"νημα το νημα σου πλεκω ευχη

γραμμα το γραμμα τ ονομα σου προσευχη

σκυψε ουρανε μου πιο χαμηλα

μες το γαλαζιο αχ να πεταξω μια φορα"

το στιχακι ειναι απ "το παραμυθι της μουσικης "
της Βασιλικης Νευροκοπλης

νιωθω πως κρατω την καρδια μου στα χερια και
δεν καταφερνω να την ακουμπησω πουθενα.
κατι δακρύζει και ποναει εντος..

και χτες εφημερια.
καποια στιγμη ανεβηκα απ τα επειγοντα στο θαλαμο,
μια παραξενη ησυχια και ελειπαν ολοι.
Πηρα να περνώ απ τα δωματια,
στα χερια η καρδια μου στους ωμους το στηθοσκοπιο
και ενιωθα κατακουρασμενη.

Καποια στιγμη ερχεται μια κυρια και λεει

-συγνωμη η γιαγια σ εκεινο το δωματιο νομιζω δεν αναπνεει

πηγαμε μαζι,ακουμπησα το στηθοσκοπιο και κεινη η ησυχια
ηταν απλωμενη και εντος

-η γιαγια κοιμηθηκε...

δακρυα στο δακρυ και λυγμοι,δεν ειχα κουραγιο να πω οτιδηποτε,
κρατουσα και κεινη την καρδια μου και ηταν λες και βαρυνε.
εφυγα και αφησα το καρδιογραφημα θανατου για μετα οταν θα
εφευγαν τα παιδια της.
Επεστρεψα επειγοντα και μετα απο αρκετη ωρα ανεβηκα.
Ειχαν ηδη ετοιμασει τη γιαγια οι νοσηλευτες για
να παει κατω.Τυλιγμενη στο σεντονι που κοιμοταν και δεμενη
με γαζες.Συγκλονιστηκα οταν την ειδα,αφησα τον καρδιογραφο
στην ακρη και καθισα στην καρεκλα διπλα της.Οι κουρτινες
γυρω απ το κρεβατι ηταν κλειστες...ετσι και αλλιως στο δωματιο
ηταν μονο 2 ασθενεις που κοιμοντουσαν.
Εκλεισα τα ματια και τ αφησα να τρεχουν...
ματια ειναι,δακρυζουν και καμια φορα βλεπουν.
Δεν ξερω ποση ωρα ημουν εκει,
απλα οταν ανοιξα τα βλεφαρα ενιωθα αναλαφρη.
Ειχα ακουμπησει την καρδια μου στο κρεβατακι κοντα της.

καλη επιστροφη γιαγια μου σπιτι...
σ οτι οριζει η καρδια σου ως σπιτι

να μας συγχωρεις και να χαριζεις την ευχουλα σου
...και μη σε ξεγελουν οι γαζες
ριξε μια ματια στα φτερα στην πλατη
εκεινα που μ αγκαλιασες

πονω Ποιητη μου

βαλε λαδι στο καντηλακι μου...

Δες πως τα γερνει το Φως...



...όπως η Αγαπη τις καρδιες μας

Eιναι ενας παππους στην κλινικη τουτες τις μερες που μοιαζει
εντελως του παππου μου.Απο την πρωτη στιγμη που τον ειδα
στα επειγοντα ενιωσε η καρδια μια οικειοτητα σ αορατη αγκαλια
και αυτοματα η γυναικα του εγινε γιαγια μου,και η κορη του μανα
μου.Σημερα ηρθε τ αποτελεσμα της βιοψιας,αδενοκαρκινωμα
στομαχου και η αξονικη μιλα για μεταστασεις σε ηπαρ και πνευμονες.
Εκλαιγε η κορη του στο διαδρομο...σιωπησα και την εβλεπα
κι οσο την κοιτουσα γινομουν μικρη, μικρη, μικρη...
Ποσο μεγαλος ειναι ο ανθρωπος οταν πονα...ουτε και να την
αγκαλιασω μπορουσα,τα χερακια μου κατι λιγο θα εκλειναν
απο το ειναι της.


Φευγοντας απ το νοσοκομειο δεν πηγα σπιτι,οδηγησα μεχρι
το κοιμητηριο.Αναψα το καντηλακι του παππου και καθισα
στην ακρη της διπλανης πλακας.Θυμηθηκα πως οταν μικρο
ρωτησα τη μαμα γιατι εχουν καντηλακια τα μνηματα μου χε πει
πως ειναι για να βλεπουν το δρομο οι πεθαμενοι (μαλλον για την
Αγαπη θα εννοουσε) Μια περιοδο τοτε με την αδερφουα μου
παιρναμε σειρα τα μνηματα και αναβαμε καντηλακια.

Χαμογελασα στην αναμνηση.

Μια ησυχια γαληνεμενη παντου,μοναχα πουλια και θροισματα.
Αρχισα να τραγουδω σιγανα το Χριστος Ανεστη χαιδευοντας
με το χερι την πλακα που καθομουν.Κι ηταν η πρωτη φορα που
ακουσα τι ελεγα "..και τοις εν τοις μνημασιν ζωην χαρισαμενος"

και μ αγκαλιασαν ολοκληρη χερια ατροφικα
λες και με τυλιξαν φτερα
και ειδα δακρυα συγκινησης σε ματια τυφλου

και σε σκεφτομουν τρυφερε Θεε μου
πως οπου λειπει χωμα χαριζεις Ουρανο
και χαριζεσαι...


Θα με κανεις ποτε κερακι?
Σε χαμηλο μανουαλι αν γινεται,
για να φτανουν να παιζουν παιδια

εγιναν ολα κατακιτρινα τουτο το καιρο και
ψυθιριζει λογια ο μικρος πριγκιπας σε καθε αερακι


"Όμως, αν με εξημερώσεις, η ζωή μου θα μοιάζει σαν να την
πλημμύρισε ο ήλιος. Θα γνωρίσω ένα θόρυβο από βήματα
διαφορετικά απ' όλα τ' άλλα. Τα άλλα βήματα με κάνουν
να καταχωνιάζομαι μέσα στη γη.
Το δικό σου θα με φωνάζει να βγω έξω από την τρύπα μου,
σαν να 'ναι μια μουσική.
Κι ύστερα, κοίταξε!
Βλέπεις εκεί κάτω τα σταροχώραφα; Εγώ δεν τρώω ψωμί.
Για μένα, το σιτάρι δεν χρησιμεύει σε τίποτε.
Κι αυτό είναι θλιβερό! Μα εσύ έχεις χρυσαφένια μαλλιά.
Θα 'ναι υπέροχα όταν θα μ' έχεις εξημερώσει!
Το στάρι που είναι χρυσαφένιο, εσένα θα μου θυμίζει.
Και θ' αγαπώ το θόρυβο του ανέμου καθώς
θα περνάει ανάμεσα από τα στάχυα του σταριού."

η αλεπου στο μικρο πριγκιπα...


Ψιλοαρρωστησα λιγο τις τελευταιες μερες...
απο παιδι χαιρομουν και απολαμβανα τις αρρωστιες μου
...αρα ευτυχως που ημουν φιλασθενο.
Με θυμαμαι να χουχουλιαζομαι μεσα στο κρεβατι να γινομαι
κουβαρακι και να βαζω το κεφαλι κατω απο το μαξιλαρι
(βοηθαει καλυτερα στον πονοκεφαλο παρα τα χαπια-παιδικη θεωρια)

Ισως να χρειαζοταν η ψυχη μου μια σταση τουτες τις μερες,
ελαφρυνε το σωμα απο τους εμετους,
ντυθηκα λες και ειναι χειμωνας με τον πυρετο,
περιοριστηκαν οι σκεψεις απ το πονοκεφαλο...
περιοριστηκα και γω στο σπιτι και στο χωριο λιγες μερες.

Πηρα μια ελια,μια δαμασκηνια και μια λεμονια για τη βεραντα
...τα φυτεψα σιγα σιγα..τι ομορφη αισθηση να ακουμπα
απαλα το χερι στο χωμα.Επιανα τον εαυτο μου να χαιδευει το
χωμα στην επιφανεια καθε που τελειωνε καθε δεντρακι.

Εσπασε κατα λαθος ενα κλαρακι απ τη δαμασκηνια,
λυπηθηκα να το τραβηξω να κοπει εντελως...
μαζεψα τις ελπιδες, εβρεξα μια χαρτοπετσετα και το εδεσα...


(πανε 3 μερες και ακομη να ξερανει..
καμια φορα λεω στον εαυτο μου
μα με τι χαιρεσαι και τι λυπασαι...
ισως καποια στιγμη καποτε να πρεπει να αναθεωρησω
απλα οχι τωρα,ουτε σημερα
γιατι ταυτιζομαι ευκολα με κλαρακια και κλωστες)

Καλο Μηνα σε ολους μας!

δεμενες οι ελπιδες στην καρδια να μυρισει καλοκαιρι

Χριστος Ανεστη ψυχουλα μου

Πανε 7 χρόνια.Φοιτήτριες και οι δυο μας και θυμάμαι τα

πρωτα μου αισθηματα όταν με προσκάλεσες στη βάφτιση σου.

Χαρηκα με τη χαρά σου...παραξενεύτηκα τότε για το πως και

γιατί τ αποφάσισες,χαμογέλασα που λεγες πως δεν κατέληξες

για τ ονομα ακόμη και σ αγκάλιασα όταν ειπες πως σκεφτόσουν

να πάρεις το ονομα του πατέρα σου που κοιμηθηκε στα 12 σου.

Θυμάσαι φιλαράκι μου?

Περασαμε μαζι τον τελευταιο καιρο πριν τη βαφτιση,

μαθαιναμε το Πιστευω...ειχες εφιαλτες εκεινα τα βραδυα..

19/4 τότε ηταν η τελευταια Παρασκευη των Χαιρετισμων.

Σε βρηκα αργα το απογευμα πριν ξεκινησει το μυστηριο

γαληνια ανησυχη στο μικρο εκκλησακι.

Ειχα περασει και αφησα στο δωματιο σου καινουργιες

γαλαζιες πυζαμουλες,σκεφτομουν το βραδυ που θα πας να

κοιμηθεις να ναι και κεινα καινα.

Ειδα τον πατερ Γεωργιο πρωτη φορα εκεινο το βραδυ...

ηθελες να μας συστησεις...θυμασαι? δεν ηθελα

ποιος να το μου το λεγε τι θα φερνε ο χρονος...

Καθισα σε μια ακρη αλλα γρηγορα σηκωθηκα και πηγα

μπροστα,ηθελα να ειμαι σιμα...

Πρωτη φορα δεν μπορουσα να ορισω τα δακρυα στα ματια μου,

ενιωθα σαν σε αγκαλια αγαπημενη να ψιθυριζει η καρδια πως

ο ανθρωπος ειναι Φως ζυμωμενο με ουρανο.

Σ αγαπω πολύ..

απλωμενη ειρηνικα

σημερα στο νοσοκομειο νιωθω πως περασα την πιο
ευτυχισμενη μερα μεχρι σημερα.

αλλα να τα παρω απ την αρχη...
πριν κανενα μηνα νοσηλευοταν στην κλινικη ενα
19χρονο κοριτσακι με κεραυνοβολο ηπατιτιδα.
Αρχισε να γινεται διερευνηση για να βρεθει η αιτια,
αλλα η κοπελα χειροτερευε ωρα με την ωρα...ετσι εγινε
μεταφορα στο Ισραηλ για μεταμοσχευση ηπατος.
Απο τοτε δεν εμαθα νεα της και επειδη ετοιμαζα μια εργασια
για την οξεια ηπατιτιδα την σκεφτομουν σχεδον καθε μερα.
Ειχα ρωτησει το διευθυντη αν μαθαμε τι
εγινε τελικα...αλλα ειπε οτι εχουν κλειστα τα τηλεφωνα
και οι συγγενεις δεν απαντουν στις κλησεις.
Και η αληθεια ειναι πως νομιζα οτι δεν θα αντεξε το χειρουργειο.

Σημερα,ενω συμπληρωνα το ιστορικο ενος ασθενη κτυπα
το τηλεφωνο απ την κλινικη και λενε...

-ελα πανω και σε ψαχνει μια κοπελα

Ηταν εκεινη με ενα χαμογελο,μια καρτα και σοκολατακια.

-Εισαι καλα...χωρις ερωτηματικο,απλα διαπιστωση
και την πηρα αγκαλια,λες και ηθελα να την νιωσω.

Αρχισε να λεει για το Ισραηλ...πως απ τη μερα που πηγε
ηταν αιμοδυναμικα ασταθης και η μεταμοσχευση ολο και
αναβαλοταν,ο βιοχημικος ελεγχος ολοενα και χειρετερευε
και δεν μπορουσε ουτε να φαει.(ηρθε με ενα φακελο απ το ισραηλ
πολυ παχουλουλι...καθε μερα πληρης ελεγχος)Ειχαν περασει
3 βδομαδες ετσι,μεχρι που ενα βραδυ ειδε ενα περιεργο ονειρο
με ενα τουνελ κι ενα φως και ξυπνησε νιωθοντας πως πεινουσε παρα πολυ.
Απο τοτε οσο προχωρουσαν οι μερες η κλινικη της εικονα βελτιωνοταν και
εργαστηριακα πηγαιναν ολα προς το φυσιολογικο.
Η μεταμοσχευση αναβληθηκε οριστικα,δεν την χρειαζοταν πια...

σιωπησα και την εβλεπα...
ειναι τοσο ομορφο και λυτρωτικο που ειναι εδω.

Επιασα τα χαρτια της απ το Ισραηλ,δεν βρηκαν ουτε εκεινοι
την αιτια για την οξεια ηπατικη ανεπαρκεια,ουτε το λογο
που ανεκαμψε και επανηλθε στο φυσιολογικο.

Λες και εχει σημασια...

Καπως ετσι νιωθω απο κεινη την ωρα
βαθια χαρουμενη και απλωμενη ειρηνικα

και τα γραφω να μη τα ξεχνω στα δυσκολα...

να μου ειναι ευκολο ν αφηνομαι σ αγκαλια

και να ελπιζω ανασαινοντας

ασχετα με το τι μπορει να πληγωνε την παιδικη μας ηλικια

καθε βραδυ μας σκεπαζε ενα φως μεχρι να τα γλυκανει ολα

και να κοιμηθουμε γαληνια...

εχω τασεις φυγης και ψαχνω τους παιδικους μου ηλιους...

η διακομιδη της Πεμπτης και ενα παραμυθι για την Αστρια

Πρωτη φορα διακομιδη και να μαι μονη στο ασθενοφορο.
Σκεφτομουν πως θα ταν μια πορεια καπως μοναχικη και
φοβισμενη μεχρι να φτασουμε και να πιασει τον ασθενη ο
αγγειοχειρουργος.
Ανευρυσμα ανιουσας αορτης με περιχαρακωμενη διαφυγη.
Καθισα διπλα του στο απεναντι φορειο,ενιωθα την πισω θεση
παρα πολυ μακρια...ηθελα να μαι πλαι.
Και αφου ειπαμε πως οτιδηποτε νιωσει ή αισθανθει
θα μου το πει,συνδεσαμε το μονιτορ,
εκλεισαν οι πορτες και ξεκινησαμε.
Πηρα να του μιλω στην αρχη,να τον ρωτω απο που ειναι
και ποσα παιδια εχει αλλά απαντουσε μονολεκτικα.
Σιωπησαμε.
Εγυρε το κεφαλακι του στο πλαι και κοιταγε εξω απ το
παραθυρο και σε λιγο εκλεισε τα ματια.
Εμεινα να τον κοιτω,γκριζα μαλλακια και καποιες βαθιες ρυτιδες.

Σκεφτομουν... μακαρι να ημουν κατι απο αερακι η λιγο
απο σκια η μια αχτιδα να του χαιδευα τα μαλλια μεχρι να φτασουμε
και να ψυθιριζω στην καρδια του πως ολα θα πανε καλα.

Ειναι παραξενο που τωρα τελευταια,στις πιο μοναχικες μου στιγμες
νιωθω κοντα ολους οσους εχω στην καρδια...

Καποια στιγμη ανοιξε τα ματια και με κοιταξε

-διψω πολυ

Χαμογελασα...που να ξερε ποση χαρα μου χε δωσει.
Επιασα το μπουκαλακι νερο με το ενα χερι
και το αλλο κατω απ το κεφαλακι του να τον στηριζω να πιει.
3 χρονων τον ενιωθα,οχι 68.
Εξω ενας ηλιος να χαριζεται σε ατελειωτο πρασινο,
κοιτουσα το μονιτορ και θυμηθηκα...
"εαυτους και αλληλους και πασαν την ζωην ημων
Χριστω τω Θεω παραθωμεθα"
Φτασαμε...μας περιμεναν...επιασαν τα χαρτια του
και κυλησε το φορειο μεσα. Στο καλο..ολα καλα ευχομαι.
Χτες βρεθηκα σε ενα ξωκλησακι,σε μια βολτουα με
τη φωτογραφικη...

μια εντελως ησυχια...σκοτεινα
και καθησα σ ενα παγκακι ν ακουω τα πουλια.

Εκλεισα ασυναισθητα τα ματια και το πρωτο που
θυμηθηκα ηταν ο κυριος στο ασθενοφορο
που χε κλεισει τα ματια...

μακαρι να νιωθε σαν σε ξωκλησι

Για την Αστρια μας...το πρωτο μου παιδικο παραμυθι.
Οταν περασα απ τον Ιανο πριν καποιο καιρο και το
βρηκα μπροστα μου ειχα κατασυγκινηθει..
ολοδικο σου Αστρια μου

μια φορα και ενα καιρο ηταν μια μηλια
και αγαπουσε ενα αγορακι...