Μεγαλοβδομαδα μες τα ονειρα

Στεναχωρεθηκα που "εφυγε" ο Παπαζογλου,
τον ενιωθα λιγο σαν μακρινο συγγενη (οπως ολοι μαλλον)
Ο Θεος ν αναπαυσει τη ψυχουλα του ...

Ηρθες λεει και μου κτυπησες την πορτα στο διαμερισμα,
χαρηκα παρα πολυ που σε ειδα ενιωθα λες και σε περιμενα
...φορουσες τα μαυρα σου και ειχες τα ιδια καλοσυνατα ματια
που θυμαμαι απο παιδι.
Πρωτη φορα ερχοσουν στο σπιτι εδω,περασες μεσα και
καθισες στο τραπεζι.Σου ελεγα για τις μερες μου και
χαμογελουσες...με κοιταγες καταματα οπως παντα.
Εστρωσα το τραπεζι, στεναχωριομουν και ντρεπομουν μεσα
μου γιατι ειχα μαγειρεψει κρεας και ηταν Μεγαλη Εβδομαδα.
Ηξερα οτι νηστευες και το λαδι γι αυτο ξαφνιαστηκα οταν σε
ειδα να παιρνεις και να βαζεις στο πιατο σου απ ολα τα φαγητα.

-Πανω απ τη νηστεια ειναι η Αγαπη μου ειπες

Φιλησα το χερι σου και ξυπνησα σημερα λιγο πριν το ξυπνητηρι
με μια γευση αιωνιου στα χειλη.

Σαν σημερα ... (1) (2) κλικ και κλικ

Φιλαρακι μου ολοφωτο σ ευχαριστω για τη στοργη και την εγνοια

που με τυλιγεις χρονια τωρα,εγινες οικογενεια ως το μεδουλι

i

Δρα επι της Αυρας

Με καλεσε η Ρεγγινα σ ενα παιχνιδι ερωτησεων... Μ αρεσουν αυτα... (αν και εδιωξα μερικες ερωτησεις και τελικα προσθεσα μια αλλη...ζαβολιες)

Ευχαριστω φιλαρακι για την προσκληση!

2.Eνα αντικείμενο απο τη ντουλάπα σου χωρίς το οποίο δεν μπορείς να ζήσεις μ αρεσουν οι πυζαμουλες μου που ναι τρυφερες, γεματες ονειρα, αλλα μπορω να ονειρευομαι και χωρις τις συγκεκριμενες

4. Ονόμασε κάτι που θα ήθελες να κάνεις πριν πεθάνεις θελω να γινω κομματακι Φως καποτε να με κανει μανα και γιαγια... να γλυκαινω με παραμυθια και αγκαλιες και σαν θα μαι ερωτευτευμενη τρελλα με τον Ουρανο να συγχωρεθω με ολους και ολα

6. Μιά φράση που χαρακτηρίζει τον τρόπο που ζεις "εχει ο Θεος"//"που θα παμε εκδρομη;"//

10.Δύο χόμπυ σου νοτες και χρωματα

11.Δύο χαρακτηριστικά που μισείς ή σε ενοχλούν ψεμα και υποκρισια

15. Ποιο είναι πιο σημαντικό:αγάπη, φήμη, δύναμη, ή λεφτά? ...ν αγαπω

17. Μπορείς να θυμηθείς, τι έκανες σαν σήμερα, ένα χρόνο πριν; τετοιες μερες περσυ ενιωθα οτι καταπινα μαχαιρακια μια τρομερη φαρυγγιτιδα μου εκλεψε εντελως τη φωνη... απολαμβανα σιωπη και γελουσαμε με την παντομιμα.

το σαββατο ετυχε και πηγαμε στην Επιδαυρο

(επιδαυρος<δρα επι της Αυρας) ....μαγευτηκα

δεν ειχε ψυχη Θεου και μες τη σιωπη

ενιωσα οτι απλωθηκα σε ολο το χωρο

σαν παιδι ετρεξε η ψυχη μου στο παντου

μου εκανε τρομερη εντυπωση η ηχητικη δυναμη

ακριβως στο κεντρο

αληθεια, τι ψιθυριζει στο κεντρο

της καρδιας σου και αντηχει

παντου στα καταβαθα?

τα φιλαρακια που θελω να μπλεξω στην πιο πανω ερωτηση ειναι η Ρεγγινα,το Μονοπατι,η Roadartist,η Mary,η Αστρια,το Ξωτικο,η Αιναφετς, η Μεροπη,η Σταλαματια,η Διαβατης,η Αγαπωσα Καρδια, ο Μικρος Ηρωας και τη My sun is up

και εννοειται οποιος θελει...

ιαμα μες την τρυφεροτητα

Βράδυ εφημεριας χτες και κλασσικα δεν είχα υπνο...Διαβαζα

απ το μπλοκακι σημειωσεις των συνεντεύξεων κι αφηνα

ευχουλες στον ουρανο να κυλανε.Εχω τελευταια για υπευθυνη

μια επιμελητρια που σε καθε συνεδρια με εντυπωσιαζει με την

αγαπη και την προσοχη που αντιμετωπιζει τον καθενα που

μπαινει στο γραφειο.Μια πραοτητα, μια ηρεμια και μια

γλυκυτητα που διχως πολλες ερωτησεις ξεκλειδωνει τον

απεναντι,ο οποιος μεσα σ εμπιστοσυνη ακουμπα οτι ποναει

και δυσκολευει.Ειναι τοσο σπανιο να διαχεει κανεις ατοφια

αγαπη που να διαλυει οτι αμυνες και τειχη συναντα μπροστα

της και να γινεται σιωπηλα ιαμα μες την τρυφεροτητα...

...νιωθω κερακι Ποιητη μου και σ ευχαριστω

Καπως ετσι μπήκαν οι λεξεις σε γραμμες...

κρυφακουγοντας μες τη βολτα

Λεν πως o λογος ειν τα λογια που ανοικοδομουν κομματακια εντος ... Είχα διαθεση για ανεμελο περιπατο ν αφησω ξεχασμενες στο παντου, τις λεξεις που μαζευτηκαν μεσα μου -εχουμε 2.40 για σημερα -μας φτανουν και για ψωμι και για καπνο -παμε το "e penso a te" ; -ναι αρεσει και σε μενα αυτο... -εις υγεια -στην αγαπη -έλα πατα στο σκαλι να σε παω σπιτι ειναι καποιες σκορπιες λεξεις μες την καθημερινοτητα που κουβαλουν καρδια και εχουν ολη τη ζεστασια του Ηλιου...

επιστροφες,σαν σε παραμυθι...

Καμια φορα,
ετσι εντελως απροσμενα και σε στιγμες αναπαντεχες…

Σε μια βολτα στο δασος

(που φτιαχνεις στο μυαλο παραμυθια για ξωτικα και νεραιδες)

Ή κοιτωντας από κοντα μια παπαρουνα
(λες και πρωτη φορα αντικρυζεις ένα τοσο εκτεθειμενο
μεσα στην ευαισθησια του λουλουδι)

Ή διαβαζοντας μια εκθεση ενός δεκαχρονου που ενώ στην αρχη
φερνει χαμογελα μετα αφηνει μια γλυκοπικρη γευση σ ένα κομπο

(¨δεν αναγνωριζει κανενας τι σημαινει να εισαι φτωχος
η οποια αυτή λεξη σημαινει να μην εχεις ατομα να σε
φροντιζουν,να χεις στοργη από μια μανα η οποια θα είναι
στο πλαι σου να σε προστατευει και να σε συμβουλευει...¨)

Ή σε μια αγρυπνια σ ένα εκκλησακι που τοσα χρονια τωρα
το εβλεπες κλειστο (προφητης Ελισσαιος στην πλακα)

και που σε εφερε στο τοτε
σιωπας…

Σιωπας βαθια μες τους αντικατοπτρισμους της καρδιας σου
που σε πανε χρονια πισω

Και μ ένα ποδηλατο στην Πανεπιστημιου
θες απλα να επιστρεψεις

σ ότι απλο,ατοφιο και μεστο γεμιζει τα καταβαθα
Σ ότι φερνει τα χερια μας κοντα και τις καρδιες αγκαλια
να γευονται το μαζι…

Καλη επιστροφη σ ότι αγαπαμε…

...στην καρδια της καρδιας μας

(κι οσο πλησιαζεις…τοσο ποθεις…
ένας αεναος κυκλος ζεστασιας.
Σαν σε παραμυθι…)
υ.γ. Καλη Σαρακοστη!

η αρφουα μου..

αραβωνιαστηκε η αδερφη μου πριν λιγες μερες...

...η αρφουα μου...

σ ενα οικογενειακο τραπεζι, με τις μαντηλιες που ειχε
πλεξει χρονια πριν η προγιαγια... και καμποση χαρα
βουτηγμενη σ αγαπη--στο μαζι τους

να ναι καλα,αγαπημενοι και δεμενοι...

και να φανε τη ζωη με το κουταλακι,που ελεγε η προγιαγια:)
(παραξενο ποσο μου λειπει τουτη η προγιαγια σε τετοιες
στιγμες και ποσο διπλα μας τη νιωθω...ο Θεος να αναπαυσει
τη ψυχουλα της,ερχεται και ψυχοσαββατο)

"Γι αυτο λεμε οταν εχει πολλη θλιψη ενα παιδι επειδη
πεθανε ενα μελος της οικογενειας η το ιδιο το παιδι ειναι
βαρια αρρωστο και ετοιμαζεται να πεθανει,αυτο που
βοηθαει πολλες φορες σε τετοια παιδια δεν ειναι λογια
στηρικτικα ουτε τιποτα αλλο απλως να εχει καποιος
τη δυναμη και την αντοχη να καθισει διπλα στο παιδι και
να το βοηθησει να εκφραστει.
Να πει τι νιωθει,να ζωγραφισει,να παιξει με κουκλες.
Εαν εκφρασει τη θλιψη του και την αγωνια του το παιδι,
προετοιμαζεται καλυτερα για το θανατο του ή ξεπερναει
καλυτερα το πενθος του γι αυτον που εχασε.
Εχει μεγαλη σημασια το συναισθημα να μπει σε λογο,
ν αποκτησει νοημα να ενταχθει σε συμβολικο συστημα.
Αμβλυνεται η ενταση του,γινεται υποφερτο"
απο το βιβλιο ¨Που να βρω τη ψυχη μου"

ανασαινει μεσα μου τελευταια μια χαρα που με ζυμωνει
απ την αρχη...δεν ξερω αν γεννιεται αντιδραστικα με οτι
ακουω εδω στην κλινικη...
απλα για οσο χαριζεται την απολαμβανω και την αφηνω
ελευθερη ν αφηνει χρωματα και μελωδιες

Ηρθες εδω στο ψυχιατρειο.
Πρωτη φορα ερχοσουν και με περιμενες διπλα στην
πλαινη εισοδο κοντα στα δεντρα,δεν μπηκες μεσα.
Χαρηκα πολυ που σ εβλεπα κατεβηκα τα σκαλακια
τρεχοντας με χαμογελο και σταθηκα απεναντι σου.
Αρχισες να μου μιλας και να λες οτι αποφασισες
να μας αφησεις και να πας ν ασχοληθεις με το θεατρο.
(...)
-Με το θεατρο? αφου δεν σ αρεσει η υποκριτικη...
ποτε δεν σ αρεσε...
αρχισα να κλαιω σαν παιδακι ενιωθα πως και συ εκλαιγες
και δεν μπορουσα να σου πω τι ενιωθα ...

Δεν εβλεπα το προσωπο σου πια ουτε εσυ το δικο μου.

Μ αυτο το αισθημα ξυπνησα.

Γελουσες τοσο πολυ οταν οταν στο ειπα μανα μου που
με τυλιξε στοργικα φως γαλαζιο...

Σημερα επρεπε να γινει καθηλωση ενος ασθενη στο κρεβατι,
οδηγιες επιμελητη.Ειναι το χ ε ι ρ ο τ ε ρ ο μου σ αυτη την κλινικη.
Πηγα και τον βρηκα,ενας κυριος 2 μετρα, 100+ κιλα με ξυρισμενο
κεφαλι που πηγαινοερχοταν και μιλουσε μονος του κτυπωντας το
μετωπο του.

Αρχισα να του μιλω και να περπαταμε προς το κρεβατι
δεν ξερω και γω τι ελεγα γιατι ειχα την αισθηση οτι θα
γυρισει το χερι του και γω θα μαθω να πετω.
Σε γενικες γραμμες...πως οι γιατροι του ανησυχουν πολυ
με τη συμπεριφορα του και πως εκριναν καλυτερο για λιγη
ωρα να περιορισουν προστατευτικα το ενα χερι
στο κρεβατι μεχρι να δρασουν τα φαρμακα.
Με κοιταγε εντελως καταματα για λιγο απολυτα σιωπηλος
--φοβηθηκα μεσα μου--
και μετα πηρε μονος του τον ιμαντα τυλιξε το χερι και
εβαλε την κλειδαρια ο νοσηλευτης.

Ξερεις ειναι πολυ σπανιο και ομορφο τοση ταπεινωση
δεμενη με εναισθησια μες τη σιωπη.

παραμυθητικος χειμωνας

...χθες βραδυ...ειχαν γιορτη οι νοτες εντος

δεν εχω ιντερνετ στο σπιτι ακομη...γι αυτο αργω γενικως...(σχολια μεηλ)

συγνωμη

φφφφφφφφφ....

Ειναι ενα ονειρο που ερχεται σχεδον καθε βραδυ πανω απο ενα μηνα τωρα,

σαν αυτοτελη επεισοδια.Ειμαι λεει ενα πλασμα πολυ πολυ μικροσκοπικο,

μικροσωμο και ντυμενο στα κοκκινα,ζω σε μια χαμηλη κουφαλα ενος δεντρου

που δεν εχει πορτα...μια κουφαλα καθαρη,στο βαθος αριστερα το κρεβατακι μου

με κοκκινα σεντονακια,δεξια ενα τραπεζι με κοκκινο τραπεζομαντηλο που χει

πανω ενα βαζο με λουλουδια και ενα μικρο εικονακι του γεροντα Πορφυριου ,

2 καρεκλες με κοκκινα μαξιλαρακια διπλα

και ενα κιτρινο φωτακι γλυκο να κρεμεται απ το ταβανι...

ζω μονη μου εκει,αν και δεν εχει πορτα το σπιτακι μου...

ξημερωνει ο Θεος τη μερα και τριγυριζω μες τους δρομους αναμεσα

σε ψηλους και μεγαλους ανθρωπους...μες τη χαρα..

σχεδον χορευοντας αναμεσα στα ποδια τους.

Οποτε ειναι να συνομιλησω με καποιον και απλωσουμε τα χερια να αγγιξει ο ενας τον αλλον

τοτε γινομαστε στο ιδιο υψος

...ματια και καρδιες αντικρυ...μεσα σ ενα συννεφο...

και μετα παλι γινομαι μικρο...

καποια στιγμη στο ονειρο ανταμωνω τη μητερα μου που μου δινει υλικα

για ζυμαρι και στο τελος του ονειρου ειμαι στο σπιτι να φτιαχνω πιττες

γλυκες μες το αλευρι και το μελι να χω να μοιρασω...

καθε βραδυ,

καθε βραδυ,

καθε βραδυ αυτο το ονειρο μ αυτο τον βασικο σκελετο...

και ξυπνω με μια γευση απο μελι...

Προχτες ηταν τα γενεθλια μου (20.12)εκλεισα τα ματια και εβαλα ευχη

φφφφφφφφ .....

Εφημερευω σημερα...κλειστη εσωτερικη εφημερια...

2 νοσηλευτες εφεραν 2 μπουζουκια και στην τραπεζαρια

μαζευτηκαν ολοι και τραγουδουσαν με χυμους και πατατακια...χορευαν...

καθισα μαζι τους και οπου ηξερα τα στιχακια τραγουδουσα.

Δεν ξερω γιατι συγκινηθηκα μεσα μου τοσο πολυ...

τους εβλεπα ενα-ενα και η καρδια μου ανακαλουσε την ιστορια τους,

εγινα παλι εκεινο το μικρο πλασμα στα κοκκινα που ανετα θα μπορουσα

να χαρισω τις μελοπιττες και να ζητιανεψω την αγαπη τους.

Εκανα και παραγγελια, τραγουδησα "το διχτυ"...γελουσαμε...

εσκυψα σε μια "ασθενη" που στα 55 της κανει την πρωτη της νοσηλεια και της λεω

αυτα τα Χριστουγεννα θα τα θυμομαστε

χαμογελασε γνεφοντας καταφατικα με το κεφαλακι της...

Αυτα...τα ονειρα ειναι η βασιλικη οδος για το ασυνειδητο ελεγε ο Φρόυντ

γι αυτο μαλλον νιωθω πως παραμιλω ξημερωματα...