Κυριακή, 27 Απριλίου 2014

Προσδοκώ να γίνω παιδί.



















Είναι εκείνο το κτήριο που 'ναι φορτωμένο χρώματα και σχέδια και
μέσα σε καλωσοριζει με ενα λουναπαρκ. Είναι εκεί που οι
 νοσηλευόμενοι παρόλο που ξέρουν τι σημαίνει πόνος
δεν ξέρουν τι σημαίνει θανάτος.
Παράξενο αλλά δεν υπάρχει η έννοια του φόβου του θανάτου
στην παιδική ηλικία, υπάρχει στους γονείς, στους συγγενείς,
στους γιατρούς,στους νοσηλευτές...σε όλους τους γύρω,
αλλά τα παιδιά δεν τον φοβούνται.
Τα παιδιά μπορεί να αγχώνονται για τους γονείς, να πονούν, να
φοβούνται τις εξετάσεις, να βαριούνται, να στεναχωριούνται που
δεν παίζουν,να θέλουν τους φίλους τους... Αλλά δεν
σκέφτονται το θάνατο όπως εμείς...ή φοβούνται αν νιώσουν
το φόβο των γονιών τους.
Όσο το συνειδητοποιεί κανείς τόσο παράλογο μοιάζει,
ο φόβος του θανάτου είναι επίκτητο συναίσθημα.
Ασσύληπτο πως γενιόμαστε ατρόμητοι και γινόμαστε τόσο
ευάλωτοι, πως ενώ αποκτάμε γνώσεις χάνουμε κάτι
ανείπωτα ουσιαστικό.
Φοβάμαι το θάνατο και λίγο πιο πολύ απ το θάνατο φοβάμαι
να μην φύγω πριν τους γονείς μου,γιατί είναι πόνος απάλευτος
για κάθε γονιό. Και ειναι στιγμές που αναρωτιέμαι πως συνεχίζει
η ζωη οταν φύγουν οι γεννητορες κάποιου.
Όμως όταν αντικρύζω κατάματα νοσηλευόμενα
παιδάκια η καρδιά μου θυμάται τη μάνα μου με τη χαρά της
Ανάστασης και το μυαλό μου μου θυμίζει ψυχανάλυση
"δεν υπάρχει παράσταση θανάτου στο ασυνείδητό."
Την αλήθεια την βρίσκεις όποιο μονοπάτι και αν πάρεις.

Προσδοκώ να γίνω παιδί λοιπόν...και το εύχομαι ολόψυχα
μόνο σ όποιον το θέλει!

5 σχόλια:

Άιναφετς είπε...

Πάντοτε θαύμαζα γιατρούς και νοσηλευτές που κατάφερναν να "δουλέψουν" με παιδιά και να φανταστείς πως έχω μεγαλώσει σε οικογένεια γιατρών (τρις γενιές!)
Όσες φορές έχω βρεθεί σε νοσοκομείο παίδων (και τελευταία τρις φορές), μου είναι εξαιρετικά οδυνηρό, γιατί βασικά δεν μπορώ ν' ακούω κλάμα παιδιού, ούτε και μεγάλου...
Εδώ κλαίω, όταν δω κάποιον στο δρόμο να κλαίει...
Τον θάνατο δεν τον φοβάμαι και αύριο να φύγω δεν με νοιάζει, με νοιάζει μόνο ο πόνος των άλλων...

ΑΦιλάκια καρδιάς γιατρέ μου! :)

Νηφάλια Μέθη είπε...

Σ ευχαριστω Αιναφετς ...
Δεν ξερω γιατι με προβληματίζει τούτο το θέμα
τελευταία. Ίσως λιγο το νοσοκομειο, λιγο το οτι κανει μια διερεύνηση η μητερα μου, λιγο η απόσταση (παρόλο που ζω ομορφα τις μερες μου εδω νιωθω πως ειμαι μακρυά απ τους δικούς μου και δεν μοιράζομαι την καθημερινότητα μαζί τους..λείπω απ τα 17 και έγινα 30) ολα λιγο :)
Μπορει κανεις να προετοιμαστεί για τέτοιες απώλειες; Ούτε καν μπορω να μπω σε θεση να το σκεφτώ, ή ξεπερνιούνται αυτα; Παίζει το μυαλο μου με αυτες τις σκέψεις και επειδη δεν εχω απαντήσεις τις αφήνω στην άκρη και καταπιάνομαι με αλλα παιχνίδια :) φύτεψα στο μπαλκόνι σημερα.. :)

Α.Φφφ πολλα πολλα και ευχαριστω σε

Άστρια είπε...

Έχεις τόσο δίκηο Νηφάλια Μέθη μου! Είναι το πιο σκληρό πράγμα να χάνει κανείς το παιδί του...

Και σε καταλαβαίνω εντελώς με όσα γράφεις στην απάντησή σου στην Άιναφετς, ως φοιτήτρια αλλά και μετά, μακριά από τους γονείς μου. Και θυμάμαι στο αεροδρόμιο, κάθε φορά που τους αποχαιρετούσα, να σκέφτομαι αν θα τους ξαναδώ. Όμως να, τελικά ξανανταμώσαμε και ζήσαμε μαζί, σαν να μην είχε περάσει ούτε μια μέρα:)

Πάντως τα παιδιά είναι πολύ τυχερά που έχουν μία τόσο ευαίσθητη ψυχούλα για να τα βοηθάει στα δύσκολα που περνούν.

Εύχομαι από καρδιάς όλα καλά να είναι με τη μητέρα σου:)
Σε φιλώ πολύ πολύ!

Uouo Uo είπε...



thank you

سعودي اوتو

Unknown είπε...

網頁設計 網路行銷 關鍵字廣告 關鍵字行銷 餐飲設備 製冰機 洗碗機 咖啡機 冷凍冷藏冰箱 蒸烤箱 關島婚禮 巴里島機票 彈簧床 床墊 獨立筒床墊 乳膠床墊 床墊工廠 產後護理之家 月子中心 坐月子中心 坐月子 月子餐 銀行貸款 信用貸款 個人信貸 房屋貸款 房屋轉增貸 房貸二胎 房屋二胎 銀行二胎 土地貸款 農地貸款 情趣用品 情趣用品 腳臭 長灘島 長灘島旅遊 ssd固態硬碟 外接式硬碟 記憶體 SD記憶卡 隨身碟 SD記憶卡 婚禮顧問 婚禮顧問 水晶 花蓮民宿 血糖機 血壓計 洗鼻器 熱敷墊 體脂計 化痰機 氧氣製造機 氣墊床 電動病床 ソリッドステートドライブ USB フラッシュドライブ SD シリーズ