Σάββατο, 6 Ιουλίου 2013

Εγκαρδίως παραμεθορια














Τα όρια της γλωσσας μου,
ορίζουν τα όρια του κόσμου μου...

Τετάρτη, 3 Ιουλίου 2013

Ατιτλο λόγω χαράς

Σε κρατώ αγκαλιά και δεν σε φτάνω,
σε χαιδευω απαλά και μου χαριζεις την 
πρωτόγνωρη συνέχεια που γέννα η αγάπη.
Γέννησε η αρφουα μου και ξεκίνησα στο νέο νοσοκομείο.
Μου λείπει το βρέφος και το παλεύω με τη γλώσσα.
...και είμαι χαρούμενη

Τετάρτη, 27 Μαρτίου 2013

Με τοσα "Δεν Ξεχνω" μεγαλωσαμε Ιστορια,τι επαναλαμβανεσαι;

Ξημερωσε και η "επομενη μερα",αργα αργα, αλλα ξημερωσε.
Κι αναρωτιεμαι αν εγω δεν μπορω να δω φως γιατι ειμαι 
μακρυα.Και ψαχνω μες τα ματια των δικων μου και μες 
τις απορημενες κουβεντες των φιλων και το μονο που συναντω 
ειναι ενα μουδιασμα και μια σιωπη που βαραινει.
Και ανησυχω, τι φοβος ειναι αυτος;
Τι πληγωθηκε μεσα μας; Τι μας σαστισε ετσι;

Ενας ανθρωπος που ειδε τη μανα του να κλειδωνει το σπιτι τους
και με μια εικονα να τρεχουν στα περβολια να κρυφτουν απο τους
βομβαρδισμους,δεν φοβαται σιγουρα το φορο ακινητων.
Και αμα εχεις συγγενη αγνοουμενο και αναρωτιοσουν αν θα
εκανες μνημοσυνο ή γιορτη και τον εψαχνες με μια φωτογραφια,
σιγουρα δεν φοβασαι να χασεις το ταμειο προνοιας. Ουτε η 
ανεργια σε τρομαζει αμα ηξερες πως η γιαγια γεννησε μες
τον καταβλυσμο και οχι απλα μεγαλωσε 7 παιδια αλλα τους
σπουδασε κιολας. Κι αν σαν παιδι περπατησες χιλιομετρα
για να περασεις στις ελευθερες περιοχες και ενιωσες πως 
γλιτωσες, δεν φοβασαι να σου παρουν το Καγιεν,
κι ας πιστεψες για λιγο πως σου ηταν απαραιτητο.
(Κι αν ξεφυγαμε λιγο,μας επαναφεραν τα γεγονοτα.)
Και αμα σε ξυπνησαν καποτε οι σειρηνες και το ανακοινωθεν 
πολεμου,καμια δηλωση δεν σε τρομαζει πια.

Αληθεια ομως...τι ειναι αυτος ο κομπος στο λαιμο; Γιατι καπου
σκαλωσαμε; Τι δεθηκε μεσα μας; Τι πληγωθηκε και μας
τσακισε ετσι; Που σκονταψε η αρχοντια και η αισιοδοξια μας;

Ειναι που ειναι η δευτερη φορα. Για καποιους κιολας ειναι η 
δευτερη φορα απ την αρχη, εντελως απ την αρχη. 
Κι αμα ειναι  για εναν,ειναι για ολους μας.
Ειναι που δεν προλαβαν να ιαθουν τα προτερα τραυματα 
μεσα μας και ηρθαν τα καινουργια σχεδον πανομοιοτυπα.
Κτυπησαμε σαν παιδια σε παλια πληγη και ειναι διπλος ο πονος.
Και αυτη η επαναληψη πληγωσε την ελπιδα,
τσακισε το κουραγιο μας,
ξεφτισε το μαζι.
...απελπιστηκε ο κοσμος...

Με τοσα "Δεν Ξεχνω" μεγαλωσαμε Ιστορια,
τι επαναλαμβανεσαι τοσο απροκαλυπτα πια; 
Το μαθαμε το μαθημα!

Το μαθαμε;
Αιμορραγει η πατριδα μας και ισως ειναι η στιγμη
που πρεπει να ελπιζουμε το ανελπιστο.Ισως ειναι η 
στιγμη που πρεπει να ξεχωρισουμε τους δυο πονους μεσα
μας. Μπορει το '74 να μοιαζει με το σημερα σε πολλα,
αλλα δεν θα προσθεσουμε τον ενα πονο στον αλλο,
θα χρησιμοποιησουμε τη γνωση του τοτε ως εργαλειο 
για το σημερα.Θα τα καταφερουμε αν μεινουμε μονιασμενοι 
να συμπληρωνουμε τις αναγκες μας.Και αυτο ειναι εφικτο
γιατι ειμαστε λιγοι.Γιατι ειμαστε τοσο λιγοι που
γιναμε ολοι  κουμπαροι μεταξυ μας.
Θα τα καταφερουμε γιατι εμεις ακουσαμε τα αηδονια 
στις Πλατρες και κολυμπησαμε στο περιγιαλι το κρυφο 
και αγγιξαμε τα μαρμαρα στη Σαλαμινα...
Θα τα καταφερουμε γιατι ειμαστε ζυμωμενοι 
με το χωμα τουτης της γης και τα δακρυα των πατερων μας.  

Βρηκα αυτο το βιτεακι του δικου μας Μοντη...
...πικρη μου πατριδουλα αγαπημενη.

Γι αυτο δεν μπορω να κοιμηθω και ευτυχως που εχω
τουτη τη γωνια και μπορω να γραψω.

Σάββατο, 23 Μαρτίου 2013

Μια βολτα στους Αγιους Τοπους,ολοδικη σου!

"Ιερουσαλημ, ακυβερνητη πολιτεια,
Ιερουσαλημ, πολιτεια της προσφυγιας."
Σεφερης
Κατεβηκα περιπατο στα Ιεροσολημα σημερα και λιγο
πριν μπω στο ναό της Αναστασεως σκεφτηκα πως
καποιος μπορει να λαχταρα να ερθει σε αυτους τους
τοπους και να μην μπορει.
Ειπα λοιπον να κανουμε μαζι μια νοερη βολτα
εστω και μεσα απο λιγες φωτογραφιες...
(ευκαιρια κιολας που δεν ειχε κοσμο)

Ελα!..βαθια ανασα και παμε :)
Μπαινεις στο ναο και δεξια εχει σκαλες για να ανεβεις
στο Γολγοθα...





















Το κερακι εκεινο στην ακρη μονο του το αναψα για την
Κυπρο μας και αφησα όλες μου τις εγνοιες.

Οταν κατεβεις το Γολγοθα (και βρισκεσαι σχεδον παλι
στην εισοδο) βρισκεις το σημειο της αποκαθηλωσης


Κοιτωντας ψηλα απο κει θα δεις μια μισοκρυμμενη
αγκαλια...
ενω απεναντι σου ενα λυγμό σ ενα κερακι.

Και προχωρας στο βαθος για να βρεις τον ταφο του Χριστου
(εκει που βγαινει το Αγιο Φως το Πασχα)


...μεσα ο Παναγιος ταφος.
και εξω παραδιπλα, η αγκαλια ολοκληρη.

Ο ναος ειναι μεγαλος,με αρκετα παρεκλησια μεσα...
και στο πιο χαμηλο μερος το σημειο που συμφωνα
με τη παραδοση η Αγια Ελενη βρηκε πεταμενους τους 3 σταυρους.
Μετα ο δρομος προς το ορος των ελαιων,
η διαδρομη που εκανε ο Χριστος 
απο τον κηπο της Γεσθημανης μεχρι το Γολγοθα αναποδα.
(ειναι γεματος γραφικα μαγαζακια)

Εδω το σημειο που η παραδοση λεει πως ακουμπησε ο Χριστος να ξεκουραστει...


και το πραιτωριο κλειστο.
Σιγα σιγα φτανουμε
στον κηπο της Γεσθημανης...

Εκει ειναι κι ο ναος της κοιμησης της Παναγιας.


Ο ταφος της...


 και η εικονα της Παναγιας της Ιεροσολυμιτισσας.
...Χαιρε
Ας μας χαριζει  τη γλυκυτητα της και οτι εχει αναγκη η καρδια μας.


υ.γ.ειναι η πρωτη φορα που στο μπλοκ, 
-ενω ολες οι φωτογραφιες στις αναρτησεις ειναι δικες μου-,
 βαζω το url και αυτο γιατι εχω δει δημοσιευμενες φωτογραφιες διχως πηγη.

Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2013

Γράμμα στους γονείς μας.

Για εσάς που ζησατε την εισβολή σαν παιδιά και έφηβοι
και τώρα βιωνετε τούτες τις μέρες τόση αγωνία
ως οικογενειάρχες, έχετε όχι μόνο το σεβασμό
αλλα τη βαθιά μας αγάπη.
Θα σταθούμε στη γη που μας γέννησε και με
μεράκι θα πλασουμε απο την αρχη τα όνειρα μας.
Πως αλλιώς, αναγεννιεται το χώμα του νησιού μας
αδιάκοπα απ τον ιδρώτα και το δάκρυ σας.

Υ.γ. Νιώθω πως είμαι μακριά...πάλι.

Τρίτη, 19 Μαρτίου 2013

Μανα μου Ελλας! Ουτε ενα ναι!

Τοτε στους αγανακτισμενους στο Συνταγμα ειχε
μια Κυπριακη σημαια που εγραφε πανω
"Μαμα μου ειμαι και εγω εδω"
Αν ημουν Αθηνα θα πηγαινα παλι εκει
διπλα στο συντριβανι με μια καινουργια 
κυπριακη σημαια

"Μαμα ελα μαζι μου!"


Ειμαι συγκινημενη...ναι ερχονται δυσκολες
μερες αλλα δεν χασαμε την εθνικη μας περηφανια.
Φοβομαστε,ανησυχουμε και προβληματιζομαστε,
θα μοιρασουμε το ψωμι μας στα δυο αν χρειαστει
και θα σταθουμε ο ενας διπλα στον αλλο.
...ειμαστε Ελληνες.
Δηθεν προστατες και εκβιαστες δεν θελουμε.
Θυμηθηκα τις ευχες του Καλβου
"...παρα προστατας να χωμεν"




Τετάρτη, 6 Μαρτίου 2013

219

Ειναι ενα σπιτακι μες το δασος που χωριζει
το νοσοκομειο απ το στρατοπεδο.
Εξω απ την πορτα γραφει 219 και ειναι
βυθισμενο στην ησυχια.Φευγοντας ενα
παιδι μου χαρισε ολα του τα πραγματα,
(η καλοσυνη στους αγνωστους παντα με
γεμιζε χαρα, χαρα και ελπιδα)
και το εφτιαξα στα μετρα μου.
Παλι ευχαριστω τον αγνωστο γειτονα που
εχει ανοικτο το ιντερνετ του και παλι αισθανομαι
μια πληροτητα που γρατζουναει μια ελλειψη
στα καταβαθα μου.
Μαγειρευω, διαβαζω, ζωγραφιζω, ονειρευομαι
και περιμενω τα γραφειοκρατικα για να ειμαι επισημα
στο νοσκομειο.

...κατα τα άλλα το κλαρακι βασιλικου
απο την οαση της ερημου εχει βγαλει ριζες.
Εγω ξερω πως δεν θα ριζωσω εδω,
νοσταλγω ακομη και ας αρχισα να αγαπω
τουτη τη γη.

Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2013

Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2013

Μετραω μερες!!!

Πρώτα απ όλα...Καλή Χρονιά! 
..καλό 13 με ένα μεγάλο χαμόγελο.
Κοιτώ την ημερομηνία της τελευταίας ανάρτησης
και ξαφνιαζομαι για το ποσο γρηγορα κυλάει ο χρονος.
Αυτούς τους μήνες είπα στον εαυτό μου πως είναι 
ο καιρός που πρέπει να μαθω τις λεξεις τουτου
του τόπου και τη νοοτροπια των ανθρωπων του.
Τη Γλώσσα και το Λόγο.





















Και όπως γυρνούσα τις σελίδες του λεξικού
τριγυρνούσα μες τις γειτονιες.
Συλλαβιζα και ταυτοχρονα χανόμουν μες τα στενα.

Δοκιμαζα να μιλησω στην καινουργια γλωσσα, όπως
δοκιμαζα τα φαγητα με τα μπαχαρια οπως ακουγα τις μουσικες
οπως εμπαινα στις συνηθειες.
Ηθελα να γνωρισω για να μπορεσω να αγαπησω.
Ανεβηκα ουρανοξυστες...

και διεσχισα την ερημο.
"Αυτο που κανει ομορφη την ερημο ειναι οτι
καπου κρυβει ενα πηγαδι" Μικρος Πριγκιπας.














Και απλα αφέθηκα κρατώντας 
το τιμόνι του ποδηλατου...και ειναι ομορφα...













Ματιες..στιγμες..ανασες που τις νιωθω 
ολοδικες μου









Παρολα αυτα η καρδια της καρδιας μου ηταν 
στραμμενη στη θαλασσα και στη σκεψη πως 
απεναντι ειναι η Ελλαδα.Και ηταν δυο στιγμες
που με αγγιξαν και θελω να τις μοιραστω.

...Καθομουν μια μερα στο σταθμο των τρενων και 
επιασα την κουβεντα στα εβραικα με την εβραια
γιαγια διπλα μου. Καποια στιγμη δεν καταλαβαινα
τι με ρωταγε και μου λεει στα γαλλικα "ποιες
γλωσσες ξερεις να μιλησουμε;"
Αγγλικα απαντησα αυθορμητα και κομπιαζω
λιγο με τη σκεψη που να ξερει ελληνικα η 
γιαγια τωρα εδω και συνεχιζω και Ελληνικα.
-Ελληνικα!!! Ηξερα...ξεχασα! και αρχισε με
συγκινηση να λεει οτι γεννηθηκε και μεγαλωσε
στην Πολη με Ελληνες γειτονες που αγαπουσε 
παρα πολυ.Συγκινηθηκε η γιαγια προσπαθωντας
να περιγραψει τη γειτονια της τοτε και τις
ομορφιες της Κωνσταντινουπολης και εγω
γεμισα νοσταλγια εκεινη τη μερα.

Η αλλη μου στιγμουλα ηταν οταν αργα καποιο
απογευμα βολταροντας ακουσα μια γνωριμη
μελωδια.Μια παρεα παιδιων με 2 κιθαρες και
ενα ακκορντεον τραγουδουσαν στα εβραικα 
το "τανγκο της νεφελης" της Αλεξιου.
Συγκινηθηκα.
Ποτε μου δεν το χα να σε ξαναβρω στην ξενιτεια,
Ελλαδα.

Μετραω μερες γιατι θα ερθω Αθηνα για μια βδομαδα.
Ανυπομονω οσο δεν μπορω να περιγραψω