Κυριακή, 29 Μαΐου 2011

καλοκαιρινα σεντονια

Είναι καποιες στιγμές εντελως σιωπηλες
και αναλαφρες,ντυμένες πυζαμουλες,




που ερχονται απροσκλητες κρατωντας νοτισμενα

καλαθακια αναμνησεων και ενα καθρεφτη.

Παράξενο,αλλα όταν στρεφω τα ματια εντος,

με βρίσκω σαν παιδι ξεχασμενο να παιζει σε

μια γωνια περιμενοντας μια εγκαρδια αγκαλια

και ενα χαδι αναλαφρο.


Αγκαλιασα εγω εμενα

και μου κανω τα χατηρια...

μου χαριζω νοτες


και χρωματα και βολτες


και καθε βραδυ ακουμπω ολα μου τα παιχνιδια

στον Ουρανο που μας τυλιγει...

Μην το λες εγωισμο,ετσι μπορω να χαριζομαι ευκολοτερα

να μοιραζομαι,ν αγκαλιαζω,να χαιδευω,να ζω

...να ευγνωμονω


Καμια φορα ειναι η αισθηση απ τα καλοκαιρινα σεντονια

παντου...

εχεις τη βεβαιοτητα παρολες τις αστοχιες και τις πληγες

της ημερας πως τα ονειρα θα ναι γλυκα και ο υπνος αναλαφρος

...και ακουμπας ολες τις ελπιδες του Αυριο στον Ουρανο...
να σε τυλιγει...


καπως ετσι μας αγγιζουν οι μερες διδαδοχικα

και μας αναγεννουν διαρκως...

5 σχόλια:

anima είπε...

Δεν είναι εγωισμός να εμπιστεύεσαι τον Ουρανό..
να αφήνεσαι στο εντός του..
να ντύνεσαι τα θέλω σου στα θέλω Του..

κι έτσι να μπορείς να στέκεσαι ξανά.και να προχωράς..

στα καλοκαίρια της ψυχής σου

ακόμα κι αν νιώθεις τον χειμώνα..

φιλί γειτονάκι!!!!

meggie είπε...

κάπως έτσι ακουμπάμε μέσα μας

τα σεντόνια σου ξεχυλίζουν από γλύκα

φιλί

Άστρια είπε...

Υπέροχα σεντόνια κι αγκαλίτσες!

Υπέροχα απλώθηκαν σε γραμμές και εικόνες που χαρίστηκαν στον ουρανό της ψυχής σου.

Να είσαι καλά Νηφάλια Μέθη μου, μια αγκαλιά μεγάλη, ένοιωσα, η ανάρτησή σου.
φιλάκια:)

ολα θα πανε καλα... είπε...

Πόσο σε καταλαβαίνω και πόσο συμφωνώ με αυτά τα λόγια!...
Καλή σου μέρα!
Γ.

Ανώνυμος είπε...

Δεν γνωρίζω κανέναν από σας αλλά είστε όλοι η παρέα μου. Χαιρόμαι να σκέφτομαι πως κάπου εδώ βρισκόμαστε σε αυτή την μεγάλη και απρόσωπη πόλη.
Να γράφετε για να μου κάνετε παρέα.