πινελιες ολοφωτες...

Οση ειναι η αγαπη μου για τη ζωγραφικη,αλλη
τοση ειναι η αγνοια μου για την Τεχνη και τις τεχνικες.
Ειχα για καιρο μια σειρα ακρυλικα στο σπιτι και
οποτε ξεχειλιζε η καρδια αρχιναγα ενα ταξιδι εντος,
σιωπηλα με κουπι ενα πινελο.
Δρα ψυχοθεραπευτικα μεσα μου...
αφηνω χρωματα διχως να ξερω τις πιο
πολλες φορες τι να ζωγραφισω και στο τελος
αποτυπωνεται στον καμβα τι πονα ή τι προβληματιζει
με ενα δρομο λυσης που δεν ειχα σκεφτει

Τελευταια "ανακαλυψα" τις λαδομπογιες...
ειναι πιο μαλακες σαν να ναι ευαισθητες...και αργουν να
στεγνωσουν λες και ειναι διαρκως βουρκωμενες
(το καθε χρωμα για το δικο του λογο...)
Μα εκεινο που κανει τρομερη εντυπωση σε τουτες
τις μπογιες ειναι που καθε χρωμα που ακουμπας στο
καμβα αλλοιωνεται αναλογα με το χρωμα που βρισκεται
ηδη εκει...καθε καινουργια εμπειρια αποκτα διαστασεις
απροσμενες και ατελειωτες αναλογα με οτι εχει προηγηθει.
Κι οσο βουρκωμενο ειναι οτι προυπαρχει αλλο τοσο
και το αντικτυπο...


Γι αυτο σου λεω...
εχω την εντυπωση οτι οι ψυχες μας ειναι γεματες
και με χρωματα λαδομπογιων.Και αυτος ο Ουρανος
που αφηνει πινελιες ειναι μοναχα για να μας βοηθησει
να βρουμε ο καθενας μας με οτι ηδη προυπαρχει
ενα συνδιασμο ολοφωτο και ολογιομο...

...και μη φοβασαι τα σκουρα χρωματα,
κοιτα πως φτιαχνουν ολοφωτες αντιθεσεις!
ακους ψυχη μου;

...σιωπες εφημεριας

Τηλεφωνησαν απο το γηροκομειο του χωριου χτες το πρωι για
πιστοποιηση ενος θανατου.

Νομιζω πως οσο και αν γενικα γαληνευω στη ησυχια και την
απολαμβανω,ποτε δεν θα καταφερω να εξοικειωθω με αυτην
την σιωπη.Με τη σιωπη που απλωνεται οταν το στηθοσκοπιο
ακουμπα διπλα απ το στερνο.

Σταθηκα και κοιταγα τη γιαγια οταν εφυγαν οι φροντιστριες,
ειχε ενα υφος ηρεμο και γαληνιο λες και ηταν σε ειρηνη με ολους
και ολα.Τραβηξα το σεντονακι μεχρι τους ωμους λες και τη σκεπαζα
(δεν μ αρεσει να σκεπαζω το προσωπο)... τα ματια της ηταν
κλειστα και η ψυχη μου ενιωθε συμφιλιωμενη μαζι της.
Την ειχα ξαναδει πριν αρκετους μηνες οταν την εφεραν κατω
στο νοσοκομειο για καθαρισμο μιας πληγης και
ετυχε να εφημερευω.

Παραξενο πως δενουν οι στιγμες μας, ας ειναι μοναχα για να
φτιαχνουν κομπους αγαπης μεσα στην αρμονια,
ακομη και οταν μοιαζει πως το νημα τελεψε...

Το απογευμα ηρθε στο ιατρειο μια κοπελα γυρω στα 30 να δω

κατι που "εβγαλε" στη γλωσσα της ψες.

-αυτα τα ειχες απο παντα,ειναι οι θηλες της γλωσσας

πισω στην τελικη αυλακα

-μα, ...ψες τα ειδα!

-ε...ψες κοιταξες

Γελουσε πολυ,χαμογελουσα...την εβλεπα που εφευγε και

σκεφτομουν διαφορα

για τουτον το μεγαλο αγνωστο, τον εαυτο μας...

...και πως ισως οσο περπατω μες τη ψυχη μου και οσο μακρια

χαριστει να φτασω μεσα μου,εκει ειναι και τα ορια που θα

πορευτω μεσα σε ψυχη αγαπημενη...

διναμε ραντεβου 2 βραδια τωρα...

οταν ολα ησύχαζαν και σιωπουσαν εντελως,
εφτανε απ οπου και αν γυρναγε ολη μερα στη γωνια
του κηπου.Και παρολο που ηξερε πως θελω να το
ζωγραφισω εκεινο ηταν παντα αναμαλλιασμενο,
λες και ερχοταν τρεχοντας...Επαιζα με τις μπογιες,του ελεγα
σαν παιδι τις στιγμες της μερας μου και σκεφτομουν που
στραβοπατησε η καρδια... εκεινο εριχνε κλεφτες
ματιες μες τον καμβα και ελεγε παιχνιδιαρικα...

-ειναι κατι που ξεχνας παλι...κατι δεν βλεπεις....
και θα χασεις την ουσια... λα λα λα λα λα λα λα

-Γιασεμακια?Κοιτα! σε φορτωσα...και φυλλα και το αρωμα
σου που με γλυκαινει προσπαθησα να βαλω και τους κακτους
γυρω και τα κλαρακια σου και την τριανταφυλλια πλαι...
τι άλλο?....ζωγραφος δεν ειμαι…

Δεν μιλησε.Πηρε μονο τον καμβα απ τα ποδια μου,ετσι οπως
καθομουν απεναντι και εφτιαξε εκεινο το χερι πανω αριστερα
ν αφηνει ανθους.Το εβαλε πισω στα ποδαρακια μου και μου
ψιθυρισε πως ειναι δωρα...οτι γλυκο και τρυφερο και ομορφο
μεσα και γυρω μας ειναι δ ω ρ ο από ένα Ουρανο παραφορα
ερωτευμενο με τα καταβαθα μας.

Γλυκανθηκε η ψυχη μου,ηθελα να το αγκαλιασω μα ντραπηκα
πηγα ομως να κοιμηθω διχως να φοβαμαι...

Το πρωι ενα χελιδονακι την ειδε κοκορας εξω απο το παραθυρο.

Σηκωθηκα και ανοιξα την μπαλκονοπορτα,
ηταν ενα λεπτο πριν την ανατολη...


Το γιασεμι ειναι για το ξωτικο που εχω την αισθηση οτι οχι
μοναχα γνωριζονται αλλα ειναι και φιλαρακια.

Οσο για την ανατολη...

ειναι για τη roadartist μας,σινιαλο οτι το χερι ειναι καλυτερα:)

και για ενα φιλαρακι Θεσσαλονικιο που πριν
2 χρονια τετοιες μερες μου χε πει πρωτη φορα μια ευχη που την
θυμαμαι πολυ συχνα...

Καλη Ανατολη!

αναγλυφη αγκαλια

πριν μερες,ειχα παει στο προσφυγικο σπιτι της
αδερφης της γιαγιας μου,να τη βοηθησω να
φτιαξει χαλουμια...

ειναι ολα τοσο απλα και αναλαφρα εκει,εντελως ησυχα
ακομα και οι πιο μικρες κινησεις ειναι καρδιακες
"ελα Χριστε με τη Μανα σου" ψυθιριζε
και χαμογελουσα κρυφα

εφευγα απο κει και σκεφτομουν διαφορα...

ο Θεος να αναπαυσει τις ψυχουλες εκεινων που εφυγαν
μες την πορεια πριν λιγες μερες...
βλεπουμε τι συμβαινει στην Ελλαδα εδω στην Κυπρο,
ανησυχουμε και γνοιαζομαστε πολυ για το τι θα γινει...

...και ποναμε.Αγαπαμε την Ελλαδα γιατι απο μικρα τη
νιωθουμε σαν μανα πατριδα. Αλλα δεν χανουμε τις
ελπιδες μας...!ειναι ενας Ουρανος που χαριζει κατα τις
καρδιες...απλοχερα...ποτε δεν ξερεις,ουτε μπορουμε
να κλεισουμε τις καταστασεις στα στενα ορια μιας λογικης...


(και τουτα τα 2 δεντρακια τα φυτεψαμε την ιδια μερα...)

Διεκοψε τις σκεψεις μου ενα τηλεφωνημα απο το υπουργειο
υγειας εδω...
-αρχινας αυριο δουλεια στο αγροτικο ιατρειο Λ.?
σιωπησα λιγο γιατι σε κανενα μηνα ερχεται ο διορισμος
απο ελλαδα...αλλα απ την αλλη εκεινο το χωριο ειναι
ο τοπος που τοσο καιρο ξαποσταινε η ψυχη μου.
ειπα ναι διχως να το πολυσκεφτω...

Και να μαι...να ζω στιγμουλες που τις νιωθω πολυτιμες.
Εφημερευω μερα παρα μερα,ετσι περνω τις μερες στο
ιατρειο εκει και μενω σ ενα σπιτακι διχως τηλεφωνο και ιντερνετ.
Γαληνεψε η καρδια μου.

βρηκα και ενα δρομακι να βλεπω το ηλιοβασιλεμα...

Και ειναι και εκεινη η γιασεμια διπλα απο το παραθυρο
φορτωμενη ανθους,που τα βραδια δεν σ αφηνει να
κοιμηθεις απο το αρωμα της.Σαν μια ψυχη ξεχειλη απ αγαπη
που θελει οπωσδηποτε να καθισεις διπλα της και ν ανοιξεις
την καρδια σου,οχι απο περιεργεια απλα για να αγκαλιασει
και να γλυκανει οτι πονεσε...και να μοιραστει την ομορφια της

μοναχα το Ηλιοτροπιο που φυτεψα ειναι λιγο αντιδραστικο
και γυρνα πλατη στον ηλιο...

καπως ετσι τρεχουν οι στιγμες μου...
και δεν μπορω να καταλαβω πως ενω ολα κινουνται
τοσο γρηγορα,μεσα μου ανασαινει μια τρυφερη ακινησια
που με κανει και αντιλαμβανομαι ο τι με περιβαλλει σαν μια

αναγλυφη αγκαλια...

catch up στιγμουλες

πριν γραψω οτιδηποτε...
Roadartist μου π ε ρ α σ τ ι κ α π ο λ υ ! !
(και το ποδηλατουι σου σε περιμενει ;) )

Στιγμουλα 1:
Παει ενας χρονος που βρεθηκα σ ενα βιβλιοπωλειο της Αθηνας
να μετροφυλλω παραμυθια...και ηταν ενα που με αγγιξε πολυ
...απο τον τιτλο κιολας ταυτιστηκα με τον πρωταγωνιστη.

"Ο Μαρσελεν που κοκκινιζει"

Πηγα να το παρω στο ταμειο αλλα αμεσως μου περασε η ιδεα
πως τουτο το βιβλιο,ειδικα τουτο, θα θελα καποτε,
καποια στιγμη να το παρω σαν δωρο απο ενα ανθρωπο που
θα με "ηξερε" και θα ηθελε να μοιραστουμε την ιστορια
των 2 φιλων του παραμυθιου

και περασε καιρος....
και η αληθεια ειναι πως ξεχασα το παραμυθι....

πριν 2 μηνες πηγα να αποχαιρετησω την Α. ενα φιλαρακι
που εφευγε για ειδικοτητα στην Γερμανια...φαγαμε παρεουλα
μεγαλη και μετα την πηγα σπιτι...
-περιμενεις 2 λεπτα να σου φερω κατι?
και ηρθε ο Μαρσελεν...που εκτος απο το να κοκκινιζει μου ψυθιριζε
πως "τιποτα δεν ειναι τυχαιο"
και πως μας κυκλωνει αγαπη...

στιγμουλα 2:
πηγα τη Δαμασκηνια που εσπασε το κλαρακι της και τη φυτεψα
στο χωριο...δεν το ξεδεσα ενω ειχαν περασει καμποσοι μηνες.
Φοβομουν μηπως δεν ειχε θρεψει καλα αν και χαιρομουν
απιστευτα με τα φυλλαρακια που εβγαζε στο τσακισμενο κλαρι

Λιγο πριν το Πασχα καθισα διπλα της στο χωμα και με ενα
μαχαιρακι χρατς χρατς .....
Χαμογελασα και χαιδεψα τη πληγη του που το κανει τοσο
ξεχωριστο... ειναι το πιο ομορφο δεντρακι που εχω ανταμωσει
...μας "εδεσε" το "σπασιμο"

Στιγμουλα 3:
Σημερα στις 1μ.μ...Θεου θελοντος θα γινω νονα... :)
Εδω και καποια βραδια οταν ολα ησυχαζουν
ανοιγω τα ρουχαλακια της, χαμογελω μονη μου
και ονειρευομαι...καποια μερα θα βολταρουμε μαζι,
θα τρωμε παγωτα...θα σου παρω το πρωτο ποδηλατο...
θα μου λες τα μυστικα σου...θα κανουμε εκδρομουλες...
θα ζυμωνουμε αγαπη και θα ζυμωνομαστε στην Αγαπη
μακαρι...!

Της εγραψα μια καρτα,να τη διαβασει οταν μαθει γραμματα
...να προσπαθω να της πω πως θα μαι οσο μου χαριζεται
απο τον Ουρανο η δευτερη μανουλα της

Nιωθω ευγνωμοσυνη...

(....πριν 4-5 μερες πριν κλεισω τον υπολογιστη μπηκα στη νομαρχια
απλα να δω τι γινεται με την αναμονη της ειδικοτητας...
και εκει που τοοοσο καιρο εγραφε "αναμονη" τωρα μας λεει "υπο διορισμο"
...ενα εξαμηνο περιπου νωριτερα :)
ειναι απο κεινες τις στιγμουλες που μοιαζουν με τις παυσεις στη μουσικη
...βαθια ανασα με χρωματα μεχρι να ερθει το χαρτι απο το υπουργειο
και θ ανοιξουν τα ματια σ ενα κοσμο
ολοκαινουργιο και γνωριμο μαζι)

καλη αρχη..! (και παλι και παλι ...)

Παει πολυς καιρος να γραψω τις σκεψεις μου
και το οτι εχω σιωπησει γενικοτερα το συνειδητοποιησα
μετα απο μια φαρυγγιτιδα που με κρατησε κυριολεκτικα
αφωνη για καποιες μερες μες την Μεγαλη Εβδομαδα.

Καταλαβα πως ενω θελω να δειχνω τρυφεροτητα και στοργη
στους ανθρωπους που με περιβαλλουν και να χουχουλιαζομαι
στις σκεψεις τους,
εχει καιρο να βαλω την δικη μου καρδια σε λεξεις.
Στραφηκα μεσα μου,να περπατω μες την ψυχη μου μ ενα
φαναρακι και ξεχναγα τουλαχιστον ν αφηνω υστερογραφα,
οτι ειμαι καλα..

...και να μαι... :)

Δεν θα γραψω οτι μου λειψατε γιατι τριγυρνουσα αθορυβα
αναμεσα στα μπλοκς,χαμογελουσα με τις αναρτησεις
των καρδιων...και γελουσα με τον εαυτο μου που οταν
τυγχαινε να σταματησω σε κανενα ξωκλησακι αναβα
ενα κερι και ψυθιριζα μεσα μου και ονοματα μπλοκερς

....μου ελειψε η επι-κοινωνια ομως... πολυ

Καλη αρχη λοιπον ψυχη μου....οπως στην πρωτη εντελως
αναρτηση...
Καλη Αρχη (και παλι και παλι και παλι...)

Χριστος Ανεστη φιλαρακια..!

ψες αργα το βραδυ επεσα τυχαια σε αυτο
το βιντεακι και μου εφτιαξε πολυ τη διαθεση...



αφηνω στη σειρα τα βιντεακια της εκπομπης
για οποιον κανει κεφι :)


http://www.youtube.com/watch?v=qAdnmKbxHlk

http://www.youtube.com/watch?v=o0jiOixeRS8&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=WHTOcl1Nk_U&feature=related

http://www.youtube.com/watch?v=q_Q3JmBJYW4&feature=related
http://www.youtube.com/watch?v=Z4JE0c5KZUw&feature=related

βλεποντας το βιντεο πηγε η καρδια σε ενα φιλαρακι

καρδιας και ενα απογευμα

...αν ακους αφιερωμενο!

Καλό μήνα!

ανάσες των τελευταίων ημερων...

καλο μηνα απο καρδιάς σε όλους!

Χρονια Πολλα...!

Με την ευχη να χαριζει μες στις στιγμουλες
ο Ουρανος οτι εχουν αναγκη οι καρδιες μας
στα καταβαθα τους...