ελα να σιωπησουμε λιγο...το χω αναγκη

Καπου εδω, δεν ξερω για ποσο, το μπλοκ θα σιωπησει.
Εχει συμβει κατι απροσμενο και βαθια επωδυνο για
την οικογενεια μου.
Πονω πολυ...
και νιωθω την αναγκη να στραφω μεσα μου σιωπηλα.
Εσυ που τυγχαινει να περνας αν θες αφησε στην
Αγαπη ευχουλα για τους γονεις μου.

Κι οταν νιωσω την αναγκη για μοιρασμα ξερω πως εχει
νοερες αγκαλιες απο καρδιας εδω γυρω...
και ανθρωπους αληθινους που ακουμπουν τις ολοφωτες
στιγμες τους απαλα στα λημερια τους.

Θα σας διαβαζω σιωπηλα οπως απο παντα μ αρεσε

και...ευχαριστω πολυ ...

χαμογελω

Ηρθε ο διορισμός για ειδικότητα απο την Αθηνα,
σαν πρασινο χαρτακι συστημενου...

Χαρηκα,

πολυ

απλα δεν ξερω πως αφηνεις ενα παραδεισο για το ονειρο...
Γι αυτο μου εσβηνες τα φωτα καθε βραδυ,

να με ετοιμαζεις...

Ένα τραπεζακι στη βεραντα
και μεις αντικρυ
να ξεδιψα η μια απ τη ψυχη της αλλης
ηλιοβασιλεμα στη Λευκωσια

Μιλω για τα απλα της καθημερινοτητας
σχεδια και σκεψεις και νιωθω πως εχω αφησει
ολοκληρη την καρδια μες την Αγαπη
Μιλας και ξεχειλω γαληνια από χαρα για την ομορφια
της ευαισθητης ψυχης σου…

Είναι τοσο διπλα μας αερακια αναλαφρα
φορτωμενα καλοσυνη που ξανοιγουν κοσμους εντος

…και ένα βλεμμα δρομος μεχρι τα καταβαθα...

Με γεμισες δωρα,το ξερεις?
Αργυρω μου ευχαριστω

...με αφοσιωση

την βλεπω καθε απογευμα να σκυβει τοσο πολυ
και να μπλεκει με αλλο τοσο μερακι,


...που ειναι λες και δουλευει σιωπηλα και μες τη ψυχη μου
και κεντα με την ιδια επιμελεια τα καταβαθα μου

και τα δικα σου...

(χαμογελω για τουτο το μαζι
που ανασαινω μες τη σιωπη του χωριου)

βαλε ενα σκαμνακι... :)

Θυμασαι;

ηταν καποια βραδια που πονουσα βαθια,φοβομουν το
σκοταδι πολυ και δεν μπορουσα να κοιμηθω.
Ζυμωναν οι μνημες τις σκιες και ερχονταν σιμα παιδικοι
εφιαλτες...ματια και χερια σκοτεινα.

Το χες καταλαβει,αλλα δεν ελεγες κατι,
να μη με κανεις να ντραπω.

Απλα ενα βραδυ ετσι σαν στο ασχετο ειπες

-βαλε ενα σκαμνακι διπλα στο κρεβατι σου...για τον Αγγελο
σου,να ξεκουραζεται οσο θα σε προσεχει μεχρι την Ανατολη


καπως ετσι γλυκαναν τα βραδια και εγιναν ολοφωτα...

Σ ευχαριστω που υπαρχεις και χαιδευεις την καρδια
τρυφερα και διακριτικα αφηνοντας ηλιαχτιδακια

μαθηματα στο ιατρειο

Ηταν που λες μια φορα και εναν καιρο μια μερα σαν προχθες
στο ιατρειο,οταν ηρθε μια γιαγια με μαυρα ρουχα,μαυρο
μαντηλι στο κεφαλι,μια καμπουρα να τη γερνει μπροστα
και ενα κλαρι δεντρου περιποιημενο για μπαστουνι.Μου
θυμιζε την προγιαγια μου απιστευτα,μαλλον γι αυτο ενιωθα
αυτη την ανεξηγητη οικειοτητα.
Ειναι παραξενο πως ξεδιψα κανεις κοιτωντας καταματα
ανθρωπους που ισως εχουν δει πολλα και ισως εχουν δακρυσει
πολυ.Αληθεια λες να το ξερουν τι δωρα αφηνει το βλεμμα τους;

Λιγο πριν φυγει εβγαλε ενα χαρτακι και 2 βιβλιαρια για φαρμακα.

-Ξερεις εχουν τελεψει τα φαρμακα των γειτονισσων μου,
δεν μπορουσαν να ερθουν...εγραψα τι χρειαζονται να μην τα
ξεχασω και αν γινεται να μου τα γραψεις...


Χαμογελασα.Ενιωσα να την αγκαλιαζω και ας μην
μετακινηθηκα καθολου.Μου εδινε μαθηματα...
Δεν θελει γνωσεις η αγαπη...ουτε καν ορθογραφια.

Ισως να χρειαζεται μοναχα την αποδοχη μιας καμπουρας
(που καποιοι λεν πως εκει κρυβονται τα φτερα)
μια θεληση μεσα σ ενα μπαστουνι
και 2 ματια, σταλες ενος Ουρανου που μας αγαπα
πιο πολυ απ οποιονδηποτε στη γη.

(το νανουρισμα που ακουγεται μας το ελεγε η προγιαγια
αντι για παραμυθι)

πινελιες ολοφωτες...

Οση ειναι η αγαπη μου για τη ζωγραφικη,αλλη
τοση ειναι η αγνοια μου για την Τεχνη και τις τεχνικες.
Ειχα για καιρο μια σειρα ακρυλικα στο σπιτι και
οποτε ξεχειλιζε η καρδια αρχιναγα ενα ταξιδι εντος,
σιωπηλα με κουπι ενα πινελο.
Δρα ψυχοθεραπευτικα μεσα μου...
αφηνω χρωματα διχως να ξερω τις πιο
πολλες φορες τι να ζωγραφισω και στο τελος
αποτυπωνεται στον καμβα τι πονα ή τι προβληματιζει
με ενα δρομο λυσης που δεν ειχα σκεφτει

Τελευταια "ανακαλυψα" τις λαδομπογιες...
ειναι πιο μαλακες σαν να ναι ευαισθητες...και αργουν να
στεγνωσουν λες και ειναι διαρκως βουρκωμενες
(το καθε χρωμα για το δικο του λογο...)
Μα εκεινο που κανει τρομερη εντυπωση σε τουτες
τις μπογιες ειναι που καθε χρωμα που ακουμπας στο
καμβα αλλοιωνεται αναλογα με το χρωμα που βρισκεται
ηδη εκει...καθε καινουργια εμπειρια αποκτα διαστασεις
απροσμενες και ατελειωτες αναλογα με οτι εχει προηγηθει.
Κι οσο βουρκωμενο ειναι οτι προυπαρχει αλλο τοσο
και το αντικτυπο...


Γι αυτο σου λεω...
εχω την εντυπωση οτι οι ψυχες μας ειναι γεματες
και με χρωματα λαδομπογιων.Και αυτος ο Ουρανος
που αφηνει πινελιες ειναι μοναχα για να μας βοηθησει
να βρουμε ο καθενας μας με οτι ηδη προυπαρχει
ενα συνδιασμο ολοφωτο και ολογιομο...

...και μη φοβασαι τα σκουρα χρωματα,
κοιτα πως φτιαχνουν ολοφωτες αντιθεσεις!
ακους ψυχη μου;

...σιωπες εφημεριας

Τηλεφωνησαν απο το γηροκομειο του χωριου χτες το πρωι για
πιστοποιηση ενος θανατου.

Νομιζω πως οσο και αν γενικα γαληνευω στη ησυχια και την
απολαμβανω,ποτε δεν θα καταφερω να εξοικειωθω με αυτην
την σιωπη.Με τη σιωπη που απλωνεται οταν το στηθοσκοπιο
ακουμπα διπλα απ το στερνο.

Σταθηκα και κοιταγα τη γιαγια οταν εφυγαν οι φροντιστριες,
ειχε ενα υφος ηρεμο και γαληνιο λες και ηταν σε ειρηνη με ολους
και ολα.Τραβηξα το σεντονακι μεχρι τους ωμους λες και τη σκεπαζα
(δεν μ αρεσει να σκεπαζω το προσωπο)... τα ματια της ηταν
κλειστα και η ψυχη μου ενιωθε συμφιλιωμενη μαζι της.
Την ειχα ξαναδει πριν αρκετους μηνες οταν την εφεραν κατω
στο νοσοκομειο για καθαρισμο μιας πληγης και
ετυχε να εφημερευω.

Παραξενο πως δενουν οι στιγμες μας, ας ειναι μοναχα για να
φτιαχνουν κομπους αγαπης μεσα στην αρμονια,
ακομη και οταν μοιαζει πως το νημα τελεψε...

Το απογευμα ηρθε στο ιατρειο μια κοπελα γυρω στα 30 να δω

κατι που "εβγαλε" στη γλωσσα της ψες.

-αυτα τα ειχες απο παντα,ειναι οι θηλες της γλωσσας

πισω στην τελικη αυλακα

-μα, ...ψες τα ειδα!

-ε...ψες κοιταξες

Γελουσε πολυ,χαμογελουσα...την εβλεπα που εφευγε και

σκεφτομουν διαφορα

για τουτον το μεγαλο αγνωστο, τον εαυτο μας...

...και πως ισως οσο περπατω μες τη ψυχη μου και οσο μακρια

χαριστει να φτασω μεσα μου,εκει ειναι και τα ορια που θα

πορευτω μεσα σε ψυχη αγαπημενη...

διναμε ραντεβου 2 βραδια τωρα...

οταν ολα ησύχαζαν και σιωπουσαν εντελως,
εφτανε απ οπου και αν γυρναγε ολη μερα στη γωνια
του κηπου.Και παρολο που ηξερε πως θελω να το
ζωγραφισω εκεινο ηταν παντα αναμαλλιασμενο,
λες και ερχοταν τρεχοντας...Επαιζα με τις μπογιες,του ελεγα
σαν παιδι τις στιγμες της μερας μου και σκεφτομουν που
στραβοπατησε η καρδια... εκεινο εριχνε κλεφτες
ματιες μες τον καμβα και ελεγε παιχνιδιαρικα...

-ειναι κατι που ξεχνας παλι...κατι δεν βλεπεις....
και θα χασεις την ουσια... λα λα λα λα λα λα λα

-Γιασεμακια?Κοιτα! σε φορτωσα...και φυλλα και το αρωμα
σου που με γλυκαινει προσπαθησα να βαλω και τους κακτους
γυρω και τα κλαρακια σου και την τριανταφυλλια πλαι...
τι άλλο?....ζωγραφος δεν ειμαι…

Δεν μιλησε.Πηρε μονο τον καμβα απ τα ποδια μου,ετσι οπως
καθομουν απεναντι και εφτιαξε εκεινο το χερι πανω αριστερα
ν αφηνει ανθους.Το εβαλε πισω στα ποδαρακια μου και μου
ψιθυρισε πως ειναι δωρα...οτι γλυκο και τρυφερο και ομορφο
μεσα και γυρω μας ειναι δ ω ρ ο από ένα Ουρανο παραφορα
ερωτευμενο με τα καταβαθα μας.

Γλυκανθηκε η ψυχη μου,ηθελα να το αγκαλιασω μα ντραπηκα
πηγα ομως να κοιμηθω διχως να φοβαμαι...

Το πρωι ενα χελιδονακι την ειδε κοκορας εξω απο το παραθυρο.

Σηκωθηκα και ανοιξα την μπαλκονοπορτα,
ηταν ενα λεπτο πριν την ανατολη...


Το γιασεμι ειναι για το ξωτικο που εχω την αισθηση οτι οχι
μοναχα γνωριζονται αλλα ειναι και φιλαρακια.

Οσο για την ανατολη...

ειναι για τη roadartist μας,σινιαλο οτι το χερι ειναι καλυτερα:)

και για ενα φιλαρακι Θεσσαλονικιο που πριν
2 χρονια τετοιες μερες μου χε πει πρωτη φορα μια ευχη που την
θυμαμαι πολυ συχνα...

Καλη Ανατολη!

αναγλυφη αγκαλια

πριν μερες,ειχα παει στο προσφυγικο σπιτι της
αδερφης της γιαγιας μου,να τη βοηθησω να
φτιαξει χαλουμια...

ειναι ολα τοσο απλα και αναλαφρα εκει,εντελως ησυχα
ακομα και οι πιο μικρες κινησεις ειναι καρδιακες
"ελα Χριστε με τη Μανα σου" ψυθιριζε
και χαμογελουσα κρυφα

εφευγα απο κει και σκεφτομουν διαφορα...

ο Θεος να αναπαυσει τις ψυχουλες εκεινων που εφυγαν
μες την πορεια πριν λιγες μερες...
βλεπουμε τι συμβαινει στην Ελλαδα εδω στην Κυπρο,
ανησυχουμε και γνοιαζομαστε πολυ για το τι θα γινει...

...και ποναμε.Αγαπαμε την Ελλαδα γιατι απο μικρα τη
νιωθουμε σαν μανα πατριδα. Αλλα δεν χανουμε τις
ελπιδες μας...!ειναι ενας Ουρανος που χαριζει κατα τις
καρδιες...απλοχερα...ποτε δεν ξερεις,ουτε μπορουμε
να κλεισουμε τις καταστασεις στα στενα ορια μιας λογικης...


(και τουτα τα 2 δεντρακια τα φυτεψαμε την ιδια μερα...)

Διεκοψε τις σκεψεις μου ενα τηλεφωνημα απο το υπουργειο
υγειας εδω...
-αρχινας αυριο δουλεια στο αγροτικο ιατρειο Λ.?
σιωπησα λιγο γιατι σε κανενα μηνα ερχεται ο διορισμος
απο ελλαδα...αλλα απ την αλλη εκεινο το χωριο ειναι
ο τοπος που τοσο καιρο ξαποσταινε η ψυχη μου.
ειπα ναι διχως να το πολυσκεφτω...

Και να μαι...να ζω στιγμουλες που τις νιωθω πολυτιμες.
Εφημερευω μερα παρα μερα,ετσι περνω τις μερες στο
ιατρειο εκει και μενω σ ενα σπιτακι διχως τηλεφωνο και ιντερνετ.
Γαληνεψε η καρδια μου.

βρηκα και ενα δρομακι να βλεπω το ηλιοβασιλεμα...

Και ειναι και εκεινη η γιασεμια διπλα απο το παραθυρο
φορτωμενη ανθους,που τα βραδια δεν σ αφηνει να
κοιμηθεις απο το αρωμα της.Σαν μια ψυχη ξεχειλη απ αγαπη
που θελει οπωσδηποτε να καθισεις διπλα της και ν ανοιξεις
την καρδια σου,οχι απο περιεργεια απλα για να αγκαλιασει
και να γλυκανει οτι πονεσε...και να μοιραστει την ομορφια της

μοναχα το Ηλιοτροπιο που φυτεψα ειναι λιγο αντιδραστικο
και γυρνα πλατη στον ηλιο...

καπως ετσι τρεχουν οι στιγμες μου...
και δεν μπορω να καταλαβω πως ενω ολα κινουνται
τοσο γρηγορα,μεσα μου ανασαινει μια τρυφερη ακινησια
που με κανει και αντιλαμβανομαι ο τι με περιβαλλει σαν μια

αναγλυφη αγκαλια...