Σάββατο, 31 Ιανουαρίου 2009

ειναι ενας κυριος στη κλινικη στον εβδομο οροφο,
που συχνα πιανει τον ορο του και παει και στεκεται κοντα
στο παραθυρο να κοιτα τον ουρανο και να χαμογελα ηρεμα.
...μ αρεσει πολυ να τον βλεπω να ταξιδευει

κοιτα αυτος τον ουρανο και χανεται
και εγω απ τα πλαγια τον κοιτω να χαμογελα και γλυκαινομαι
..νιωθω ευγνωμοσυνη

Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2009

2 δεντρα αγκαλια

Ειναι καποιες στιγμουλες που η αγαπη που κουβαλουν
κανει την καρδια να ζει ολοκληρη το τωρα της.


Περπατουσα στο διαδρομο του Παιδιατρικου και απεναντι
2 κοριτσακια να ερχονται προς το μερος μου.
Σταθηκα και τα κοιτουσα μ ενα χαμογελο στην καρδια.
Μες τις πυζαμουλες τους και οι δυο,γυρω στα 6,να σερνουν
τις παντοφλιτσες τους,να περπατανε εντελως κοντα η μια
στην αλλη και να σιγοψυθιριζουν...
Περασαν λιγα δευτερολεπτα να αντιληφθώ
οτι το ενα κοριτσακι εσπρωχνε το σταντ με τον ορο του αλλου
παιδιου και εκεινο ειχε τα χερια ελευθερα να φερνει περα
δωθε ενα κουκλι.

Ηρθαν κοντα και πιασαμε κουβεντα...συστηθηκαμε και στα
διαφορα ειπαν:
-ειμαστε φιλες!

Χαμογελασα και θυμηθηκα δικα μου φιλαρακια που κρατουν
οτι με βαραινει σ ενα αερακι απλοτητας,να χω τα χερια της
ψυχης ελευθερα...

Σκεφτομουν πως καπως ετσι ειναι και η ζωη μας,
όλοι εχουμε κατι να βαραινει καμια φορα και ειναι ωρες-αιωνες
που ερχονται οι ψυχες τοσο κοντα και τα χερακια
μας γινονται αγκαλια να αλαφραινουν αυτους που αγαπαμε...

Να μπορουν αυτοι να απο-λαμβανουν χαρα και Αγαπη
και μεις διπλά,δίπλα τους απλα κοιτώντας!

Εγραφα την αναρτηση και ηρθε σχολιο απ την Άστρια
για τη φιλια...τι ομορφα που δενουν οι στιγμες μας

Ευχαριστω...

Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2009

23/01/09

(εφημερευω,παει 5 το πρωι ξημερωνει Σαββατο
αλλα δεν εχω υπνο...
και ειπα να αφησω δυο αραδες στον υπολογιστη
μεχρι να ερθει η Ανατολη)



μετεωρα τα βηματα της καρδιας και μ αγρυπνει
η εικονα μιας μανουλας,16 χρονων το κοριτσακι της
σε κωμα μετα απο ληψη αλκοολ και ουσιων σε παρτυ.

πονεσε η εικονα αυτης της γυναικας,πολύ.
Ορθια να σταζει φως

Παναγια μου και συ μανα εισαι...και Παραμυθία


..καντα ολα να γινουν παιδικο ανεμελο χαμογελο.

Σάββατο, 17 Ιανουαρίου 2009

Τις τελευταιες μερες περασα αρκετο χρονο στο νοσοκομειο,
ηρθαν οι εφημεριες σιμα και εκαναν το δωματιακι εκει δευτερο σπιτι.
Και απροσμενες στιγμουλες αγγιξαν την καρδια μες την απλοτητα τους.

Επειγοντα και φερνουν μεσα εναν παππου που ενω καθοταν και
περιμενε τη σειρα του εξω,λιποθυμισε.Εγιναν οι πρωτες βοηθειες,
εξετασεις και αναλυσεις ...οτι χρειαζοταν.
Στο τελος καθομουν διπλα στο κρεβατακι του και εγραφα
τα χαρτια του οταν μου ηρθε να τον ρωτησω.

-παππου μου γιατι καθοσουν εξω αφου δεν ενιωθες καλα?
ειχες προτεραιοτητα..

-ε μα ηρθε εκεινο το κοριτσακι που κτυπησε το κεφαλι του
και ειπα να μπω μετα απο εκεινη,και μετα ηρθε η κοπελα
που πονουσε την κοιλια της και ειπα μετα εγω...
μια το ενα μια το αλλο μετα δεν αντεχα και ζαλιστηκα

Σιωπησα και τον κοιταζα μ ολο το σεβασμο που εχει η ψυχη
στην Αγαπη... και εγινε η καρδια μυστικη αγκαλια


Μεσημερακι και περασα απ το παιδιατρικο,βολτα για ξαλαφρωμα.
Εκει ενα αγορακι γυρω στα 6 ετρεχε γελουσε και φωναζε μεσα
στο διαδρομο.Χαμογελασα που τον ειδα και καθισα να τον κοιτω.
Καποια στιγμη με πλησιαζει,βγαζει το στηθοσκοπιο απ τη τζεπη μου,
το φορεσε και πηρε να ακουει μεσα στα γελια του
μια την κοιλια και μια το κεφαλι του.

Τον κοιταζα και χαμογελουσα...με βλεπει.
Eβγαλε τα ακουστικα,τα ανοιγει και περιμενει να σκυψω
να τα φορεσω.Ποιος λεει οχι σε παιδι,εσκυψα.
Μου φορεσε τ ακουστικα και μετα πιανει το κωδωνα
και το βαζει μια στο κεφαλι και μετα στο στερνο μου.
Χαμογελουσαμε και οι δυο.

Ακουσε ο καθενας τις σκεψεις του και τις ανασες
της καρδιας του και πηρε αυτος να συνεχιζει το τρεξιμο
και εγω ανεβηκα στην κλινικη.

Θυμισε κατι που χα διαβασει παλια και δεν θυμομουν ποιος το πε..
πως μπορεις να γνωρισεις τον διπλανο σου μοναχα
στο βαθμο που γνωριζεις τον εαυτο σου...

Βραδυ..μικρες πρωινες ωρες και περπατω αθορυβα μες το
διαδρομο πριν κατεβω κατω να κοιμηθω.
Στα πιο πολλα δωματιακια τα φωτα ειναι εντελως σβηστα
και σε αλλα ενα μικρο κιτρινο φως να γλυκαινει την ατμοσφαιρα.

Τετοιες στιγμες θυμαμαι ενα κομματακι απ το κοκκινο τεμπο..
"μα εγω που ειμαι μοναχα μια σκια π αγαπα να συντροφευει
το πονο,οσο μπορει μια σκια να αγαπα και να συντροφευει.."

Καποια στιγμη ακουω ενα ψυθιριστο ..συγνωμη..συγνωμη...
μπαινω μεσα στο δωματιο και ενας παππους καθοταν στην καρεκλα
του.Ασπρα μαλλια απ τα χρονια και ασπρη επιδερμιδα απ τη λευχαιμια.

-Με βοηθας να ξαπλωσω σε παρακαλω?

Χαμογελασα και δωσαμε τα χερια,εγυρε στο κρεβατι και μαζεψε
τα χερακια και τα ποδια του κοντα στο σωμα,σαν μικρο αγορακι.
Τραβηξα την κουβερτα και σκεφτομουν τη μαμα μου που μας σκεπαζε
μικρα.

-ο Θεος να εχει ολο το κοσμο καλα,ψυθιρισε

-και σενα να σ εχει καλα παππου μου

-ε εγω εφαγα τα ψωμια μου,ειπε χαμογελωντας μες τη γαληνη του

ανταλλαξαμε χαμογελο και βλεμμα και εσβησα τα φωτα
καληνυχτα/καληνυχτα

νιωθω πως διψω για κατι που δεν μπορω να ορισω

Παρασκευή, 2 Ιανουαρίου 2009

Πρωινη ενημερωση απο το γιατρο που εφημερευε χτες και
μ ενα μολυβακι γραφω σημειωσεις διπλα απο τα ονοματα
να θυμαμαι.

-στο 8 ειναι ενας παππους που πεθαινει,δεν μπορουμε
να κανουμε κατι και ουτε ανανηψη θα γινει.Απλα οταν
θα εχεις χρονο περασε να βγαλεις ενα καρδιογραφημα
για το πιστοποιητικο θανατου.

Πηγα πρωτα εκει...στο κρεβατι διπλα απο το παραθυρο.
Απαλα κλειστα βαθουλωτα ματια,αδυνατο προσωπο,
κρυα χερια,λευκα νυχια,βαθιες αργες ανασες.


Τα μαλλακια του κατασπρα προς τα πισω και αυτος εντελως
γαληνιος λες και ηταν σε ειρηνη με ολα και ολους
...και οι ανασες του ολο και πιο αραιες.
Ημουν μονη στο δωματιο,το διπλανο κρεβατι αδειο
και κανενας συγγενης.

Αφησα το χερι μου στο στερνο και του μιλησα αλλα καμια αντιδραση.
Συνδεσα τον καρδιογραφο και τα δυναμικα ολοενα αφηναν
πιο μεγαλη αποσταση μεταξυ τους.



Ηθελα να του κραταω το χερι αλλα ντραπηκα,
γυρισα το σταυρουδακι του μπροστα γιατι οπως ξαπλωσε
ειχε πεσει πισω στην πλατη
και ψιθυρισε η καρδια το Χριστε το Φως το αληθινο...
...μια ησυχια και μια αγαπη μες το δωματιο



ο Θεος να αναπαυσει τη ψυχουλα σου παππου
πατησα 2 φορες εκτυπωση και φυλαξα το δευτερο καρδιογραφημα
να θυμαμαι
ευχαριστω