23/01/09

(εφημερευω,παει 5 το πρωι ξημερωνει Σαββατο
αλλα δεν εχω υπνο...
και ειπα να αφησω δυο αραδες στον υπολογιστη
μεχρι να ερθει η Ανατολη)

μετεωρα τα βηματα της καρδιας και μ αγρυπνει
η εικονα μιας μανουλας,16 χρονων το κοριτσακι της
σε κωμα μετα απο ληψη αλκοολ και ουσιων σε παρτυ.

πονεσε η εικονα αυτης της γυναικας,πολύ.
Ορθια να σταζει φως

Παναγια μου και συ μανα εισαι...και Παραμυθία


..καντα ολα να γινουν παιδικο ανεμελο χαμογελο.

Τις τελευταιες μερες περασα αρκετο χρονο στο νοσοκομειο,
ηρθαν οι εφημεριες σιμα και εκαναν το δωματιακι εκει δευτερο σπιτι.
Και απροσμενες στιγμουλες αγγιξαν την καρδια μες την απλοτητα τους.

Επειγοντα και φερνουν μεσα εναν παππου που ενω καθοταν και
περιμενε τη σειρα του εξω,λιποθυμισε.Εγιναν οι πρωτες βοηθειες,
εξετασεις και αναλυσεις ...οτι χρειαζοταν.
Στο τελος καθομουν διπλα στο κρεβατακι του και εγραφα
τα χαρτια του οταν μου ηρθε να τον ρωτησω.

-παππου μου γιατι καθοσουν εξω αφου δεν ενιωθες καλα?
ειχες προτεραιοτητα..

-ε μα ηρθε εκεινο το κοριτσακι που κτυπησε το κεφαλι του
και ειπα να μπω μετα απο εκεινη,και μετα ηρθε η κοπελα
που πονουσε την κοιλια της και ειπα μετα εγω...
μια το ενα μια το αλλο μετα δεν αντεχα και ζαλιστηκα

Σιωπησα και τον κοιταζα μ ολο το σεβασμο που εχει η ψυχη
στην Αγαπη... και εγινε η καρδια μυστικη αγκαλια


Μεσημερακι και περασα απ το παιδιατρικο,βολτα για ξαλαφρωμα.
Εκει ενα αγορακι γυρω στα 6 ετρεχε γελουσε και φωναζε μεσα
στο διαδρομο.Χαμογελασα που τον ειδα και καθισα να τον κοιτω.
Καποια στιγμη με πλησιαζει,βγαζει το στηθοσκοπιο απ τη τζεπη μου,
το φορεσε και πηρε να ακουει μεσα στα γελια του
μια την κοιλια και μια το κεφαλι του.

Τον κοιταζα και χαμογελουσα...με βλεπει.
Eβγαλε τα ακουστικα,τα ανοιγει και περιμενει να σκυψω
να τα φορεσω.Ποιος λεει οχι σε παιδι,εσκυψα.
Μου φορεσε τ ακουστικα και μετα πιανει το κωδωνα
και το βαζει μια στο κεφαλι και μετα στο στερνο μου.
Χαμογελουσαμε και οι δυο.

Ακουσε ο καθενας τις σκεψεις του και τις ανασες
της καρδιας του και πηρε αυτος να συνεχιζει το τρεξιμο
και εγω ανεβηκα στην κλινικη.

Θυμισε κατι που χα διαβασει παλια και δεν θυμομουν ποιος το πε..
πως μπορεις να γνωρισεις τον διπλανο σου μοναχα
στο βαθμο που γνωριζεις τον εαυτο σου...

Βραδυ..μικρες πρωινες ωρες και περπατω αθορυβα μες το
διαδρομο πριν κατεβω κατω να κοιμηθω.
Στα πιο πολλα δωματιακια τα φωτα ειναι εντελως σβηστα
και σε αλλα ενα μικρο κιτρινο φως να γλυκαινει την ατμοσφαιρα.

Τετοιες στιγμες θυμαμαι ενα κομματακι απ το κοκκινο τεμπο..
"μα εγω που ειμαι μοναχα μια σκια π αγαπα να συντροφευει
το πονο,οσο μπορει μια σκια να αγαπα και να συντροφευει.."

Καποια στιγμη ακουω ενα ψυθιριστο ..συγνωμη..συγνωμη...
μπαινω μεσα στο δωματιο και ενας παππους καθοταν στην καρεκλα
του.Ασπρα μαλλια απ τα χρονια και ασπρη επιδερμιδα απ τη λευχαιμια.

-Με βοηθας να ξαπλωσω σε παρακαλω?

Χαμογελασα και δωσαμε τα χερια,εγυρε στο κρεβατι και μαζεψε
τα χερακια και τα ποδια του κοντα στο σωμα,σαν μικρο αγορακι.
Τραβηξα την κουβερτα και σκεφτομουν τη μαμα μου που μας σκεπαζε
μικρα.

-ο Θεος να εχει ολο το κοσμο καλα,ψυθιρισε

-και σενα να σ εχει καλα παππου μου

-ε εγω εφαγα τα ψωμια μου,ειπε χαμογελωντας μες τη γαληνη του

ανταλλαξαμε χαμογελο και βλεμμα και εσβησα τα φωτα
καληνυχτα/καληνυχτα

νιωθω πως διψω για κατι που δεν μπορω να ορισω

Πρωινη ενημερωση απο το γιατρο που εφημερευε χτες και
μ ενα μολυβακι γραφω σημειωσεις διπλα απο τα ονοματα
να θυμαμαι.

-στο 8 ειναι ενας παππους που πεθαινει,δεν μπορουμε
να κανουμε κατι και ουτε ανανηψη θα γινει.Απλα οταν
θα εχεις χρονο περασε να βγαλεις ενα καρδιογραφημα
για το πιστοποιητικο θανατου.

Πηγα πρωτα εκει...στο κρεβατι διπλα απο το παραθυρο.
Απαλα κλειστα βαθουλωτα ματια,αδυνατο προσωπο,
κρυα χερια,λευκα νυχια,βαθιες αργες ανασες.


Τα μαλλακια του κατασπρα προς τα πισω και αυτος εντελως
γαληνιος λες και ηταν σε ειρηνη με ολα και ολους
...και οι ανασες του ολο και πιο αραιες.
Ημουν μονη στο δωματιο,το διπλανο κρεβατι αδειο
και κανενας συγγενης.

Αφησα το χερι μου στο στερνο και του μιλησα αλλα καμια αντιδραση.
Συνδεσα τον καρδιογραφο και τα δυναμικα ολοενα αφηναν
πιο μεγαλη αποσταση μεταξυ τους.



Ηθελα να του κραταω το χερι αλλα ντραπηκα,
γυρισα το σταυρουδακι του μπροστα γιατι οπως ξαπλωσε
ειχε πεσει πισω στην πλατη
και ψιθυρισε η καρδια το Χριστε το Φως το αληθινο...
...μια ησυχια και μια αγαπη μες το δωματιο

ο Θεος να αναπαυσει τη ψυχουλα σου παππου

πατησα 2 φορες εκτυπωση και φυλαξα το δευτερο καρδιογραφημα

να θυμαμαι

ευχαριστω

Καλή Χρονιά...

μ ολα τα καλα του Ουρανου,
την αισθηση οτι και η ανασα μας ειναι δωρο
και να μας κρατα αγκαλια Αγαπημενη
αιωνια στο Φως!

να μας ζησουν δυο κομματακια της καρδιας μας
πολυ φωτεινα...η Βίκυ μας και η Βασιλική μας

Bολτα στο χωριo...

και ασε την ευχουλα στην ανασα

Ετυχε το βραδυ της παραμονης των Χριστουγεννων ν αντικαταστησω
μια φιλη στην εφημερια για λιγες ωρες και τα Χριστουγεννα
να εφημερευω. Μ αρεσε που ηρθα λιγο την παραμονη,
κατι απροσδιοριστο εφερνε χαρα και τα εκανε ολα γιορτινα.
Γυρω απο καθε κρεβατι συγγενεις και φιλοι,
γελια και κουβεντες...ολα εντελως ευδιαθετα!

Τριγυρνω στους θαλαμους νιωθοντας πως
κατι ψαχνω αλλα δεν ξερω τι.
Σ ενα δωματιο ηταν ολοι σιωπηλοι και κοιτουσαν τον 89χρονο
παππου μας που ειχε κλεισει τα ματια και εψελνε
Χριστουγεννιατικους υμνους. Σταματησα και τον εβλεπα.
Γλυκαινε την καρδια μου η φωνη και το υφος του προσωπου του.
Οταν τελειωσε και ανοιξε τα ματια γυρνα και λεει

-Ημουν ψαλτης!

Χαμογελασα.. εκανε την ψυχη φατνη

25/12 και νιωθω το νοσοκομειο εκκλησια.
Ολοι ντυμενοι εντελως απλα και στα ματια
λαχταρα για ιαση.. κυλουν ολα αρμονικα.

Καποια στιγμη περασα απο την εντατικη ψαχνοντας μια αξονικη.
Καθοταν η γιατρος στο σαλονακι και ελεγε σε καποιους οτι
ο ανθρωπος τους κοιμηθηκε.Αλλοιωτικη σιωπη και σταλες εντος.
Ο Θεος να αναπαυσει τη ψυχουλα του.

Μαζευτηκα στο δωματιακι οταν ολα ησυχασαν και προσπαθησα
να ζωγραφισω ενα αγγελακι,ακουμπωντας στις γραμμουλες
την εγνοια σε Προνοια Αγαπης

Ανοιγμα καρδιας και απροσμενος αντικατοπτρισμος
ιδιες ανασες,ιδιοι παλμοι,ιδια βιωματα,ιδια γιατι.
Βρισκω εμενα σε σενα και εσενα σε μενα και αντιλαμβανομαι
τα λογια σου εντελως μεχρι τα καταβαθα μου.
Μια συναισθηση βαθια και ενα μοιρασμα που ποναει.
Αφηνω τα χερια απαλα να σε γλυκανω και θεραπευεται
η καρδια μου.Τα δακρυα σου στα ματια μου τα δακρυα μου
στην καρδια σου.
Κι ανοιγω αγκαλια να σε χωρεσω ολοκληρη,
εχεις δυο ματια που σταζουν αχτινες και ενα χαμογελο ανοιξη,
λες και σε κοιτω πρωτη φορα μετα απο τοσα χρονια.
Θελω να εισαι καλα! Θελω να σαι χαρουμενη και ελευθερη
εντελως μες την αγαπη..και δεν ειναι πως δεν μπορω να κανω
κατι..μπορω να προσευχομαι...

Ποσο μοιαζουμε σαν αφεθουμε,σαν ξεγυμνωσουμε μνημες
και σμιξει το δακρυ...

σαν δυο κερακια το να απεναντι απ το αλλο
και Φως στην Αγαπη!

21/12/08

Εφημερια. Και απ ενα δωματιακι να φαινεται η πολη
απλωμενη και δοσμενη στους ρυθμους της.Πανω στην κλινικη
εγιναν ολες οι δουλειες και κατω στα επειγοντα ησυχια.
Ετσι μαζευτηκα εδω να βαζω τις σκορπιες λεξεις μου
σ ενα τετραδιακι διχως γραμμες,μεχρι να κτυπησει το τηλεφωνο.

Ειναι φορες που περπατω στους διαδρομους και ανασαινει η καρδια
ελπιδα..Αλλες στιγμες αγωνιω και κρυβεται η ψυχη πισω απ την καρδια.

Μια ζυγαρια εντος και μενει μια σιγουρια σε μια Προνοια
που σε κανει να στερεωνεις κερακια στα κυματα.

Κοιτω τις σταλες του ορου και δροσιζεται η καρδια μου.

Πως να το κανουμε ερχονται Χριστουγεννα...

ψευτιες

πρεπει να ημουν 2-3 δημοτικου τετοιες μερες
οταν αστειευομενος ο νονος μου,μου ειπε οτι
το τηλεφωνο του Αη Βασιλη ειναι το 199
(αστυνομια Κυπρου).

Δεν ειπα κατι..μονο ενα μεσημερι που ηταν ολοι

μαζεμενοι στην κουζινα της γιαγιας πηγα στο σαλονι
σχηματισα τον αριθμο και μ ολη την παιδικη μου
αθωοτητα ζητησα να μιλησω με τον Αγιο Βασιλη.

-ο ιδιος ...ακουστηκε απ την αλλη γραμμη..
(ειχε κεφια ο αστυνομος)

και αρχισα να λεω πως με λενε,που μενω και πως

ηθελα ενα κοκκινο ποδηλατο..μιλησαμε αρκετα
ρωτησε κιολας που ηθελα να αφησει το δωρο και
του χα πει διπλα απ την πολυθρονα που ειναι απεναντι
απ το τζακι.
Ευχαριστησα,κλεισαμε και πραγματι τοτε
ηρθε το κοκκινο ποδηλατο που προφανως θα
χα πει και στους δικους μου.
Για το τηλεφωνημα τσιμουδια σε κανενα...

Οταν μετα απο 1-2 χρονια μου ειπαν οτι δεν υπαρχει
Αης Βασιλης...ηταν αδυνατον να το πιστεψω..
"μα αφου μιλησα μαζι του γιατι μου λενε ψεματα?"
Θυμαμαι τον εαυτο μου να καθεται στην ακρη του
κρεβατιου και να αναρωτιεται τι συμβαινει.

Τελικα πηγα στην μικρη μου αδερφη και το μονο
που ειπα..

ειναι ψευτιες αυτα που λενε για τον Αγιο ενταξει..?


ειν τα γενεθλια μου σημερα
γινεται η καρδια μυστικη αγκαλια στο παντου

ευχαριστω

70*7

επιστροφη στην Πατριδα εδω και λιγες μερες,
μπηκε η καρδια μου σε εντελως αλλους ρυθμους και
αγγιζω τα ιδια πραγματα με διαφορετικη αφη.

Σημερα τ απογευμα πηγα στη θαλασσα εκει που αραζα
το καλοκαιρι..εντελως ερημια και ενα κρυο αερακι να με
μαζευει στις φορμες μου..περπατησα λιγο,μια ησυχια
που μ αγκαλιαζε και τρυπωνε μες την καρδια..μια γαληνη..



και πηρα να τρεχω..εκλεισα τα ματια και ετρεχα μ ολη
τη δυναμη που ειχα,μονο ο αερας στο προσωπο και ο
ηχος των κυματων..ετρεχα διχως να πηγαινω πουθενα
ουτε να φευγω απο κατι απλα λες και ξανοιγοταν η καρδια
σε καθε ανασα

μεχρι που σταματησα εντελως κουρασμενη

κι αντικρυσα τη σεληνη να καθρεφτιζεται στη φυγη των κυματων..

θυμηθηκα ενα στιχακι χωρις να θυμαμαι ποιητη...

"κρεμάστη αναστροφα η σεληνη πανω στο χαος το γαλανο

κι ο θεος προσμενει το θεο του σαν ανθρωπος στον ουρανο."

μπηκα στ αυτοκινητο και οδηγουσα ασκοπα,τελικα πηγα

στο χωριο της γιαγιας..περασα απο την εκκλησια

την "Παναγια την Αγγελοκτιστη" σταματησα λιγο και εφερα

στη μνημη εικονες των ημερων,το παιδακι, ο αστυνομικος

οι μανες τους ....προσωπα απο το νοσοκομειο.

να τα κανει ολα καλα για ολους...

και ν αναπαυσει τη ψυχουλα του

και μετα στη γιαγια..καθοταν κοντα στη σομπα και εκανε βελονακι

οταν μπηκα σπιτι της.Αγκαλια φιλι τσαι κεικ...

"οταν καποτε πεθαιναν τα ζωα του πατερα μου εκανε ταμα

να κανει 3 εικονες,3 αποστολους και την μια εικονα μου την εδωσε...

οταν το 74 εγινε η εισβολη ημουν εγκυος 5 μηνων

(το 7 και τελευταιο παιδι της)

πηρα μονο αυτη την εικονα απο σπιτι,κλειδωσαμε και φυγαμε.

Σκεφτηκα να στη δωσω"

ξεχειλισε η καρδια σιωπηλα

κι εγινε η ματια κοινωνια

φευγοντας στ αυτοκινητο επαιζε το τραγουδι που

ακουγεται...

αυτη η αναρτηση για τη roadartist μας που με

καλεσε να παιξουμε το παιχνιδι με τις 7 αληθειες..

..αφηνω απο καρδιας την χτεσινοβραδινη