Σαν σήμερα..

Δίψα ζωής στα είκοσι σου
αγάπης συναπάντημα
ολόφωτα χαμόγελα και δάκρυα,
δικά σου και του πάτερ.

Σαν σήμερα βαφτίστηκες,και έξι χρόνια εκείνο το φως,
το ίδιο,να σ αγκαλιάζει και εσυ ας μην το βλέπεις.

πορεία και συνοδοιπορία...

και ο δρόμος κοινός....

...με 10 κόμπους

Το βρήκα χτές στο δρόμο,
ένα κομποσχοινάκι με 10 κόμπους και ένα σταυρουδάκι.
Το πήρα και το κοιτούσα ώρα,
οικείο απ την αρχή
ίσως ένας κόμπος του να 'γινε ευχή για όλους
γι αυτό...

το κράτησα σαν πολύτιμο δώρο,
μακάρι να γίνει κάθε κόμπος και ένα σ΄αγαπώ

κεράκι και ευχή..

..κεράκι και ευχή
για σένα σ Εκείνη..



ανάβω το κεράκι μου απ το δικό σου
κι αρχινώ μια ευχή,απ την ευχή της καρδιάς σου

από καρδιά σε καρδιά
με προορισμό την Αγάπη

Χορογραφία

Μ αρέσει όταν περνάω απ αυτή την πλαγιά...
Κάθε δεντράκι ακόμα και το πιο μικρό
είναι λες και χορευει στο δικό του
μοναδικό ρυθμό.Κάθε δεντράκι και μια φιγούρα!

Γεμίζει η καρδιά νότες και μελωδίες
όταν τα βλέπω..

Eνα χαμόγελο...ένα βλέμμα..

" Η αγάπη χωρίς όρια χρησιμοποιει τα πιο απλά μέσα
για να δημιουργήσει μια επαφή.Οι λέξεις δεν είναι
πάντοτε αναγκαίες.Αρκεί ένα χαμόγελο, ή ένα βλέμμα
αν είναι αγνά και αληθινά.

Ένα χαμόγελο,ένα βλέμμα...δυο μέσα απεριόριστης
εκφράσεως.Έκφραση σιωπηλή και βαθιά του εαυτού
μας. Ένωση με εκείνους που ποτέ ίσως δεν θα πούμε
ένα λόγο,ποτέ ίσως δεν θα ξαναδούμε.

Σε κοιτάζω, άγνωστε ή άγνωστη,που ο Θεός έβαλε
στο δρόμο μου.Και να ότι ο Θεός σιωπηλά σας κάνει
ζωντανούς μπροστά μου,παρόντες σε μένα.Μες'στα
μάτια σου είδα την ψυχή μου.Το βλέμμα μου έφερε σε
σένα την ψυχή μου.

Ζητώ από τον Κύριο -Αγάπη, από τη χωρίς λόγια
συνάντηση των ψυχών μας ένα φως χρυσό ν΄αναβλύσει
φωτίζοντας αυτή την ημέρα. "

Λεβ Ζιλέ



Καλό Μήνα!!! Γεμάτο χαμόγελα,βλέμματα και Αγάπη....

Στιγμούλες νοσοκομείου...(1)

Εφημερία στο Λαικό,βράδυ, κόσμος,φωνές ..τρέξιμο.
Κάποια στιγμή φέρνουν μια κυρία με το ασθενοφόρο,
την είχαν βρει λυπόθυμη σε κάποιο πάρκο.
Φορούσε ένα σκουφάκι ,ρούχα σκισμένα και κρατούσε
ένα μικρό νάυλον σακουλι με κάποια χαρτιά,
το βιβλιάριο υγείας και ένα κομμάτι ψωμί.

Ξάπλωσε στο κρεβατάκι,η ειδικευόμενη έμεινε να
πάρει πίεση,σφύξεις θερμοκρασία και πήγα να
γράψω τα στοιχεία της κυρίας και να φέρω τα
μπουκαλάκια για τις αναλύσεις.

Στην επιστροφη,είδα την γιατρο να βγάζει ένα χαρτονόμισμα
απο τη τσέπη της και να το βάζει στη σακουλίτσα της κυρίας...

Η κυρία ξαπλωμένη δεν το πήρε είδηση,η ειδικευόμενη
πίσω απο την κουρτινούλα νόμιζε πως κανένας δεν την είδε..

τέτοιες στιγμούλες απλά σταματάει ο χρόνος και χαίρεσαι

Γλυκιά Μανούλα

μια κούνια στον ουρανο

..κι όποτε έρθω στο και αγάπης
είναι λες και κανω κούνια στον ουρανο
μες την αγκαλιά σου

...Για πες μου

"Για πες μου,λοιπόν, μαμά,εσύ που πάντα όλα τα ήξερες ,

πες μου να μάθω πως τ 'αστέρια γίνονται αστέρια δυνατά,

πως γίνεται να μην τρώνε τα νύχια τους και να μην παίζουν

με τα ξέφτια κάτω απ΄το τραπέζι,πές μου ωραία μου,εσύ,η πιο

ωραιά του Ουρανού και της Γης,που αν γεννιόσουν ξανά πάλι

άστρο θα γεννιόσουν,πες μου να μάθω πως βγαίνουν τ αστεράκια

στη μεγάλη βόλτα,σοβαρά σοβαρά , με το λευκό τους δέρμα και τούτη

τη γεύση στο στόμα,πες μου,μαμά-Αστρο,πως αγαπούν και πως ησυχάζουν

τ αστέρια και μεγαλώνουν και καταλαβαίνουν,γιατί δεν ξέρω πως

μεγαλώνουν μη σου πω κιόλας πως δεν θέλω να καταλάβω τίποτα,πες μου,

μαμά-Αστρο ,κρατάω καλά το πιρούνι; και μήπως κάνω λάθος στο ποτήρι

του κρασιού; Για πές μου, λοιπόν,μαμά ποιανού είναι η θάλασσα; Θα το μάθω

ποτέ ή μήπως θα σβήσω δίχως να τη δω; Ψάξε εσύ που μ αγαπάς, ψάξε στα

κουτιά με τα ζωγραφιστά τετράδια και βρες γιατί γίνονται όλα άλλ΄αντ΄άλλων,

γιατί φεύγουν οι φίλοι μου και μετά τίποτα, ουτε φωνή ουτε ακρόαση, για πες μου,

λοιπόν, μαμά,εσύ που ξέρεις και που πάντα όλα τα ξερες.Είμαι αρκετός για

να μ΄αγαπήσουν κάποτε και μένα ως την άκρη του Ουρανού;"

απ το κουβάρι των αλλοκοτων πραγμάτων