελα, δακρυα,γευσεις και ανασες σε καινουργιους δρομους εντος. Νοσταλγουσα πριν φυγω και ζωγραφιζα...

 Φευγω αποψε για την ιδιαιτερη πατριδα μου και απο κει και περα ο δρομος ειναι προς την Ανατολη...  :)

καλο τρεξιμο ;)

Αν με ρωτουσες για τις καθαρες δευτερες των

παιδικων μου χρονων η πρωτη λεξη που θα

σκεφτομουν θα ηταν "τρεξιμο"

Απεναντι απ το σπιτι της γιαγιας ειχε ατελειωτα

χωραφια και εκει πετουσαμε τους αετους που φτιαχναμε.

Κι οταν πια τελειωνε το νημα εδενα την ακρη σ ενα

ξυλο,εριχνα μια ματια στον χαρταετο και διχως

να το πολυσκεφτομαι το αφηνα...

...πως να σου περιγραψω τη χαρα μου

οταν αφηνα ελευθερο το χαρταετο και να βλεπω

το ξυλαρακι που εδενα να το τραβαει πεεεερα...

Κι οταν πια απομακρυνοταν για τα καλα επαιρνα

μια βαθια ανασα και ετρεχα να το προλαβω!

Τι λαχανιασμα Θεε μου και τι αγωνια αν θα

το φτασω...

Ειχα ξεχασει αυτη την αναμνηση και τη θυμηθηκα

χτες στον εσπερινο της συγνωμης...αναρωτιομουν για

ποια πραγματα τρεχει πια η καρδια μου...

καλο τρεξιμο ψυχη μου!

Καλη Σαρακοστη σε ολους μας!

ποδηλαταδα στο κεντρο της αθηνας..

μια ποδηλαταδα στο κεντρο της αθηνας που σου χαριζει...

χρωματα...

το e bay-μοναστηρακι...

το GPS της γειτονιας...

το "παταρι" της πολιτικης κουζινας...

δρομους και νοσταλγιες...

και χαμογελα στον παππουλη με τη λατερνα

που τον θυμασαι απο τοτε που πρωτοκατεβηκες ερμου...

και καθε ματια σε ξαποσταινει...

και καθε δρομος οδηγει σε

δημιουργια και αναγεννηση...

και ας πονανε οι ματιες

ειναι γεματες τρυφεροτητα...

ακινητες στιγμες απ το κινητο

ευγνωμοσυνη στο περασμα...

Τριγυρνουσα σε παλιες φωτογραφιες και σταματησα

με χαμογελο σε αυτη...Ενω σαν παιδι ημουν

αγριμι εντελως (για του λογου το αληθες...κλικ),

τον προπαππου τον ετρεμα.Ηταν θεορατος

στα ματια μου,δεν εβλεπε,ουτε ακουγε στα

τελευταια και ειχε μια φωνη βραχνη και μπασα.

Νομιζω ειναι αποτυπωμενος αυτος ο φοβος και στη

φωτογραφια.Παρολα αυτα μονο μια αναμνηση εχω

απο τον προπαππο και αυτη πολυ τρυφερη και ιδιαιτερη.

.

Καθοταν ενα απογευμα στον καναπε του σαλονιου,

στο προσφυγικο σπιτι της προγιαγιας, και του ειχαν

ακουμπησει στα ποδια ενα δισκο με το φλυντζανι του καφε

και σκορπια μπισκοτα.Τον εβλεπα απο μακρια που επιανε

ενα ενα τα μπισκοτα τα βουτουσε στον καφε και τα ετρωγε

ησυχα.Στην τηλεοραση ειχαν αρχισει τα κινουμενα σχεδια

και πηγα αθορυβα και καθισα διπλα διχως να μιλησω.

Καποια στιγμη εμεινε ενα μπισκοτο στο δισκο...το επιανε,

του εφευγε...το εψαχνε μες το δισκο...το ξαναεβρισκε..

του επεφτε και παλι απ την αρχη.

Κοιτουσα διχως να μιλω.

Μεχρι που το πηρα αποφαση και επιασα το μπισκοτο

και το ακουμπησα στην παλαμη του.

.

-Φχαριστω μου ειπε

.

διχως να ξερει ποιος καθεται διπλα του και ξαφνιαστηκα

Αυτο θυμαμαι οποτε ερχεται στη μνημη μου ο προπαππος

.

...ε δεν ειναι και λιγο να αφηνει κανεις στο περασμα του

ευγνωμοσυνη για τα τοσο μικρα...

Καλη μας Χρονια!

Καλη χρονια...στο μαζι!

...ας μας γινει βιωμα η αγαπη

και η γνωση πως οσο πιο σιμα ειμαστε

τοσο αφηνομαστε στα χερια του πλαστη μας

γιαγια Ελενιτσα...

Ηρθα στο νησι μου για λιγες μερες να περασω τα

Χριστουγεννα με την οικογενεια και τα φιλαρακια.

Νιωθω οποτε ερχομαι πολυ ζεστα...

...γινομαι παιδι και γονατιζει η καρδια μες το παιχνιδι.

.

Πηγα χτες το απογευμα στη γιαγια να καθισω λιγο

κοντα της...απολαμβανω το χρονο που μοιραζομαστε,

μεσα σε παλιες ιστοριες σαν παραμυθια,χαμογελα,

πειραγματα,σιωπες.Δεν ηταν σπιτι και πηγα στο

δευτερο της λημερι...την βρηκα να καθεται στην

Παναγια την Αγγελοκτιστη και επιστρεψαμε μαζι.

Στη ζεστασια ενος τσαγιου αρχισε να μου μιλα και

να λεει πραγματα που δεν τα χαμε ξαναπει...

"εχουν περασει τα χρονια Κατερινα μου,

θα στα πω εσενα και οταν ερθει η ωρα να θυμηθεις..."

Και ελεγε για ενα κουτι που εχει μες το ντουλαπι με τα

ρουχα και τα παπουτσια που θελει να της φορεσουμε

οταν πια θα χει φυγει,για το νερο απ τον Ιορδανη ποταμο

που το χει φυλαγμενο,τα 33 κερακια που αναψε ενα πασχα

στα Ιεροσολυμα και θελει να τα ξαναναψουμε και στο τελος

να τα αφησουμε διπλα της...

...αχ Γιαγια μου...μα τι λες πηγα να πω αλλα σωπασα

Την επιασα μια αγκαλια γιατι δεν μπορουσα να μιλησω,

ουτε ηθελα να δακρυσω και μυρισα τα μαλλακια της,

την τυλιξα με ολη μου την τρυφεροτητα και αφεθηκα.

"ετσι ειναι στη ζωη και ευτυχως που ειναι ετσι"

ειπε και δεν καταλαβα το γιατι...ουτε και ρωτησα

.

Η πρωτη κουβεντα που ανοιξε τη μερα μου σημερα ηταν

"κοιμηθηκε η γιαγια Ελενιτσα,η γιαγια της κουμπαρας σου."

Η γιαγια Ελενη...τυφλη, με μια καμπουρα μεγαλη,

ντυμενη στα μαυρα και τα κατασπρα μαλλια της πλεξουδα.

Απο παιδι μ αρεσε αυτη η γιαγια,πηγαιναμε,καθομασταν

διπλα της και ελεγε ιστοριες για τα οσα ειχε ζησει μ ενα χιουμορ

απιστευτο...Ιστοριες απ το Παρθεναγωγειο,τον Μακαριο,

ο γαμος της,τα παιδια της...Δοξα τω Θεω καθε δυο λεξεις...

Θυμαμαι μια φορα που ηθελε να ψηλαφησει το προσωπο

μου και αγγιξε το μετωπο,τα ματια, το πηγουνι και στο

τελος κρατησε τα χερια μου στα χερια της.

Γιαγια Ελενιτσα...ετσι οπως σε ειδα σημερα στην εκκλησια

με κλειστα τα ματακια σου,το πρωτο που ενιωσα ηταν

πως πια μας βλεπεις.Και οταν ειδα το βαφτιστηρι μου

και δισεγγονο σου να παιζει γυρω απ το τραπεζι που

ηταν το κορμακι σου ξαπλωμενο,

χαμογελασα και ταυτοχρονα λυθηκα στα δακρυα ενω

γεμισε η καρδια μου μια χαρα αλλιωτικη...

Ξημερωνουν Χριστουγεννα...Χρονια μας πολλα...!

Δεν θελει πολλα πολλα να φτιαξει η ζωη μας τη μελωδια της...

μερακι και λαχταρα για ζωη χρειαζεται

...διψα ν αγκαλιασουμε οτι αγαπαμε...

Καλην Ημεραν Αρχοντες του τοπου μας...

Βλέποντας χτες στις ειδήσεις εκείνη τη μάνα στα μαύρα

με τις φωτογραφίες στο χερι – των παιδιών της που εφυγαν

στο αεροπορικό δυστύχημα της "Ήλιος" – και τα δάκρυα στο

πρόσωπο της, θυμήθηκα μάνα αγνοουμενου να παρακαλεί

για το γιοκα της και κόμπιασε η καρδιά μου. Τι τραγικό...

.

.

Καλην Ημερα Αρχοντες...έχουμε στην Κύπρο μαυροφορεμένες

μαναδες αγνοουμενων...θυτων.

.

.

Αλήθεια, πέρα από τα τυχόν λάθη της συντριβης,τον τοσο

χρονο να βγει το πορισμα,περα απο την αθώωση ολων (!)...

αληθεια ...ηταν αναγκη ν ανακοινωθει

3 ημερες πριν τα Χριστουγεννα;

.

.

«Ομορφη και παραξενη πατριδα» που απλοχερα

σκορπας τιμες και δοξες...πετρελαια και τριπλες

αυτοκινητολωριδες...και τσιγκουνεύεσαι στα

απλα και απαραιτητα...στην αξιοπρεπεια,

το σεβασμο στον πονο,στην παρηγορια.

.

.

Καλην Ημερα Αρχοντες,

πως θα γλυκάνουμε το δακρυ τουτης της μανας;

Μη λες παλι για το «περι δικαιου» αισθημα του λαου.

Πότε ενιωσε δικαιωση αυτός ο τοπος; Το ’74;

Εκεινη η σημαια στον Πενταδακτυλο εγινε βαριδι μες

τις ψυχες μας..Να ρθω και προσφατα; ..στο Μαρι;

Η συγνώμη που δεν ειπώθηκε;

Δεν ειναι μονο η δικαιωση που λειπει,οσο και αν είναι θεμιτή...

.

.

Καλην Ημεραν Αρχοντες

Κι αν ειναι ορισμος σας

Χριστου τη Θεια γεννηση

Να πω στ αρχοντικο σας....

.

.

.

....κι ενας αρχοντας Θεος, ερωτευμενος με τον ανθρωπο

ντυνεται τ ανθρωπινα...και ας μετουσιωσει τον πονο

της απουσιας που αισθανονται οι συγγενεις,σε νοερη

παρηγορητική τρυφερή παρουσια.

Μεχρι εμεις καποτε να μαθουμε να ειμαστε Ανθρωποι...

να κοινωνησουμε την απλοτητα,τη συγνωμη,την αγαπη

...την αληθινη αρχοντια.

.

.

Καλην ημεραν αρχοντες....

εχουμε δρομο μεχρι το «καλην εσπεραν» !

(η φωτογραφια ειναι απο την εφημεριδα Φιλελευθερος)

...να ζησουμε! και να ζουμε..

λυνεται η καρδια στους κομπους και τις νοτες

και ανασαινει προσμενοντας τη γιορτη της τρυφεροτητας