Κοριτσάκι μου,
θέλω νὰ σοῦ φέρω τὰ φαναράκια τῶν κρίνων
νὰ σοῦ φέγγουν τὸν ὕπνο σου.

Θέλω νὰ σοῦ φέρω ἕνα περιβολάκι
ζωγραφισμένο μὲ λουλουδόσκονη
πάνω στὸ φτερὸ μιᾶς πεταλούδας
νὰ σεργιανάει τὸ γαλανὸ ὄνειρό σου.

Θέλω νὰ σοῦ φέρω
ἕνα σταυρουλάκι αὐγινὸ φῶς
δυὸ ἀχτίνες σταυρωτὲς ἀπὸ τοὺς στίχους μου
νὰ σοῦ ξορκίζουν τὸ κακὸ
νὰ σοῦ φωτᾶνε μὴ σκοντάψεις.

Άνοιξε τα παράθυρα
Να δεις τον κόσμο ανθισμένο
Μ’ όλες τις παπαρούνες του αίματός μας
- να μάθεις να χαμογελάς.

"..και τρέμει ο κόσμος τόσο που θέλεις να σκουντήσεις

τον αγκώνα κάποιου φίλου για ν΄ακούσεις μαζί του,

ή τον αγκώνα μιας πέτρας για ν ακούσει και κείνη

να μοιραστείς τη χαρά σου."

"...ώσπου να να νιώσει,

μπαίνοντας ίσα στον ουρανό,

ν αχνίζει το φεγγάρι στον κόρφο του,

ώσπου να κλάψει μια νύχτα από αγάπη για όλο τον κόσμο."

Εἶναι νὰ γίνεις

ὅ,τι ζητάει ἡ εὐτυχία τοῦ κόσμου,

εἶναι νὰ φτιάχνεις,

κοριτσάκι,τὴν εὐτυχία τοῦ κόσμου.

Ἄλλη χαρὰ δὲν εἶναι πιὸ μεγάλη ἀπ᾿ τὴ χαρὰ ποὺ δίνεις.
Νὰ τὸ θυμᾶσαι, κοριτσάκι.

Ρίτσος Γ.

μου κανε εντυπωση πως σε τουτη την εικονα
στην Τηνο,που συνηθως οποιος παει ειναι στα
γονατα απ το πονο, γραφει πανω με ομορφα
γλυκα γραμματα...

Ευαγγελιζου Γη Χαρα Μεγαλη

παραξενα και απιθανα και ατελειωτα ομορφος
τουτος ο Θεος μαλλον...που σαν θελησεις να κανεις ενα
βημα να Τον ψαξεις συνειδητοποιεις πως Εκεινος πρωτος
σε καταδιωκει,απ το πρωτο κλαμα σου σε τουτη τη γη.

ψες πριν κοιμηθω κοιταξα στο συναξαρι ποιοι γιορταζουν
σημερα...

Χρυσάνθου καὶ Δαρείας Μαρτύρων,
τῶν Ἁγίων Μαρτύρων Κλαυδίου, Ἰλαρίας, Ἰάσονος, Μαύρου,
Παγχαρίου Μάρτυρος, Διοδώρου καὶ Μαριανοὺ Ἱερομαρτύρων,
Μαρίας πριγκίπισσας, Ἰννοκεντίου Θαυματουργοῦ,
Δημητρίου Νεομάρτυρα, Νικολάου Νεομάρτυρα,

Σύναξη τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου τῆς Τρυφερῆς,
ἐν Σμόλενκ Ρωσίας



...της Τρυφερης

κανε το αγγιγμα,την αγκαλια και το χαδι σου α ι σ θ η τ α
οσο αντεχει η καρδια
και δυο φορες απ οτι διψαμε

...ζητιανευω

Πάνε μέρες να γράψω...
Αρχισα καποια στιγμη να γραφω για μια βολτα στο χωριο...

αλλά έμεινε στα πρόχειρα...

και μετα για μια μονοήμερη εκδρομη που τυλιξε την καρδια...

με γλυκο της γιαγιας κοντα στο τζακι...
αν ακους, ...σ ευχαριστω!

κι ύστερα ηρθαν 3 μερες στην Αθηνα...
και ετυχε να βρεθω μ ενα φιλαρακι στο κελλακι του γεροντα
Πορφυριου,(πρωτη φορα τυγχαινε να παω)
Μολις μπηκα μεσα μια κυρια μου λεει..ζητα του οτι θες,σ ακουει
και μου δωσε ενα εικονακι του που πισω εγραφε...
"ο Χριστος ειναι φιλος μας...το φωναζει υμεις φιλοι μου εστε.
Θελω να με βλεπετε δικο σας,φιλο σας,να μ αγκαλιαζετε,
να με αισθανεστε στη ψυχη σας..."

*την ευχη δεν τη γραφω μηπως και δεν βγει... :)
**φωτογραφιες απο κει δεν εχω,ξεχασα τα καλωδια στην αθηνα

Μετά εφημερευα μερα παρα μερα...και αυριο εφημερια.
Απλα ειπα σημερα πως πρεπει να γραψω,ειναι επειγον.
Σμιγω τις παλαμες και ερχομαι μπροστα στην καρδια σου
να ζητιανεψω ευχουλες.

Ενα αγορακι 15 χρονων,πηγε την προηγουμενη τριτη σχολειο...

Πονεσε το κεφαλι,ενιωσε μουδιασμα στα χερια και καλεσαν

οι καθηγητες το ασθενοφορο...ηρθε στο νοσοκομειο τετραπληγικο

και σε απνοια.Ισχαιμικο αγγειακο εγκεφαλικο επεισοδιο η διαγνωση.

(και πως να το εξηγησουν στη μανουλα του...?)

Ειναι στην εντατικη αυτες τις μερες το παιδι, τετραπηγικο,

συνδεδεμενο με τον αναπνευστηρα και εχει πληρη επιγνωση της

καταστασης του...επικοινωνει με την οικογενεια του και εμας

με κινησεις των ματιων και ανοιγοκλεισιμο βλεφαρων.

Πες ευχουλα αν θες...για κεινον και τη μανα του,

δεν εχουν σημασια τα ονοματα...

ξερει η Αγαπη.

Ενα βραδυ εφημεριας ημουν πανω στην κλινικη κατα τις 4

το πρωι και περασα απ την εντατικη να δω αν κοιμαται.

Ηταν η μανουλα του στην ακρη του δωματιου καθοταν και

εκλαιγε...οποτε περνω απο κει την βλεπω να τον χαιδευει ή

να καθεται ησυχα στην γωνια.

Ξαφνιαστηκα που την ειδα και τετοια ωρα.

Ψυθιρισα ενα γεια,καθισα διπλα της και αφησα το χερι

στη πλατη να τη χαιδευω ησυχα

-νομιζεις θα γινει καλα?

-νομιζω πως κανενας στ αληθεια δεν ξερει

-ξερεις ειναι πολυ καλο παιδι

........................................................

Δεν μπορω να την νιωσω,ετσι αισθανομαι...και ουτε να τη ξαλαφρωσω.

Ειχα ακουσει καποτε πως οταν νιωθουμε οτι δεν μας αγγιζουν

τα ανθρωπινα χαδια και η παρηγορια φιλων ειναι γιατι μας

κρατα στην αγκαλια της η Παναγια και μας γλυκαινει Εκεινη...

μακαρι

...

Ηταν το ευαγγελιο του παραλυτου σημερα

χαμογελωντας

Απεναντι απ το λυκειο που πηγαινα εχει ενα ιδρυμα για παιδια
με ειδικες αναγκες και καμια φορα οταν σχολανα τοτε, πριν
περπατησω για το σπιτι,πηγαινα απεναντι.Ηταν ενα αγορακι
εκει με μεγαλα γαλαζια ματια,που στεκοταν στα καγκελα του
ιδρυματος και κοιτουσε το δρομο.Ο Κωνσταντινος.Ειχε αυτισμο
ελεγαν γι αυτο και δεν μιλουσε ουτε σε κοιταγε στα ματια.
Οποτε ανοιγα την πορτουλα και εμπαινα στην αυλη ερχοταν
κοντα μου,σκυβε το κεφαλι χαμογελωντας και απλωνε το χερι.
Εβαζα και εγω το χερι μου μεσ στο δικο του,με κραταγε και ετσι
με σκυμμενο κεφαλι με επαιρνε μια βολτα μες το κηπο.Ενιωθα πως
ηθελε να μου δειξει κατι και εγω αδυνατουσα να δω και πως με
πηγαινε καπου που δεν καταφερνα να παω...
Με αφηνε παντα στην εισοδο εκει που με ειχε ανταμωσει
και επεστρεφε στην γωνια του κηπου
να κοιτα τα αυτοκινητα που περνουσαν.

Σημερα φευγοντας απ το νοσοκομειο σταματησα στο ιδρυμα.
Δεν ξερω γιατι τον σκεφτομουν τις τελευταιες μερες...
εχουν περασει 8 χρονια απ την τελευταια φορα που ανταμωσαμε.
Ντρεπομουν λιγο αλλα ηθελα πολυ να τον ξαναδω
και πιο πολυ να με πιασει απ το χερι να βολταρουμε,κι ας ενιωθα
παλι μια παντελη αδυναμια να δω μεσα απ τα ματια του.
Ετσι ο ποθος νικησε την ντροπη και βρεθηκα να ρωτω αν
ειναι εκει ακομη ο Κωνσταντινος και αν μπορουσα να τον δω...
Χαρηκα οταν ακουσα: ειναι μεσα και κοιμαται,πηγαινε να τον δεις.

Καθισα λιγο να τον κοιτω σαν κοιμόταν
(μ αρεσει να κοιτω τους ανθρωπους οταν κοιμουνται)...
ειχε ψιλωσει πολυ και κρατησε εκεινο το ταξιδιαρικο υφος.

Ξερεις Κωνσταντινε σημερα σκεφτομουν πως κανεις βολτες
στον Ουρανο γιατι σκυβεις ευκολα το κεφαλακι σου χαμογελωντας.

Χρονια Πολλα "ολα θα πανε καλα" !

Εχει γενεθλια σημερα μια ψυχη που γραφει και αγγιζει
την καρδια..."να απο-λαμβανεις στιγμες Αγαπης και στοργης
διαρκως σου ευχομαι! και να σαι παντα καλα πολυ! "

οι σημερινες φωτογραφιες για σενα και να ναι απλωμενη
γαληνη στην καρδια σου!

επαιρνα το ιστορικο μιας γιαγιας σ ενα θαλαμο σημερα...

ρωτησα οτι ηταν να ρωτησω,εγραψα οτι ηταν να γραψω

ευχαριστησα και εφευγα απ το θαλαμο οταν ακουσα μια

πολυ λεπτη φωνουλα λες και ηταν απο κοριτσακι του νηπιαγωγειου

-τις ευχες μου να χεις...

σταματησα και γυρισα.Ηταν η γιαγια απ το απεναντι κρεβατι,

ντυμενη ενα χαμογελο,ενα γαλαζιο νυχτικο και ενα μαυρο μαντηλι...

εβαλα το χερι στην καρδια και ανταλλαξαμε χαμογελο.

με γλυκανε πολυ...

ειδες το σ αγαπω Του που σταζει απ την πανσεληνο;

Εστησα το τηλεσκοπιο πριν 2 βραδια και καθισα στο μπαλκονι
να κοιτω τον ουρανο νυχτιατικα...
νιωθω πως δεν εχω λεξεις τελευταια πως δεν καταφερνω
να μιλησω και να εκφραστω και οποτε αγγιζω προτασεις
τρεχουν τα ματια. Όχι απο λυπη δεν ξερω απο τι.
( γι αυτο συγχωρατε μου και τη σιωπη στα σχολια )
Αφηνω 2 φωτογραφιες που εβγαλε η φωτογραφικη μεσα
απ το ματακι του τηλεσκοπιου να μοιραστουμε ομορφια
και το κειμενο που θυμηθηκα ταξιδευοντας αναμεσα στους 2 φακους

"-αυριο παλι εγνεψε με τα κλαδια της η κερασια.

-αυριο παλι εγραψε μ ολόχρυσα γραμματα τ αστερι στον ουρανο.

-Ξερεις,ειπε μια νυχτα το δεντρο,απο τοτε που περιμενω να

φανεις στο γερμα του οριζοντα,οι νυχτες που γεμισαν φως!

Τ αστερι χαμογελασε.

Κι αρχισαν να πεφτουν απο τα συννεφα κίτρινες μαργαριτες.

Κι ηταν προχωρημένη η νυχτα.Μεσανυχτα.

Μια νυχτα γεματη χρωματα.Ωρα μεσανυχτα, ακριβως!

-Μπορουν οι ανθρωποι να δουν τον ηλιο τα μεσανυχτα?

ρωτησε τ αστερι

-όχι όχι,αλλα ισως υπαρχουν μερικοι.Ποτε δεν ειναι τοσο κιτρινος

ο ηλιος.Τοσο κοκκινος.Τοσο πορτοκαλης.Τον βλεπουν σιγουρα

τα τριζονια γιατι νομιζεις πως τραγουδουν?

Κι αυτο το ασπρο πουλι που γυριζει σαν παλαβο τις νυχτες

και δεν βρισκει ησυχια πουθενα.

Αυτο το ασπρο πουλι με τις γαλαζιες βουλες στα φτερα,

κοιταξε τι ομορφο που ειναι!Οι ανθρωποι το φοβουνται .

Το λενε νυχτοπουλι και πιστευουν πως φερνει το θανατο...

-Γνωρισα καποιον που δεν εμοιαζε με τους αλλους.

Ειχε ενα κυκλαμινο στο στομα κρατουσε παραμάσκαλα

το θανατο κι ανηφοριζε σφυριζοντας,στο μονοπατι του.

Ανηφοριζε και σφυριζε.

Μ ενα πανερι ηλιο φορτωμενο στο δεξι του ωμο

κι ενα τριανταφυλλο στον κορφο.

Σιγουρα θα ειναι κι αλλοι σαν κι αυτον...

Η ζωη και ο θανατος!

Δυο χρωματιστα λουρια στη ζωνη τ ουρανου.

Δυο ροδα στα μαγουλα του Θεου...

απο το χρωμα του φεγγαριου της αλκυονης παπαδακη "

τ' αποψινο φεγγαρι

ειναι ενας κυριος στη κλινικη στον εβδομο οροφο,
που συχνα πιανει τον ορο του και παει και στεκεται κοντα
στο παραθυρο να κοιτα τον ουρανο και να χαμογελα ηρεμα.
...μ αρεσει πολυ να τον βλεπω να ταξιδευει

κοιτα αυτος τον ουρανο και χανεται
και εγω απ τα πλαγια τον κοιτω να χαμογελα και γλυκαινομαι
..νιωθω ευγνωμοσυνη

2 δεντρα αγκαλια

Ειναι καποιες στιγμουλες που η αγαπη που κουβαλουν
κανει την καρδια να ζει ολοκληρη το τωρα της.


Περπατουσα στο διαδρομο του Παιδιατρικου και απεναντι
2 κοριτσακια να ερχονται προς το μερος μου.
Σταθηκα και τα κοιτουσα μ ενα χαμογελο στην καρδια.
Μες τις πυζαμουλες τους και οι δυο,γυρω στα 6,να σερνουν
τις παντοφλιτσες τους,να περπατανε εντελως κοντα η μια
στην αλλη και να σιγοψυθιριζουν...
Περασαν λιγα δευτερολεπτα να αντιληφθώ
οτι το ενα κοριτσακι εσπρωχνε το σταντ με τον ορο του αλλου
παιδιου και εκεινο ειχε τα χερια ελευθερα να φερνει περα
δωθε ενα κουκλι.

Ηρθαν κοντα και πιασαμε κουβεντα...συστηθηκαμε και στα
διαφορα ειπαν:
-ειμαστε φιλες!

Χαμογελασα και θυμηθηκα δικα μου φιλαρακια που κρατουν
οτι με βαραινει σ ενα αερακι απλοτητας,να χω τα χερια της
ψυχης ελευθερα...

Σκεφτομουν πως καπως ετσι ειναι και η ζωη μας,
όλοι εχουμε κατι να βαραινει καμια φορα και ειναι ωρες-αιωνες
που ερχονται οι ψυχες τοσο κοντα και τα χερακια
μας γινονται αγκαλια να αλαφραινουν αυτους που αγαπαμε...

Να μπορουν αυτοι να απο-λαμβανουν χαρα και Αγαπη
και μεις διπλά,δίπλα τους απλα κοιτώντας!

Εγραφα την αναρτηση και ηρθε σχολιο απ την Άστρια
για τη φιλια...τι ομορφα που δενουν οι στιγμες μας

Ευχαριστω...