Σάββατο, 29 Μαρτίου 2008

Στιγμούλες νοσοκομείου...(1)

Εφημερία στο Λαικό,βράδυ, κόσμος,φωνές ..τρέξιμο.
Κάποια στιγμή φέρνουν μια κυρία με το ασθενοφόρο,
την είχαν βρει λυπόθυμη σε κάποιο πάρκο.
Φορούσε ένα σκουφάκι ,ρούχα σκισμένα και κρατούσε
ένα μικρό νάυλον σακουλι με κάποια χαρτιά,
το βιβλιάριο υγείας και ένα κομμάτι ψωμί.

Ξάπλωσε στο κρεβατάκι,η ειδικευόμενη έμεινε να
πάρει πίεση,σφύξεις θερμοκρασία και πήγα να
γράψω τα στοιχεία της κυρίας και να φέρω τα
μπουκαλάκια για τις αναλύσεις.

Στην επιστροφη,είδα την γιατρο να βγάζει ένα χαρτονόμισμα
απο τη τσέπη της και να το βάζει στη σακουλίτσα της κυρίας...

Η κυρία ξαπλωμένη δεν το πήρε είδηση,η ειδικευόμενη
πίσω απο την κουρτινούλα νόμιζε πως κανένας δεν την είδε..

τέτοιες στιγμούλες απλά σταματάει ο χρόνος και χαίρεσαι

Posted by Picasa

Τρίτη, 25 Μαρτίου 2008

Κυριακή, 23 Μαρτίου 2008

μια κούνια στον ουρανο




..κι όποτε έρθω στο και αγάπης
είναι λες και κανω κούνια στον ουρανο
μες την αγκαλιά σου
Posted by Picasa

Παρασκευή, 21 Μαρτίου 2008

...Για πες μου

"Για πες μου,λοιπόν, μαμά,εσύ που πάντα όλα τα ήξερες ,

πες μου να μάθω πως τ 'αστέρια γίνονται αστέρια δυνατά,

πως γίνεται να μην τρώνε τα νύχια τους και να μην παίζουν

με τα ξέφτια κάτω απ΄το τραπέζι,πές μου ωραία μου,εσύ,η πιο

ωραιά του Ουρανού και της Γης,που αν γεννιόσουν ξανά πάλι

άστρο θα γεννιόσουν,πες μου να μάθω πως βγαίνουν τ αστεράκια

στη μεγάλη βόλτα,σοβαρά σοβαρά , με το λευκό τους δέρμα και τούτη

τη γεύση στο στόμα,πες μου,μαμά-Αστρο,πως αγαπούν και πως ησυχάζουν

τ αστέρια και μεγαλώνουν και καταλαβαίνουν,γιατί δεν ξέρω πως

μεγαλώνουν μη σου πω κιόλας πως δεν θέλω να καταλάβω τίποτα,πες μου,

μαμά-Αστρο ,κρατάω καλά το πιρούνι; και μήπως κάνω λάθος στο ποτήρι

του κρασιού; Για πές μου, λοιπόν,μαμά ποιανού είναι η θάλασσα; Θα το μάθω

ποτέ ή μήπως θα σβήσω δίχως να τη δω; Ψάξε εσύ που μ αγαπάς, ψάξε στα

κουτιά με τα ζωγραφιστά τετράδια και βρες γιατί γίνονται όλα άλλ΄αντ΄άλλων,

γιατί φεύγουν οι φίλοι μου και μετά τίποτα, ουτε φωνή ουτε ακρόαση, για πες μου,

λοιπόν, μαμά,εσύ που ξέρεις και που πάντα όλα τα ξερες.Είμαι αρκετός για

να μ΄αγαπήσουν κάποτε και μένα ως την άκρη του Ουρανού;"

απ το κουβάρι των αλλοκοτων πραγμάτων

Πέμπτη, 20 Μαρτίου 2008

οι γραμμές απο ένα μανιτάρι


πλησίαζαν μεταξύ τους,


όσο πλησίαζαν


το κέντρο...

Posted by Picasa

Δευτέρα, 17 Μαρτίου 2008

κάηκε απ'την καρδιά...



Posted by Picasa
Ψες άνοιξα το Γεροντικό να αποκοιμηθώ με μια ιστοριουλα σαν παραμύθι.
Ανοίγω τυχαία και διαβαζω.....
ο Οσιος Αβράμιος απο πολύ νέος έφυγε απο το σπίτι του και πήγε στην έρημο
να ασκητέψει, έκει αφου έγινε μοναχός άρχισε τους πνευματικούς του αγώνες.
Πέρασαν τα χρόνια και κάποια μέρα κάποιος τον πληροφόρησε οτι ο αδερφός του
είχε πεθάνει και αφησε πίσω του ένα κοριτσάκι πεντε χρονων στους δρόμους.
Χωρίς δεύτερη σκέψη ο γέροντας έχτισεένα μικρό σπιτάκι δίπλα απο το κελί του
και αποφάσισε να φέρει κοντά του αυτο το παιδάκι, και να γίνει γι αυτο τρυφερη
μητέρα φιλόστοργος πατέρας και παιδαγωγός(!)
Η Μαρία,έτσι έλεγαν την κοπέλα μεγάλωσε με τη φροντιδα του γέροντα,ο οποίος
προσπαθούσε να μην της λείπει τίποτα και αγωνιζόταν να της διδάξει την αγάπη
του Χριστου.Κύλησε ο καιρός, η Μαρία μεγάλωσε και ο γέροντας χαιρόταν που έβλεπε την κοπέλα να προκοβει...μια μέρα πήγε βαθιά στην έρημο για προσευχή και
η Μαρία αποφάσισε να φύγει...
Την έψαξε παντού,ρωτουσε όποιον έβλεπε, πήγε όπου σύχναζε αλλα δεν την βρήκε.
Περασαν 2 χρόνια και δεν είχε νέα της...ρωτουσε όμωςκαι προσευχοταν.
Και μια μέρα ένας φίλος του του είπε ότι βρεθηκε η Μαρία!
Δούλευε σε ένα οίκο ανοχής σε μια μακρινή πολη.
Χαρα και λύπη για το γέροντα.
-βρέθηκε!
και πήρε τη απόφαση να πάει να τη βρει και αν ήθελε τη βοήθεια του να τη βοηθούσε (!)
Δανείστηκε λίγα χρήματα,έβγαλε τα ράσα φόρεσε
μια παλιά στρατιωτική φορεσιά και μ ένα άλογο πήγε στη πόλη.
Είχε 50 χρόνια να φύγει απο το κελί του...
Βρέθηκε μπροστα στο σπίτι που δούλευε η Μαρία,μπήκε μέσα,έδωσε τα χρήματα του, ζήτησε την κοπέλα και φτάνοντας στο δωμάτιο της
δεν μπορουσε πια να κρατήσει τα δάκρυα του.
-δεν μπορεί καμιά πράξη να νικήσει το έλεος και την Αγάπη εκείνου που σήκωσε
στους ώμους του την ανθρώπινη αθλιότητα...
..έφυγαν μαζί απ την πίσω πόρτα, ο όσιος
κοιμήθηκε ειρηνικά χαρούμενος για την πνευματική
προκοπη του πνευματικού του παιδιού.
τι όμορφοι άνθρωποι είναι οι άνθρωποι της αγάπης,φλογεροι,τολμηροι και ελεύθεροι...
και τι τυχεροί όσοι μοιράζονται μαζί τους στιγμούλες της καθημερινότητας τους
την ευχή και των δυο τους να χουμε
έκεινο το ξύλο στη φωτογραφια
κάηκε απ την καρδιά,
κι ηταν το πιο ωραιο

Κυριακή, 16 Μαρτίου 2008

Με την ελπίδα της ανατολής




"Ο καθένας μας στέκεται μόνος
του στον απέραντο κόσμο,
λουσμένος για μια στιγμή
σε μια αχτίνα του ήλιου.
Και ξαφνικά πέφτει η νύχτα"

Κουασιμόντο



κι ειναι η ανάμνηση αυτής τη αχτίδας που κάνει τη
ψυχή να αγωνίζεται ακόμη,
να φέρνει όλο το πριν στο εδώ και να παλέυει να
αλλάξει μόνο το Τώρα...
με την ελπίδα της ανατολής
Posted by Picasa

Παρασκευή, 14 Μαρτίου 2008

Εν αναμονή...






πόσο μοιάζουμε...
Posted by Picasa

Τρίτη, 11 Μαρτίου 2008

..όσο πιο δυνατά μπορείς!








"Τράβα μόνος σου ο ίδιος και όσο πιο δυνατά μπορείς το σχοινί

που ανεβάζει το καλαθάκι σου στα πιο εμπιστευτικά σου

Μετέωρα"

Ελύτης
Posted by Picasa

Δευτέρα, 10 Μαρτίου 2008

Καλή Σαρακοστή!



http://img370.imageshack.us/my.php?image=dsc02246fj4.jpg

Με την ευχή στην ανάσταση Του
να είμαστε στην αγκαλιά Του...

Να ΄ρθει να μας βρει και να μας φέρει πίσω,
σαν εκείνο το προβατάκι κάποτε...

Παρασκευή, 7 Μαρτίου 2008

Διψάμε...




Ένα τεράστιο καρβέλι,μια πελώρια φραντζόλα ζεστό
ψωμί ,είχε πέσει στο δρόμο από τον ουρανό
ένα παιδί με πράσινο κοντό βρακάκι και μαχαίρι
έκοβε και μοίραζε στο κόσμο γύρω,
όμως και μια μικρή ένας μικρός άσπρος άγγελος,κι αυτή
με ένα μαχαίρι έκοβε και μοίραζε
κομμάτια γνήσιο ουρανό
κι όλοι τώρα τρέχαν σ αυτήν,λίγοι πήγαιναν στο ψωμί
όλοι τρέχαν στο μικρό άγγελο που μοίραζε ουρανό!

Ας μην το κρύβουμε.
Διψάμε για ουρανό.

Μίλτος Σαχτούρης
Posted by Picasa

Τετάρτη, 5 Μαρτίου 2008

..ώσπου να κλάψει μια νύχτα από αγάπη για όλο τον κόσμο.



...τώρα λοιπόν ,βαθια και σίγουρα,μπορώ να σας το πώ,σαν να οδηγάω
και πάλι το αμαξάκι μου σ΄ενα ασφαλτοστρωμένο δρόμο της Κύπρου
ίσα και παστρικά,ένα ολογάλανο κ ήμερο πρωινο-μπορώ να το πω :
"H αρετή μας είναι η αμοιβαία μας χρησιμότητα"
Εντάξει αδέρφια.Εδώ δεν είναι η ακατόρθωτη η αδερφοσύνη για μας
και για όλους.Εδώ οι διαφορές βουλίαζουνε σ ένα χαμόγελο,-κ΄είναι έτσι
'οπως ακούς,κε'ινες οι νύχτες του καλοκαιριού,γαλάζιες αργυρές και ρόδινες,-
σ΄ένα μονάχα φέγγος ευτυχίας όλα τα ξέχωρα σπιτίσια μουρμουρίσματα
και των μικρών και των μεγάλων άστρων και τρέμει η ρίζα της καρδιάς
και τρέμει ο κόσμος τόσο που θέλεις να σκουντήσεις τον αγκώνα κάποιου
φίλου για ν΄ακούσεις μαζί του, ή τον αγκώνα μιας πέτρας για ν ακούσει και κείνη
να μοιραστείς τη χαρά σου.

Με τούτη την αγάπη,λέω,που μια μέρα, οι ξύλινοι σταυροί θα μπουμπουκίασουν
τριαντάφυλλα-ναι,και ο δικός μου ο σταυρός,ο καμένος,ο πέτρινος,με τούτη,λέω, την
αγάπη μια μέρα θα λυγίσουμε κείνους που φέρνουν τ΄άδικο και σπέρνουνε το μίσος.
Τούτη είναι η εντολή μου-
μ΄όλο που αυτήν την ώρα δεν το ξέρω το μίσος
σαν να μην το μαθα ποτές ή να το ξέχασα.Γεία σας.

Όλο ετοιμάζομαι να φύγω.Όλο σας αποχαιρετώ,κι ακόμα στέκω σαν
κάτι να χω να προσθέσω ακόμα στον κόσμο.Σα νάχω να προσφέρω λίγη
ακόμα ευτυχία σε σας απ το μεδούλι μου.
Θυμάμαι καλοκαιρίατικο σούρουπο ήταν,σταμάτησα μπροστά σε μια καλύβα.
Διψούσα.Μια μαυροφορεμένη γρια με φίλεψε με το κανάτι δροσερό νερό.
"Φχαριστώ γιαγιά" της είπα
"Καλή λευτεριά γίε μου" αποκρίθηκε.
"Καλή λευτεριά γιαγιά" της ξανάπα -κ΄ένιωσα πως της την χρωστάω.
Μού βγαλε το κασκέτο και μου σφούγγισε με το χέρι της το κούτελο μου.
(ξερετε και οι γριές μπορούνε να χαμογελάνε)
Τη λευτεριά το λοιπόν ο καθένας μας τηνε χρωστάει σ όλους.Μια λευτερια
μονάχα για τον ένα δεν φελάει σε τίποτα (αν υπάρχει)
Τίποτα δεν είναι για μήτε για τον ίδιον.
"Άντε καλή λευτεριά γιαγιά.Καλή λευτεριά το λοιπόν"
-κι έτριψα λίγο τα μάτια μου-έπεφτε κιόλας γαλανό το θάμπος της
βραδιάς,δεν καλόβλεπα.

Κι όπως τράβηξα με χαμηλωμένα τα δυο φώτα μου
(γιατί έφεγγε ακόμα) ένιωθα ν ανεβαίνω με τ΄αμάξι μου,μαζί και ο
μέγας κάμπος της Μεσαορίας βαθύς και σιωπηλός,αχνισμένος από το αργό
φεγγαρόφωτο,ένιωθα ν΄ανεβαίνω ίσα στον ουρανό κ΄ένιωθα το φεγγάρι
που με χτύπησε κατάστηθα ολόδροσο
σάμπως χρυσό κωνσταντινάτο το φεγγάρι κρεμασμένο
μ΄ένα σπαγγο απ το λαιμό μου,να με δροσίζει τη καρδιά και λίγο-λίγο
να ζεσταίνεται και ν αχνίζει στον κόρφο μου.
Κι έλεγα: δεν φτάνει το τραπέζι,μητε καμπόσος παράς στην τσέπη,μήτε το
ψωμί και το φιλί- ο άνθρωπος έιναι πιο τρανός από την καθημερινή την
έγνοια του.
Κ΄έλεγα πάλι που ο άνθρωπος αρχίζει την έγνοια του για το ψωμί κι όλο
τραβάει πιο πέρα απ την σκλαβιά του από σκλαβιά σε σκλαβιά,
από ξεσκλάβωμα σε ξεσκλάβωμα,απ το ξεσκλάβωμα της πατρίδας στο ξεσκλάβωμα
του κόσμου ώσπου να να νιώσει,μπαίνοντας ίσα στον ουρανό,ν αχνίζει το φεγγάρι
στον κόρφο του,
ώσπου να κλάψει μια νύχτα από αγάπη για όλο τον κόσμο.

απόσπασμα από τον Αποχαιρετισμό του Γιάννη Ρίτσου
γραμμένο για το Γρηγόρη Αυξεντίου

στη φωτογραφία το Birmingham...

αγαπώ να κλάψω απ αγάπη όχι μόνο μια νύχτα...
θέλω ν αγαπώ,θέλω να Σ αγαπώ...
Posted by Picasa

Δευτέρα, 3 Μαρτίου 2008

Μάρτης!





Posted by Picasa
Μάρτης είναι χάδια κάνει,πότε κλαίει πότε γελάει
Μάρτη και Σεπτέμβρη ίσια τα μεσάνυχτα
Λείπει ο Μάρτης από τη Σαρακοστή?
Του Μάρτη ο ήλιος βάφει και πέντε μήνες δεν ξεβάφει
Στων αμαρτωλών τη χώρα Μαρτάπριλο χιονίζει
Καλό μήνα!

Κυριακή, 2 Μαρτίου 2008

Έσσεξ...στο μοναστήρι....2






Άρχισαμε μια βόλτα ανάμεσα στα δέντρα,τα εκκλησάκια
το τάφο του γέροντα
και τις ιστορίες που μας έλεγε η αδερφή Ελισάβετ...
Σε μια πόρτα και η εικόνα του καλού ληστη που άνοιξε
τον Παράδεισο..
Posted by Picasa