Τετάρτη, 27 Μαρτίου 2013

Με τοσα "Δεν Ξεχνω" μεγαλωσαμε Ιστορια,τι επαναλαμβανεσαι;

Ξημερωσε και η "επομενη μερα",αργα αργα, αλλα ξημερωσε.
Κι αναρωτιεμαι αν εγω δεν μπορω να δω φως γιατι ειμαι 
μακρυα.Και ψαχνω μες τα ματια των δικων μου και μες 
τις απορημενες κουβεντες των φιλων και το μονο που συναντω 
ειναι ενα μουδιασμα και μια σιωπη που βαραινει.
Και ανησυχω, τι φοβος ειναι αυτος;
Τι πληγωθηκε μεσα μας; Τι μας σαστισε ετσι;

Ενας ανθρωπος που ειδε τη μανα του να κλειδωνει το σπιτι τους
και με μια εικονα να τρεχουν στα περβολια να κρυφτουν απο τους
βομβαρδισμους,δεν φοβαται σιγουρα το φορο ακινητων.
Και αμα εχεις συγγενη αγνοουμενο και αναρωτιοσουν αν θα
εκανες μνημοσυνο ή γιορτη και τον εψαχνες με μια φωτογραφια,
σιγουρα δεν φοβασαι να χασεις το ταμειο προνοιας. Ουτε η 
ανεργια σε τρομαζει αμα ηξερες πως η γιαγια γεννησε μες
τον καταβλυσμο και οχι απλα μεγαλωσε 7 παιδια αλλα τους
σπουδασε κιολας. Κι αν σαν παιδι περπατησες χιλιομετρα
για να περασεις στις ελευθερες περιοχες και ενιωσες πως 
γλιτωσες, δεν φοβασαι να σου παρουν το Καγιεν,
κι ας πιστεψες για λιγο πως σου ηταν απαραιτητο.
(Κι αν ξεφυγαμε λιγο,μας επαναφεραν τα γεγονοτα.)
Και αμα σε ξυπνησαν καποτε οι σειρηνες και το ανακοινωθεν 
πολεμου,καμια δηλωση δεν σε τρομαζει πια.

Αληθεια ομως...τι ειναι αυτος ο κομπος στο λαιμο; Γιατι καπου
σκαλωσαμε; Τι δεθηκε μεσα μας; Τι πληγωθηκε και μας
τσακισε ετσι; Που σκονταψε η αρχοντια και η αισιοδοξια μας;

Ειναι που ειναι η δευτερη φορα. Για καποιους κιολας ειναι η 
δευτερη φορα απ την αρχη, εντελως απ την αρχη. 
Κι αμα ειναι  για εναν,ειναι για ολους μας.
Ειναι που δεν προλαβαν να ιαθουν τα προτερα τραυματα 
μεσα μας και ηρθαν τα καινουργια σχεδον πανομοιοτυπα.
Κτυπησαμε σαν παιδια σε παλια πληγη και ειναι διπλος ο πονος.
Και αυτη η επαναληψη πληγωσε την ελπιδα,
τσακισε το κουραγιο μας,
ξεφτισε το μαζι.
...απελπιστηκε ο κοσμος...

Με τοσα "Δεν Ξεχνω" μεγαλωσαμε Ιστορια,
τι επαναλαμβανεσαι τοσο απροκαλυπτα πια; 
Το μαθαμε το μαθημα!

Το μαθαμε;
Αιμορραγει η πατριδα μας και ισως ειναι η στιγμη
που πρεπει να ελπιζουμε το ανελπιστο.Ισως ειναι η 
στιγμη που πρεπει να ξεχωρισουμε τους δυο πονους μεσα
μας. Μπορει το '74 να μοιαζει με το σημερα σε πολλα,
αλλα δεν θα προσθεσουμε τον ενα πονο στον αλλο,
θα χρησιμοποιησουμε τη γνωση του τοτε ως εργαλειο 
για το σημερα.Θα τα καταφερουμε αν μεινουμε μονιασμενοι 
να συμπληρωνουμε τις αναγκες μας.Και αυτο ειναι εφικτο
γιατι ειμαστε λιγοι.Γιατι ειμαστε τοσο λιγοι που
γιναμε ολοι  κουμπαροι μεταξυ μας.
Θα τα καταφερουμε γιατι εμεις ακουσαμε τα αηδονια 
στις Πλατρες και κολυμπησαμε στο περιγιαλι το κρυφο 
και αγγιξαμε τα μαρμαρα στη Σαλαμινα...
Θα τα καταφερουμε γιατι ειμαστε ζυμωμενοι 
με το χωμα τουτης της γης και τα δακρυα των πατερων μας.  

Βρηκα αυτο το βιτεακι του δικου μας Μοντη...
...πικρη μου πατριδουλα αγαπημενη.
video

Γι αυτο δεν μπορω να κοιμηθω και ευτυχως που εχω
τουτη τη γωνια και μπορω να γραψω.

9 σχόλια:

ANAZHTHΣH είπε...

κορίτσια μου πικραμένα
όμως δυνατά...

σας έχω στο μυαλό μου και σένα και την Αργυρούλα μου την αγαπημένη

είστε μπολιασμένες με πίστη, δικτυωμένες με ουρανό, δεν σας φοβάμαι

μόνο σας φιλώ
Όλυ

Νάσια είπε...

Βάλσαμο τα λόγια σου... κι ο Μόντης σε πέντε λέξεις να σμιλεύει όλη την ουσία μας.

Να 'σαι καλά. Σ' ευχαριστώ.

Roadartist είπε...

Είμαστε εδώ κοντά σου.
Άλλωστε όλοι μας νιώθουμε το ίδιο.
Εδώ και χρόνια. Και ο πόνος αυτός είναι μεγάλος κ δύσκολα περνάει.
Σε φιλώ,
να γράφεις.

Margo είπε...

Αλήθεια νιώθουμε το ίδιο και το βίαιο χτύπημα στη Κύπρο που κανείς δεν περίμενε, έκανε τον πόνο μεγαλύτερο και τις λιγοστές ελπίδες να εξανεμίζονται. Δοκιμάζονται η αντοχές του κόσμου.. καλή δύναμη σε όλους!

Σε φιλώ

Νηπενθές είπε...

πόσες αλήθειες..!

Άστρια είπε...

Συγκλονιστικό κείμενο!
Για μια "... πικρή πατριδούλα αγαπημένη.."
Που η καρδιά της χτυπά και επιλέγει να μιλά ελληνικά ακόμα, παρόλο που...
Ειπώθηκε για την Ελλάδα αλλά τόσο μοναδικά είναι ταιριαστά και για την Κύπρο μας (γιατί παρά τις προδοσίες των αρχόντων δεν μπόρεσαν να το αλλάξουν, παραμένουμε το ίδιο γένος): «Τούτος ο τόπος είν' ένας μύθος από χρώμα και φως ένας μύθος κρυφός με τον κόσμο του ήλιου δεμένος. Καθ' αυγή ξεκινά ν'ανταμώσει ξανά το δικό του αθάνατο γένος.» (Nίκος Γκάτσος)

Φιλιά πολλά και μια μεγάλη αγκαλιά!


ξωτικό είπε...

Αγγελούδι μου
μας έχουν σαστίσει όλους όσα συμβαίνουν και η παλιά πληγή ξαναματώνει πολύ οδυνηρά. Σε σκέφτομαι πολύ ,μαθαίνω τα νέα σου απ'την φίλη μας ,κρατώ τόσο τρυφερά την φωνούλα σου στην καρδιά μου και ντρέπομαι που νοιώθω σαν με άδεια χέρια να προσέρχομαι μόνο με την αγάπη μου να απαλύνω τον πόνο της ψυχής σου.
Πολύ φτωχα τα λόγια μα επιθυμία μου να σ'αγκαλιάζει προστατευτικά η αγάπη μου πολυ μεγάλη.

Άιναφετς είπε...

Γιατρέ μου, τρυφερέ μου γιατρέ...
Σήμερα το πρωί συζητούσα με τον άνδρα μου για τις κατοχές, για όλες τις κατοχές και συμφωνήσαμε πως όταν μια χώρα έχει υποδουλωθεί 4 αιώνες στους Τούρκους και δεν έχασε την ταυτότητα της, δεν έχει τίποτα να φοβηθεί, αυτό που μας κρατά είναι η Αγάπη, όπως μας την δίδαξαν οι πρόγονοι μας...
ΑΦιλάκια πάντα μέσα από την καρδιά μου!

Διαβάτης είπε...

Αγαπημένη μου ...

39 χρόνια , μα οι καρδιές μας δεν ξεχνούν ...

πώς να ξεχάσουν ;

39 χρόνια και θάβουμε ακόμα τους νεκρούς μας ...

@ ANAZHTHΣH ,

Κι΄ εμείς σ΄ευχαριστούμε , που αθόρυβα και προσευχητικά διαβαίνεις στις ψυχές μας ...

Ας μένουμε όλοι ενωμένοι με τις προσευχές μας , μονο έτσι θα κρατηθούμε όρθιοι σε τούτους τους καιρούς ...

πολλή πολλή αγάπη από τη Μεγαλόνησο :)