Ι.Μ Τιμιου Προδρομου στο Εσσεξ

Λιγο οι σκεψεις πριν κοιμηθω,λιγο τα ονειρα

και ξυπνησα στις 5 με αγχος σημερα...

Εφτιαξα ενα τσαι,πηγα στο σαλονι και εβαλα

παλιες φωτογραφιες στον υπολογιστη να κυλανε.

Θυμηθηκα μια αλλη μερα που ξυπνησα ετσι νωρις

πριν 3 χρονια στο Λονδινο....

Ειχα παει στο σταθμο του τρενου

και απ το liverpool street βρεθηκα στο kelvedon

μετα ταξι με προορισμο το μοναστηρι του εσσεξ

... το ταξι μες τη μεση του πουθενα παθαινει

βλαβη και συνεχισα με τα ποδια...

χαμογελω στην αναμνηση...

Θυμαμαι καθαρα εκεινο το πρωινο περπατημα,

εκανε ψυχρα,ημουν ζεστα ντυμενη και ειχα

διαθεση ανοιξιατικη...

ειχα ξαναπαει στο μοναστηρι κιολας

και διψουσα τις εικονες και το αγγιγμα του χωρου

(και αυτο το θυμαμαι με εκανε να το αναζητησω με

το κελαιδημα του)

Καποια στιγμη,οταν πια ειχα αρχισει να αγχωνομαι

μηπως πηρα λαθος δρομο γιατι δεν εβλεπα τιποτα

τριγυρω περα απο λιβαδια και δεντρα,

φανηκε στο βαθος το φως του μοναστηριου...

η θεια λειτουργια γινοταν κατω,

λιγο παραπερα σ ενα μικρο ξωκλησακι...

ακομη λιγο περπατημα

ηταν ολα απλα και ησυχα και γαληνια,

ενα παλλομενο παντου σ αγαπω ενιωθε κανεις εκει

και αμα νιωθεις πως αγαπιεσαι...

ριχνεις και τις αμυνες εντος ασυναισθητα...

επιστροφη στο μοναστηρι...

μ αρεσε που οι αγιοι ηταν εξω...

σαν να σε αναζητουν...να σε βρουν...

να σου μιλησουν εκτεθειμενοι να τους αγγιξεις,

ετοιμοι να σ αγκαλιασουν

...ετσι διχως προυποθεσεις

και μετα

ενα φιλι με μια ευχη στο ταφο του γεροντα Σωφρονιου

"κρατα το νου σου τον αδη και μην απελπιζεσαι"

ματιες παιχνιδιαρικες περα δωθε

μες τον ναο οι αγιογραφιες του γεροντα

ξεκουραστηκα μεσα μου και ησυχασα

μ αυτο τον περιπατο

γι αυτο το μοιραστηκα

...εξω ξημερωσε

μια καινουργια μερα ζητιανευει

την αγαπη στις στιγμες μας

ν ανταμωσουμε εντος,σαν παιδια..μες το Φως

Σταματησε για λιγο...και κοιτα πισω...

κι ελα οσο πιο σιμα μπορεις...νιωθω μικρο

χαρισε μου οτι πιο αθωο και αληθινα βαθια δικο σου.
Θελω να ξεθαψουμε
και ν ανταλλαξουμε παιδικες αναμνησεις

Ξερεις,οταν σε δυο ανθρωπους συναντηθουν
τα παιδια εντος γεννιεται σαν ρυακι η αγαπη
και παιχνιδιζει στις καρδιες Φως

Κοιτα πως αλλαζει η ματια και ζωντανευει

με ρυθμιση "εσωτερικος φωτισμος"

"Ειναι τα ματια πια που κυριαρχουν

-η γη τους ειναι απλη και κορυφαια

"Καλοσυνης κοιτασματα ενα ενα,

σα φλουρια κομμενα μεσ'στον ηλιο "

Ελυτης

από σελίδα σε σελίδα

Αποκοιμήθηκα στον καναπε προχθες
"Στην αγνοια ξεκουραζεται ο ουρανος
Στην κουπαστη του υπνου ο ανθρωπος"
μετροφυλλωντας ενα σημειωματαριο που
αφηνω καμια φορα λιγες λεξεις απο τις
διαφορες συνεδριες στην κλινικη...

σελιδα 19-20:

Πρώτη φορά ένιωσα έτσι σε συνεδρια.
Δεν ξερω γιατι αφεθηκα στις λεξεις σου να με πας
οπου ηθελες,τη στιγμη που ενιωθα οτι ηδη
πατουσα σε κινουμενη αμμο
(ισως με αγγιξαν τα δακρυα της εισαγωγης σου)
και βρεθηκα τελικα καπου παγωμένα,
σ ενα αιχμηρο κρυο αναμεσα στα θελω
και τη φαντασια σου.
Ελεγες και περιεγραφες γλαφυρα εικονες που
δεν μπορουσα πια ν ακουω κι οι σκεψεις σου με
εκαναν ν αγκαλιασω τη ψυχη μου λες και
ηταν παιδι κλεινοντας τα ματια εντος.
Δεν αντεχα αλλο να αισθανομαι τι λες,
μου εκλεβες αερα με τις ανασες
σου αλλα δεν ηθελα να σε διακοψω...
Εβλεπα σιωπηλα τις γραμμες που τραβαγες
στο χαρτι που χα ακουμπησει μπροστα σου
και ακουγα τις λεξεις σου που επεφταν αργα
στο πατωμα και εσπαγαν. Μου εδωσες το χερι
οταν εφυγες ξαλαφρωσες που μιλησες ειπες...
ηξερα πως δεν με ενιωσες καθολου αλλα
δεν εχει σημασια.
Εκλεισες την πορτα πισω σου
και με γεμισες λυπη και ερωτηματικα...

Εχει βαθος το σκοταδι;

Και γιατι καποιος να το διαλεγει συνειδητα;

Καλυτερα να ναι κανεις "καλος" ή "ελευθερος"
και ας διαλεγει συνειδητα το "κακο";
(βαζω τις λεξεις σε "... " γιατι ειναι τοσο σχετικες εννοιες...)

Μηπως απλα δεν ενιωσε ποτε την αναλαφρη
μελωδια της τρυφεροτητας μες την αγαπη;
Δεν ξερω

Με πληγωσες,με στεναχωρεσες,με θυμωσες αλλα
αυτο δεν σημαινει οτι μεσα σου δεν ανασαινει ενας
εαυτος ολοφωτος...καπου κρυβεται...


"Κι ομως πρεπει να βρει ενα νομισμα η ζωη
Ποιο μεταλλο να ειν'αυτο που κρυωνει τα ματια
ποια χαμενη νεοτητα
Που μαζευει το ελεος λιγων στιγμων
σε μια κλωστη ασυγκινητη-ποια να'ναι
Δεντρα σωπασαν, πετρες μοιασανε στις πετρες,
καβαλαρηδες εφυγαν
Ψαχνουν τα μανταλα μιας αλλης πυλης
μα ποια να'ναι αυτη
Σε ποιο καρδιοχτυπο αραγε να βρισκεται,
κλεινουν οι ελπιδες τα παραθυρα,
βραδιαζει ο πονος
Ποιος ειναι εδω, κανεις δεν ειναι-
χωμα ηχολογαει το χωμα

Κι ομως πρεπει να βρει ενα νομισμα η ζωη"


σελιδα 26-27:

Δυο βηματα και καθεσαι ευγενικα
διπλα στην καρδια μου...
πρωτη φορα σε βλεπω και νιωθω οικεια
Ξεδιπλωνεις την ψυχη σου μες τις λεξεις
και αφηνεις το ειναι σου σε μια εντελως
νοερη αγκαλια
Σε συμπαθω...αρμενιζω στην καρδια σου
Ο πονος,το μπερδεμα,τα γιατι,οι αμφιβολιες,
ο πονος, το δακρυ,η δικη σου πραγματικοτητα,
η ελπιδα...
Κλεινεις τα ματια κι αφηνεσαι,
κολυμπας και βυθιζεσαι
σαν σε παιχνιδι εντος.
Κυλαμε στο μαζι της σκεψης και της καρδιας,
εισαι σε ξεφωτο παρολες τις σκιες
Χαμογελας
Χαιρομαι
Σιωπω

"Πιο μακρια πολυ μακρια το πραο τραπεζομαντιλο
-η συναντηση
Καλημερα ποταμακι μου, ειμαι μοναχος,
ειμαστε κι οι δυο μοναχοι μας
Τα κρυσταλλα ευωδιασανε,
τωρα μας λειπει μονο ενα καραβι
Ενα μαντιλι μονο για να διαγνωσουμε το τελος
Γιατι τοσους φακελους ελαβα γεματους
συννεφα και θυελλες
Που διψω ενα στομα να μου πει:
ουρανος, και να πλευσουμε μαζι
στο δελτα των ελπιδων"

Ειναι μια πολυ παραξενη γευση οταν κλεινει
η πορτα του γραφειου και μενεις μονος,
μια γευση εγνοιας,συμπονοιας,γιατι,ελπιδας,
νοσταλγιας,φωτος,μοναξιας στο μαζι...
ολα σ ενα αναστεναγμο...

"μεθυσμενο μονοπατι
που εψαξες την τρυφεροτητα..."

τα γερμενα γραμματα ειναι του Ελυτη

Αναστάσιμα * 3

Θυμάσαι τότε που εσπασε το κλαρακι
της δαμασκηνιας και το τυλίξαμε σ αγαπη;

Μετά όταν το ξεγυμνώσαμε στο Φως;

Κοίτα τωρα...οι καρποι της φροντίδας και σε
λιγους μήνες οι γευσεις της υπομονης και της στοργης

Χαρηκα που εκανε καρπους στο σπασμενο κλαρι...

1.Ζωγραφίζω το χώμα μου
μ ενα ανθισμένο κλαράκι Πνοή μου
και σε ψάχνω
Πως πάλλεσαι αθόρυβα σ ενα Παντού;

2.Ολόφωτο μαύρο με πτυχές
συγχώρεσης
Πόσο βαθιά με τυλίγεις;

3.Χίλια χάδια στο μαζί του Φωτός
χαμογελω στο αεράκι
Νιώθεις τα δάκτυλα μου στο μέτωπο σου;

Μεγαλη Παρασκευη στο νοσοκομειο

Οι εφημεριες δεν ξερουν απο μικρες και μεγαλες μερες,
ετσι περασα τη σημερινη μερα στην κλινικη.
Ησυχα και γαληνια ηταν αφου οσοι μπορουσαν να
παρουν αδεια ηταν ηδη με τις οικογενειες τους.

Καποια στιγμη ηρθε καποιος και εψαχνε εικονες

-για να ετοιμασουμε το τραπεζακι μας οταν θα ερθει ο επιταφιος...

(το εχουν σαν παραδοση να περναει ο επιταφιος
απο καθε κλινικη και να προσκυνουν οι νοσηλευομενοι...)

και πραγματι,

σηκωσαν οι τραυματιοφορεις τον επιταφιο

και αρχισε η περιφορα απο τα επειγοντα... χειρουργικη...

παθολογικη.Οσοι μπορουσαν κατεβαιναν κατω...

κι αλλοι μ ενα κερακι στο παραθυρο

"Έρραναν τον τάφο οι μυροφόροι μύρα..."

Καλη Ανασταση και περαστικα σας

τους ελεγε ο πατερ

Ηταν μια παρηγορια και μια ελπιδα τοσο εντονα

ζυμωμενη μες τον πονο και το Φως μαζι,

μια λαχταρα για ζωη σ ενα δακρυ μπροστα στο

ταφο της Ζωης...

και παραξενο πως ησουν

τοσο αισθητα κοντα μας τρυφερε,νεκρε Θεε

Καποια στιγμη εφτασε η πορεια μπροστα στη Ψυχιατρικη.

Σαν παιδια στεκοντουσαν ολοι στα σκαλακια μ ενα κερι

προσηλωμενοι στα λογια του πατερ.

Πως αλλαζει η ματια μες το νοσοκομειο

και πως ζυμωνεται η καρδια μες τον πονο...

Καλη Ανασταση ευχομαι σε ολους μας

Μεγαλοβδομαδα μες τα ονειρα

Στεναχωρεθηκα που "εφυγε" ο Παπαζογλου,
τον ενιωθα λιγο σαν μακρινο συγγενη (οπως ολοι μαλλον)
Ο Θεος ν αναπαυσει τη ψυχουλα του ...

Ηρθες λεει και μου κτυπησες την πορτα στο διαμερισμα,
χαρηκα παρα πολυ που σε ειδα ενιωθα λες και σε περιμενα
...φορουσες τα μαυρα σου και ειχες τα ιδια καλοσυνατα ματια
που θυμαμαι απο παιδι.
Πρωτη φορα ερχοσουν στο σπιτι εδω,περασες μεσα και
καθισες στο τραπεζι.Σου ελεγα για τις μερες μου και
χαμογελουσες...με κοιταγες καταματα οπως παντα.
Εστρωσα το τραπεζι, στεναχωριομουν και ντρεπομουν μεσα
μου γιατι ειχα μαγειρεψει κρεας και ηταν Μεγαλη Εβδομαδα.
Ηξερα οτι νηστευες και το λαδι γι αυτο ξαφνιαστηκα οταν σε
ειδα να παιρνεις και να βαζεις στο πιατο σου απ ολα τα φαγητα.

-Πανω απ τη νηστεια ειναι η Αγαπη μου ειπες

Φιλησα το χερι σου και ξυπνησα σημερα λιγο πριν το ξυπνητηρι
με μια γευση αιωνιου στα χειλη.

Σαν σημερα ... (1) (2) κλικ και κλικ

Φιλαρακι μου ολοφωτο σ ευχαριστω για τη στοργη και την εγνοια

που με τυλιγεις χρονια τωρα,εγινες οικογενεια ως το μεδουλι

i

Δρα επι της Αυρας

Με καλεσε η Ρεγγινα σ ενα παιχνιδι ερωτησεων... Μ αρεσουν αυτα... (αν και εδιωξα μερικες ερωτησεις και τελικα προσθεσα μια αλλη...ζαβολιες)

Ευχαριστω φιλαρακι για την προσκληση!

2.Eνα αντικείμενο απο τη ντουλάπα σου χωρίς το οποίο δεν μπορείς να ζήσεις μ αρεσουν οι πυζαμουλες μου που ναι τρυφερες, γεματες ονειρα, αλλα μπορω να ονειρευομαι και χωρις τις συγκεκριμενες

4. Ονόμασε κάτι που θα ήθελες να κάνεις πριν πεθάνεις θελω να γινω κομματακι Φως καποτε να με κανει μανα και γιαγια... να γλυκαινω με παραμυθια και αγκαλιες και σαν θα μαι ερωτευτευμενη τρελλα με τον Ουρανο να συγχωρεθω με ολους και ολα

6. Μιά φράση που χαρακτηρίζει τον τρόπο που ζεις "εχει ο Θεος"//"που θα παμε εκδρομη;"//

10.Δύο χόμπυ σου νοτες και χρωματα

11.Δύο χαρακτηριστικά που μισείς ή σε ενοχλούν ψεμα και υποκρισια

15. Ποιο είναι πιο σημαντικό:αγάπη, φήμη, δύναμη, ή λεφτά? ...ν αγαπω

17. Μπορείς να θυμηθείς, τι έκανες σαν σήμερα, ένα χρόνο πριν; τετοιες μερες περσυ ενιωθα οτι καταπινα μαχαιρακια μια τρομερη φαρυγγιτιδα μου εκλεψε εντελως τη φωνη... απολαμβανα σιωπη και γελουσαμε με την παντομιμα.

το σαββατο ετυχε και πηγαμε στην Επιδαυρο

(επιδαυρος<δρα επι της Αυρας) ....μαγευτηκα

δεν ειχε ψυχη Θεου και μες τη σιωπη

ενιωσα οτι απλωθηκα σε ολο το χωρο

σαν παιδι ετρεξε η ψυχη μου στο παντου

μου εκανε τρομερη εντυπωση η ηχητικη δυναμη

ακριβως στο κεντρο

αληθεια, τι ψιθυριζει στο κεντρο

της καρδιας σου και αντηχει

παντου στα καταβαθα?

τα φιλαρακια που θελω να μπλεξω στην πιο πανω ερωτηση ειναι η Ρεγγινα,το Μονοπατι,η Roadartist,η Mary,η Αστρια,το Ξωτικο,η Αιναφετς, η Μεροπη,η Σταλαματια,η Διαβατης,η Αγαπωσα Καρδια, ο Μικρος Ηρωας και τη My sun is up

και εννοειται οποιος θελει...

ιαμα μες την τρυφεροτητα

Βράδυ εφημεριας χτες και κλασσικα δεν είχα υπνο...Διαβαζα

απ το μπλοκακι σημειωσεις των συνεντεύξεων κι αφηνα

ευχουλες στον ουρανο να κυλανε.Εχω τελευταια για υπευθυνη

μια επιμελητρια που σε καθε συνεδρια με εντυπωσιαζει με την

αγαπη και την προσοχη που αντιμετωπιζει τον καθενα που

μπαινει στο γραφειο.Μια πραοτητα, μια ηρεμια και μια

γλυκυτητα που διχως πολλες ερωτησεις ξεκλειδωνει τον

απεναντι,ο οποιος μεσα σ εμπιστοσυνη ακουμπα οτι ποναει

και δυσκολευει.Ειναι τοσο σπανιο να διαχεει κανεις ατοφια

αγαπη που να διαλυει οτι αμυνες και τειχη συναντα μπροστα

της και να γινεται σιωπηλα ιαμα μες την τρυφεροτητα...

...νιωθω κερακι Ποιητη μου και σ ευχαριστω

Καπως ετσι μπήκαν οι λεξεις σε γραμμες...

κρυφακουγοντας μες τη βολτα

Λεν πως o λογος ειν τα λογια που ανοικοδομουν κομματακια εντος ... Είχα διαθεση για ανεμελο περιπατο ν αφησω ξεχασμενες στο παντου, τις λεξεις που μαζευτηκαν μεσα μου -εχουμε 2.40 για σημερα -μας φτανουν και για ψωμι και για καπνο -παμε το "e penso a te" ; -ναι αρεσει και σε μενα αυτο... -εις υγεια -στην αγαπη -έλα πατα στο σκαλι να σε παω σπιτι ειναι καποιες σκορπιες λεξεις μες την καθημερινοτητα που κουβαλουν καρδια και εχουν ολη τη ζεστασια του Ηλιου...